On Kusurlu Hareket

2011-11-07T04:22:00.001+02:00

garip bi' geri dönüş olabilir...

Yalan Dolan

Ve işte öyle durağan - ya da bi’ iki Post-Althusserci arasında kalsın - inanılmaz derecede sıradan, garip bi’ şekilde geçip gitmiş zaman…

İyi pişmiş bi’ kayık kılıklı Bot Böreği sonrasında ve arada sırada rokadan yapılmış bi’ Yoğurtlu Semiz eşliğinde, bi’de Salı gününün olanca hissizliğiyle birlikte uzayıp gittik hiç mi hiç bilinmedik bi’ sessizliğe.

İlk Tanık :

O sırada biz yanıp-yakılmaktaydık, ellerimizde onlarca su tabancası birbirimizi yargılamaktaydık; nedeni bilinmez benim sadece yüzüm ıslanmıştı, bi’ başkasının da avuçları, hatta aramızdan onlarcası sırılsıklamdı yoksunluktan.

Çok Başka bi’ Tanık:

Ve işte o gün kurşuna dizdiler hepimizi, olanca hızıyla geçip giden zamana karşı da olası tek suçumuz miskinlikti.

Daha Başkası:

Kafeslere kapatıldık önce, hiç kesişemeden bütünleniş kümelere ayrıldık. Çünkü bambaşkaydık onlara göre; hırsızdık çokça, katildik, orospuyduk, ibneydik hatta onların lüzumsuz kalabalığının içinde hiç kimselersizdik... Daha kimbilir bimem neydik, nelerdik?

Daha da Başkası:

İlk kurşun bana saplandı o şafak vakti, sonra bi’ uğursuz akıttı kanını sokaklarına Ankara’nın. O gün sıra sıra öldük biz ve sırf bu yüzden tertemiz oldu Ankara.

Ne pembe kravatında acılı ezme lekesi kalmış bi’ pezevenk kaldı ortada, ne de kırılmış apartman topuğuna bakıp bakıp iştahlanan bi’ kevaşe.

Alakasız Biri:

Hepimizi vurdular o sabah, dükkanını geç açtığı için kendinden nefret eden küçük esnafın apır-sapır hıncı için belki, ya da sabah dokuz, akşam altı arası kuyruk sallaması salık verilmiş hükümsüzlerin YOKLUĞU adına, hadi hiç olmadı cemaat/cemiyet denilen çok bilinmezli denklemin X’iyle Y’sinin arasında vuku bulan cinsi münasebet sebebiyle; tüm bağırsaklarımızı siyah bi’ poşet içinde elimize verdiler bizim.

Kör – Sağır – Dilsiz Bi’de Sakalsız; tanıklıktan çok (kanık)sanıklıkla denk, bizden biri ya da değil:

Oysa o gün epeyce gençtik biz, onların sabah kahvaltıları yumurtanın demine kalmışken, aynı kravatı, aynı ceketi, aynı gömlekle aynı pantolonu aynı ütüyle ütüleyip, karılarını, kocalarını, çocuklarını, hatta kedi ve köpeklerini aynı dudaklarla öptüklerinde hiç olmadığımız kadar miskindik, hem de hiç yapmadığımız kadar tembellik yapmıştık.

Cellat:

Beni bile vurdular o sabah, o aynı kravata, aynı sakal ve saç traşına, aynı kıyıcılığa, aynı tapıcılığa rağmen sekiz kurşunla parça-pincik ettiler böğrümü. Oysa ben onlardandım, giyotinimi onlar yapmıştı, yüzüme maskeyi onlar takmıştı. Ama ilk ölen ben oldum, onlar bilmez…

Asıl Dangalak:

Demir parmaklıklar var; önümden geçiyorlar o tepeden inmeci bakışlarını eksik etmeden; küçücük çocuklarını da kendileri gibi giydirip büyütmüşler. Bize bakıyorlar, hani utanmasalar o saraylara saltanatlara yakıştırdıkları asaletlerinden; sıyırıp eteklerini, açıp fermuarlarını cesetlerimize işeyecekler…

Ama ne oluyorsa; yokluğumuz ete kemiğe bürünmeden siliniyor uslarından. Ne kanımız kalıyor asfaltta kurumuş ne de aralarından çıkan bi’ iki vandalın koparttığı başlarımız…

Geriye Kalan:

Yine o silah sesleriyle doğrulurken tam yattığımız yerden; Seçkin havalı tüfeğiyle boş bi’ pet şişesini vuruyor, Çağdaş topuklarını vuruyor yere hınçla, Cenk boynunu bükmüş, Onbaşı midye tezgahının başında… İlginçtir yine Sakarya Caddesi’ndeyiz ve yine o Tüp Geçit’in ayağında kendimize başka başka bitişler kurguluyoruz!

Murat Kara

Nefes / 24-09-2011 / 03:46

Bir Eski Zaman Hikayesine Veda...

2010-10-21T02:20:00.009+03:00

'74 dünya kupasında, o zamanlar futbolun en ağır günahı olan mevkiini terk etmek eylemini gerçekleştirerek rakip oyuncuları sahanın her yerinde kovalayan ve futbolu takım olarak topun olduğu yerde oynayan Hollanda formalı adamları izlerken eminim pek çok kişi ‘Bu adamlar deli mi?’ diye düşünmüştür. Yaşım açık ara tutmuyor, ama bir önceki cümlede söylediğimden de açık ara eminim. Çünkü sadece futbolun değil insanlığın tarihi boyunca ‘kemikleşmiş olan’a, ‘halihazırda kabul gören’e çomak sokanların başına neler geldiğini bilmekteyim…

Demez olasıcalar(!) bu “delice iş”e sonradan total futbol demişler; güzel ülkemde bu kavramın da piç edileceğini, makara konusu yapılacağını elbette ki bilmeden…

Bugün, futbolun geldiği son nokta olan, bir başka deyişle total futbolun mükemmele en yakın halini oynayan Barcelona’nın temellerini atan bir adam kovuldu Galatasaray’dan. “Tehlikenin farkında mısınız?” diye bağırasım geliyor resmen. “O geldiğinde Galatasaray Türkiye liglerinin en iyi yerli rotasyonuna sahipti, o giderken ise neredeyse en kötüsüne” diyenlere, “yahu bu takımdan Mehmet Topal hariç kim ayrıldı ki böyle oldu?” diye bağırasım ve ekleyesim geliyor:

Elle tutulur hiç kimse ayrılmadı. Sadece Rijkaard size başınızın tacı ettiğiniz Servet Çetin’in, ‘Valencia’daki gururumuz’ Mehmet Topal’ın aslında iki pas yapamayan futbol katilleri olduğunu gösterdi. O müthiş yerli rotasyonuna tempolu, keyif veren bir pas oyununu Lincoln’süz oynatmaya çalıştığınızda geriye bir tek Arda Turan’ın kaldığını gösterdi.

Sahi, bu delirmiş futbol ortamında Arda Turan’dan geriye bir şey kaldı mı, o da zamanında şu yazının konusu olmuştu (ki fikrim sabittir):

Bir Çocuktan Zorla Metin Oktay Yarat(ama)mak: Arda Turan

Şimdi konu Rijkaard’a, Neeskens’e ve bu ülke futboluna birkaç gömlek fazla olan bu güzel adamlara veda etmek.

O da şu açık mektubumda geçiyor:

“Sevgili Franklin Edmundo Rijkaard,

Görüşmememizin imkansız olduğu bir yerde, yani sen öyle Türkiye’nin Galatasaray’ında falan değil, kalburüstü liglerin birisinin şampiyonunun başındayken görüşmek üzere. Sana, Neeskens’e ve tüm ekibine tekrar şapka çıkartmak üzere.

Hak ettiği gibi imparatorlarla, demir yumruklarla yönetilesi bu takımı, tümü demeye dilim varmasa da aklını kaybetmiş 'bir kısım' Galatasaray taraftarını hiç affetmemen dileğiyle…

Seni en çok 'Benim için önemli olan güzel futbol oynamak. Futbolculuk ve teknik direktörlük kariyerim boyunca sürekli olarak bunun için çalıştım. Futbolun halk için oynandığını düşündüm. Türkiye'de ise sonuç almak, insanlara her zaman daha çekici geliyor.' sözlerinle hatırlayacak olan iflah olmaz destekçin,

Draffut.”

18 Kez Hagi...

2010-07-29T00:24:00.002+03:00

"Durup dururken Hagi'yi özlemek", 'dalıp gitmek' ya da benzeri bir anlama gelen deyim olarak yerleşmeli Türkçe'ye. 18 kez Hagi, yeniden...

Bir Blog/Blok: Evrensel Blok

2010-07-27T16:36:00.003+03:00

"Irkçılığa, Sansüre, Endüstriyelleşmeye, Ötekileştirmeye Karşı Futbol Blok'u"

Kieran'ın fikir önderliğiyle temelleri atılan yeni bir futbol blogu: Evrensel Blok. Kendi adıma yukarıdaki sloganla özetlenen duruş bu blog'da yazmaya heveslenmem için yeter de artardı. Kieran dışında blog'un yazarları arasında sürekli takip ettiğim Stalker Blog'dan Stalker ve Alp, Kalender Libero'dan Pan Monroe bulunmakta. Bendeniz Draffut da elimden geldiğince bu yeni bloga katkıda bulunmaya çalışacağım. Meraklısına duyurulur...

Tanrı'nın Bir Diğer Eli: Claudio Taffarel

2010-07-27T15:56:00.006+03:00

“Bravo Taffarel! Taffarel, Taffarel, Taffarel… Taffarel, Taffarel Taffarel… Sen, böyle bir kurtarışın arkasından, penaltılarda da duracaksın o kalede Taffarel!”

Durdu da. Zaten Taffarel’in kaleciliğindeki sır da hep doğru yerde durmak, pozisyonu sonlanmadan önce kafasında sonlandırmak ve hamlelerini ona göre yapmaktı. Sahadaki maçın birkaç saniye ilerisini yaşıyordu resmen; kurtarışlarında da oyunu kurarken de bunu hissettiriyordu. Futbolun her seviyesinde büyük başarılar kazanmış bir kalecinin müthiş bir plonjon ya da anormal bir kalecilik refleksi denilebilecek çok az kurtarış yaparak maçlar ve kupalar kazandırmasını da başka hiçbir şey açıklayamaz zaten. O hep doğru yerde duran adamdı ve aktif futbol yaşantısı boyunca ön planda olan bu özelliğinin taçlandığı, vitrine çıkıp unutulmazlaştığı an 2000 Uefa Kupası finalinde, uzatma dakikalarında yaptığı kurtarıştı.

Maradona’dan sonra futbola neredeyse bir terim olarak giren ‘Tanrının Eli’nin kurallar içerisinde kalan bir çeşidiydi Taffarel’inki. Pozisyonun adını da aynen Maradona gibi kendisi koymuştu. 94 Dünya Kupası’ndan sonra ülkesinde bir çeşit halk kahramanı haline gelen Claudio Taffarel’in en az o boyutta bir efsaneye dönüştüğü ikinci ülkeyse Türkiye oldu. Galatasaray taraftarlarının Taffarel kadar çok sevdiği bir başka kaleci daha olduğunu sanmıyorum. Daha iyisi belki gelmiştir ama daha başarılısı belki değil, kesinlikle gelmedi.

Bir Çocuktan Zorla Metin Oktay Yarat(ama)mak: Arda Turan

2010-07-22T12:56:00.002+03:00

16-17 yaşındaki tribün veletlerinin Metin Oktay gibi davranmasını beklediği, ne yapsa hakkında hiçbir fikir sahibi olmadığı Metin Oktay’la kıyasladığı ya-pa-yal-nız bir kaptanı var bugünlerde Galatasaray’ın. Tam da futbolunun gelişme sürecinde, şut atmayı ya da daha seri pas yapmayı öğrenmek için uğraşacağına Türkiye’nin en çok lider karakterli oyuncusunu barındıran Galatasaray Futbol Takımı'na kaptanlık yapmaya çalışıyor. Eskiden ne olmak istediğini çoktan unutmuş, kendisinden ne olmasının beklendiğini idrak edemeyen, artık ne olmak istediği hakkında da hiçbir fikri olmayan ve belki de tüm bunlardan daha önemlisi, çocuk yaşı henüz geride bırakmış bir adam Arda Turan.

Küfür ediyorlar, “jiplere biniyorsun, sinemalar kapatıyorsun” gibi tuhaf cümlelerle eleştiriyorlar bu adamı; o da kendi kulübünün resmi dergisine “güzel yaşıyorum, insanların hayalini bile kuramadığı bir hayatı yaşıyorum; o yüzden kıskanıyorlar beni,” cevabını veriyor. Tam da 22 yaşındaki bir gencin vereceği çocuksu, anlamsız, tepkisel, saçma sapan cevabı veriyor. En az kendisine yöneltilen eleştiri kadar saçmalıyor. Refleksleriyle, mantığından önce coşkusuyla hareket etmek isterken önce kolunu, oradan da bütün vücudunu ve kişiliğini sıkan kaptanlığın etkisiyle numara yapıyor, numara yaptıkça eline yüzüne bulaştırıyor. Ülkenin en olgun, futbolcusuna asla sövüp saymayan(!) (Böyle tanımlıyor ya Galatasaray tribünü kendisini, o bakımdan) taraftar kitlesinin sürekli provokasyonuyla ne yapacağını bilememeye, nasıl davranması gerektiğini çözememeye başlıyor.

Florya’da büyüyen çocuk Ali Sami Yen’de kendisini yitiriyor. Hiçbir zaman sahip olamayacağı payelere sahip olması için zorlandıkça, hiçbir zaman olamayacağı bir yıldızmış gibi davranılıp sonra da o “hayali yıldız”ın yapabileceklerini yapması istendikçe, Arda Turan kendisini yitiriyor. Galatasaraylılığını yitiriyor, Galatasaraylılığı zorla elinden alınıyor. Aferin bize, “Sahadaki Biz”, bize artık hiç güvenmiyor.

Heveslenen, coşan, coştukça takımı uçuran bir Keita’nın elinden yarattığı penaltıyı alıp kaptanlığını gösteren(!) Arda Turan, anlaşılması ve onarılması daha zor işler de yapacak bir gün. Olabilecekleriyle olması istenenler arasındaki uçurum büyüdükçe daha fazla saçmalayacak. Gazoz kasasının üzerinde Şampiyonlar Ligi finalinde izlediği Kewell’a istediği yere hareketlenmediği için el kol yapacak; oyunu kurmak için kendi yarı alanına yaptığı bir koşuyu tamamlayamadan topu ileriye yollayan Neill’e çıkışacak. İşte hem sahada, hem de tribünde esas kıyamet o zaman kopacak.

Arda tam olarak bu psikolojide, zorla buna doğru itiliyor çünkü şu an.

Tribüne gelip üçlü çektiren sevimli bir çocuktan, kolundaki pazu bandını gösterip ‘bunun ağırlığı izin vermiyor,’ diyen, sinirli, suratsız, ‘büyük kaptanı oynayan’ bir adam yarattık çünkü.

Arda Turan hiçbir zaman bir Dünya yıldızı olmayacak. Hiçbir zaman Galatasaray’ı tek başına şampiyon falan yapmayacak. Olabileceği bir şeyler var; Türkiye’nin gelmiş geçmiş en iyi sol açıklarından (Dikkat! On numarası değil) birisi olmak gibi. La Liga, Premier Lig benzeri kalburüstü liglerden birisinde yeteneklerini sınayıp, geliştirip oralarda tutunabilmek gibi.

Arda Turan bu gidişle, çok sevdiği takımında (umarım hala çok seviyordur?) kaldığı sürece bunlar da olmayacak. Ondan olamayacağı şeyler istendikçe olabileceklerini de yitirecek. Demirspor çıkışlı dehşet bir yetenek vardı, adı Hasan’dı; işte Arda Turan bu gidişle yeni bir Hasan Şaş olacak.

İşte o zaman ‘sinema kapatma’lı, jipli mipli tezahüratları gönül rahatlığıyla söyleyebileceğiz; çünkü Arda Turan dönüşmesi için müthiş efor sarf ettiğimiz adama dönüşmüş olacak.

FC Kleve 0 - 4 Galatasaray

2010-07-13T22:45:00.005+03:00

Galatasaray iki yarıda kaleci Emirhan hariç iki farklı takımla yer aldı. Bu yüzden iki farklı maçmış gibi yorumlamak daha doğru olacak sanırım.

İlk yarıdaki maça Galatasaray Emirhan Ergün, Sabri Sarıoğlu, Gökhan Zan, Hakan Balta, Çetin Güngör, Aydın Yılmaz, Musa Çağıran, Mustafa Sarp, Barış Özbek, Arda Turan, Milan Baros onbiriyle çıktı. Bu maçla ilgili en güzel şey Emirhan'ın performansıydı sanırım. 3-4 tane önemli gol pozisyonunu engelledi ki bunların bir tanesinde (maç 0-0 giderken, 10. dakika civarlarıydı sanırım) karşı karşıya pozisyonda peş peşe iki güzel müdahaleyle zor pozisyonu çıkarttı. Hazırlık maçı da olsa tecrübesiz bir kaleci için önemli bir özgüven sebebidir.

Sabri savunma da da hücumda da takımın en iyilerindendi. Bir asist yaptı, sağ kanattan sürekli etkili geldi. Sağ bekte yine Sabri var bu sene, hiçbir şey değilse de bu kesin.

Hakan Balta mühim bir hata yaptı ki neredeyse gol olacaktı, onun dışında ortalama top oynadı. Bu sene takıma girecekse yeri yine defansın göbeği olacak gibi duruyor. Yanında Gökhan Zan hatasızdı; birkaç tane etkili ve engelleyici hamlesi de oldu.

Sol bekte Çetin, Emirhan dışındaki bir diğer güzel haber. Arda'yı sol kanatta sürekli destekledi, hiç de sırıtmadı. Aydın'ın Baros'a attığı nefis ara pasının altını çizmek lazım; Aydın her zamanki gibi hazırlık döneminin göze batan adamı olmaya aday. Bu sefer takımda kalıcı olur umarım. Yıllardır söylenen şey ama tekrar edelim, iyi bir Aydın Galatasaray'ın hiç değilse kadro rotasyonuna zenginlik katar.

Baros bildiğimiz Baros işte. Attı golünü, oyundan çıkmasaydı ikinci yarıda bir tane daha atardı. İlk onbire ilk yazılacak adam.

Orta saha? Mustafa Sarp, Barış? Musa? Yok işte; burası yine olmadı, olmuyor. Cana gelsin, Elano gelsin, bir de en az bir yeni transfer daha gelsin. şu maçın ilk yarısında sahada olan üç isim de ancak yedek olur, ya tutarsa adamı olur. Galatasaray'ın halletmesi gereken sorunun ne olduğu şu uyduruk hazırlık maçında bile ortada.

İlk yarı Baros ve Barış'ın golleriyle 2-0 Galatasaray üstünlüğüyle sona erdi.

İkinci yarıya Emirhan hariç tamamen farklı bir onbirle çıktı Galatasaray.

Emirhan Ergün, Ali Turan, Ahmet Kesim, Servet Çetin, Serkan Kurtuluş, Serdar Özkan, Lorik Cana, Ayhan Akman, Emre Çolak, Caner Öztel, Mehmet Batdal...

Emirhan Rijkaard'ın ikinci devreye başlarken değiştirmediği tek isimdi. Büyük ihtimalle maç öncesi iki devre için iki farklı takım planlanmıştı, fakat Rijkaard ilk yarıda önemli pozisyonlar kurtaran ve özgüven kazanan kalecisini sahada tutmayı tercih etti. İlk yarıya nazaran az iş düştü Emirhan'a, iş düşünce ise yine etkiliydi. Maçın en iyi oyuncusu oldu bence.

Savunmanın göbeğinde Servet- Ahmet Kesim ikilisi Gökhan Zan-Hakan Balta'ya göre daha iyiydi, neredeyse pozisyon vermediler. Tabi bunda oyunu rakip sahaya yıkan ve ileride basmaya başlayan orta sahanın da etkisi vardı. Rijkaard Lorik Cana'yı 30 dakika taraftara izletip kenara aldı desek yeridir. Demedi demeyin, yakıp yıkacak bu adam her yeri.

Ali Turan sağ bekte, Serkan Kurtuluş alışık olmadığı sol bekte etkiliydiler. Bir Rijkaard takımındaysanız sağ ve sol bek performansları öncelikle hücuma verilen katkıyla yargılanır, burası kesin. Bu işi yeterince iyi yaptılar.

Serdar Özkan, aynen Gökhan Zan gibi transferine itirazım olmayan bir adamdır. Ve aynen Gökhan Zan gibi faydalı da olacağını bu maçta göstermiştir. Yeter ki yapabileceklerinden fazlası beklenmesin ondan. (Gökhan Zan'dan beklenmişti) İkinci yarıdaki hücum etkinliklerinde hep başroldeydi. Güzel de bir asist yaptı.

Emre Çolak bildiğimiz gibi, top ayağına yakışan adamlardan. Büyük futbolcu olmak için gereken her şey onda var, geri kalanı için kendi sözünü kendisi söyleyecek. Ya '... çok yetenekliydi ama...' cümlelerinin öznesi olacak ya da sırf onu izlemek için maç izlenecek adamlardan birisi olacak. Bundan sonrasını kendisi seçecek.

Ayhan Akman ve Lorik Cana'nın yerine giren Cumhur Yılmaztürk hakkında bu maç özelinde söylenecek fazla bir şey yok. Birincisinin ne yazık ki devri geçti, ikincisi fikir verecek kadar süre almadı. Caner Öztel bir gol attı, sonlara doğru da bir savunma oyuncusunu terse yatırarak attığı çalım izlenmeye değerdi. Birincisini yapmasa ikincisini de yapamazdı zaten; ayağına gelen her topta kendisine daha çok güveniyor olacak bundan sonra, bu önemliydi.

Mehmet Batdal demiştik ama İbrahimoviç almışız. Şaka tabi de, son vuruşlarında gözüken problemi hallederse gerektiğinde Baros'a iyi bir alternatif olabilir belki.

Toplamda on üzerinden yedi gider bu Galatasaray'a; özlemişim bir de, onu da belirtmeden bitirmeyeyim.

FC Kleve 0-4 Galatasaray

22' Baros
40' Barış Özbek
51' Caner Öztel
70' Mehmet Batdal

Mesut Özil

2010-07-13T13:14:00.005+03:00

Almanya- İspanya maçında, Sergio Ramos'un Mesut Özil'i ceza sahası içinde düşürdüğü pozisyondan sonra spiker 'En önemli pozisyonlarını buldular, ama bizim oyuncumuzla buldular!' gibi bir şeyler söyledi. Dünya Kupası boyunca Almanya'nın diğer maçlarında da Mesut Özil'i çılgınca destekledi trt spikerleri.

İlginç. Almanya'da doğmuş, Almanya'da büyümüş, futbol oynamak için Almanya Milli Takımını seçmiş 'bizim oyuncumuz'... Seçimiyle ilgili bir eleştiri elbette değil bu söylediğim; hatta altını çizerek belirteyim ki Hamit Altıntop gibi özellikle üçüncü kuşak Türk kökenli Almanyalıların Türk Milli takımını seçmesi daha garip gelmekte bana. (Almanya Milli Takımı'nda oynama şansı olmayanları saymıyorum elbette.) Her geçen yıl ve kuşakların sayısı arttıkça Türkiye için oynama kararlarını anlamakta daha da zorlanacağım sanırım.

Sadece ırka dayanan bu aidiyet/sahiplenme bana çok anlaşılmaz ve tuhaf geliyor. Mesut Özil'le ve onun iyi futboluyla gurur duyması gerekenler sadece ve sadece Almanyalılar, Türkiyeliler değil. Almanya'da doğmuş, Almanya'da büyümüş, futbol eğitimini Almanya'da alıp adını Almanya'da duyurmuş, 'Arkadaşlarımın hemen hepsi Alman' diyen, belli ki kendisini Almanyalı hisseden Mesut Özil'in futbolunu izlemek bana keyif veriyor. Aynen Schweinsteiger'in, Sneijder'in, Iniesta'nın futbolunu izlemenin keyif verdiği gibi.

Gurur duymak? Schweinsteiger ne kadar 'bizim oyuncumuz'sa, Mesut Özil de o kadar bizim oyuncumuzdur gözümde.

Dünya Kupasının Ardından...

2010-07-13T12:07:00.008+03:00

Dünya kupasına Arjantin ve Brezilya fırtına gibi başlayıp olası bir Güney Amerika finalini işaret ederlerken, aniden şiir gibi işleyen bir Alman takımı ve bu kez savunma da yapabilen bir Hollanda kupanın gidişatını tümüyle değiştirdi. Herkes unutulmaz bir Almanya-Hollanda finalini beklemeye başlamışken dünyanın en iyisi olduğu ve geleceğin futbolunu oynadığı epeydir söylenegelen İspanya, müthiş pas akışıyla herkesin başını döndürerek kupayı kazandı. Adı geçen ilk dört takıma göre epey az konuşulmuş olmaları onların zaten başından beri favori olmalarından ve kupayı izleyenlerin ilginç olanı aramalarından kaynaklandı sanırım. Özellikle Almanya ve Hollanda maçlarında oynadıkları oyunu izledikten sonra 'bu kupa beş kez oynansa dördünü bu takım kazanırdı,' malumuna bakakaldık hepimiz.

Altın ayakkabı eşit sayıda gol atan dört oyuncudan daha fazla gol pası verenin, Alman Müller'in oldu. En iyi oyuncu Diego Forlan, en iyi kaleci Casillas, en yetenekli genç oyuncu da yine Müller seçildi. Resmi seçimler bunlarken, David Villa'yı unutma unutturma diyorum naçizane. Bana göre turnuvanın en iyisiydi.

Kendi 'keşke'lerimin birincisi Arjantin ve Messi elbette. Messi Almanya maçı hariç mükemmel bir futbol oynadı, daha güzel bir sonu, ileride bahsedildiğinde içinde daha çok 'Messi' geçecek bir Dünya Kupası oynamış olmayı hak ediyordu. Bir Afrika takımının elde ettiği en büyük başarıyı Gana'nın elinden Suarez'in eli aldı. Afrika'daki ilk Dünya Kupası'nda Bir Afrika takımı en azından yarı final oynasın diyordum en başından beri, buna çok ama çok yaklaşmışlardı.

Barcelona ve İspanya futbola hükmetmeye devam ediyorlar...

Final:

Hollanda 0-1 İspanya
116' Iniesta

Total Futbol'un Doğuşu

2010-07-06T20:57:00.012+03:00

1974 Dünya Kupası. Yer Almanya. 1.tur maçı. Total futbol, bir daha silinmemek üzere tribünlerin ortak hafızasına kazınmaya 15 Haziran günü, bir Uruguay-Hollanda maçıyla başladı. Pablo Forlan, -2010'un 6 Temmuz'unda Dünya Kupası yarı finaline çıkan Diego Forlan'ın babası- savunma oyuncusu olarak sahadaydı ve o da diğer Uruguay'lı oyuncular ve dünyanın geri kalanı gibi, kısa sürede hiç denenmemiş bir şeyle karşı karşıya olduğunun farkına vardı. O yeni 'şey'e karşı koyamadılar ve 2-0 kaybettiler.

Devran döndü. Diego Forlan, 2010 Temmuz'unda Suarez'siz Uruguay'ın mucize yaratabilecek belki de tek oyuncusu olarak sahada. Rakip Hollanda. Her iki takım da tarihlerindeki 3.Dünya Kupası finalinin peşinde. İki maçlı hedefte ise Uruguay üçüncü kupanın, Hollanda biricik şampiyonluğunun peşinde.

2010 Dünya Kupası. Yer Güney Afrika. Yarı Final maçı.

Ekleme (Maç skoru):

Hollanda 3-2 Uruguay

18' Van Bronchorst
69' Sneijder
72'Robben/
41'Forlan
90+1'Maximiliano Pereira

Ve Kupa Başladı

2010-06-26T20:04:00.008+03:00

*İkinci tur beklentilerin üzerinde bir Uruguay-Güney Kore maçıyla başladı. Maça sürat kazandıran takım Güney Kore'ydi, futbolun gerçek güzelliklerini gösteren takımsa Uruguay. Suarez içi boş bir Hollanda Ligi golcüsü olmadığını her maç gösteriyor. Neredeyse eksiksiz bir forvet, iki de gol attı bu maçta, ki sonuncusu harikaydı.

*Uruguay garip bir takım; topa hükmedemedikleri zamanlarda bile oyuna hükmedebiliyorlar. Gidişata anında tepki verebiliyorlar. İkinci yarının ilk 30 dakikasında, önce müthiş bir Güney Kore baskısını sonra da golü yedikleri sürecin hemen ardından bunu fazlasıyla kanıtladılar. Maç boyunca sanki istedikleri an maçı alıp götürebilecek tavırda ve sakinlikteydiler. Bir anda parlayıp aniden frenledikleri ritmleri takımın karakterine müthiş uyuyor. Şimdi A.B.D-Gana maçının galibini bekleyecekler. Sonrası için konuşmak zor; ama yarı finali görmeleri asla sürpriz olmaz.

*Siyasi algımla futbol algımı ayrıştırıp, üstüne bir de futbol algımla barışıp Amerika Birleşik Devletleri'nin tam bana hitap eden bir futbol oynadığını ve bu takıma büyük bir sempati duyduğumu itiraf etmeye karar verdim. Bu akşam A.B.D.'yi tutuyorum, Arjantin'le karşılaşmadıkları sürece de her takıma karşı onları tutuyorum sanırım.

*Dünya kupası ikinci turu bugün başladı. Artık her maçın galibi var ki bu da Dünya Kupası aslında şimdi başlıyor demek bir bakıma. Şu postta 'Öykülere hazır olun,' diyerek selamlamıştım dünya kupasını, şimdi kupa 'Almanya-İngiltere' 2.tur kapışmasıyla herkesi selamlıyor. 'Sonunda Almanlar kazanır' mı bilinmez, ama Dünya Kupalarına sahada oynanan futbolun, kazanmanın/kaybetmenin çok dışında anlamlar yükleyip 'Dünya Kupası çok sıkıcı uykumu getiriyor,' diyenleri anlayamayanlar için müthiş bir maç olacağı kesin. Bu insanlardan birisi olarak, ben İngiltere kazansın diyorum mesela, bu kez Almanlar kazanamasın diye değil, bir de Arjantin-İngiltere eşleşmesi izleyelim diye. O maçta da Messi elle gol atsın hatta. Yok artık.

*Ne diyorduk; Uruguay çeyrek finalde. Kemerlerinizi bağlayın, Dünya Kupası başladı.

Uruguay 2 - 1 Güney Kore

8'- 80' Suarez /

68' Chung Young

Yeni Zelanda

2010-06-24T23:41:00.002+03:00

Fotoğrafta gördüğümüz bu takım Dünya Kupası'nı yenilgisiz kapattı. Fransa ve İtalya'dan fazla puan aldılar. Fransa'dan fazla gol attılar. Yurda döndüklerinde bütün ülke onları karşılamak üzere hava alanında olsa, adım attıkları her yere kırmızı halı serseler yeridir; ciddiyim.

“Sadece savunma yaptılar.” “Pas yapmayı beceremedikleri için orta sahanın gerisindeki serbest atışları bile ceza sahası içine orta olarak kullandılar; çünkü başka hiçbir türlü gol atma şansları yoktu.”

Eleştiriler bunlar, ki muhtemelen doğru eleştiriler. Ama ben şundan eminim ki bu adamlar son şampiyon İtalya'dan ya da son finalist Fransa'dan daha kötü top oynamadılar.

"İki pas yapamayan bu son şampiyon/finalist gruplarda elendi."
"Gruplarda elenen bu yarı amatör takım iki pas yapamadı."
Şu iki cümledeki mühim farkı, lütfen bulunuz.

Tebrikler Yeni Zelanda'ya, oynayan ve oynamayan bütün futbolcularına; Dünya Kupası'na renk kattılar, unutulmayacak üç maça imza attılar.

Goodbye Bafana

2010-06-22T19:34:00.002+03:00

“İkinci yarının hemen başında, skor 2-0 iken Katlego Mphela'nın direkten dışarıya giden topu gol olsaydı ne olurdu?” diye sormadan edemiyor insan. Mucizeye doğru ivmelenen gidişatı tersine çeviren an oldu bu. On kişi kalmış ve futbol oynama istediği de gücü de olmayan bir Fransa karşısında skor 3-0'a gelebilseydi, ev sahibi bir gol daha atmadan maçı bitirmezdi. Sonrasında dakikalar eridi ve 69'da Malouda'nın golü malumu ilan etti.

Tshabalala yine harikaydı; Mphela 'Ben bu ülkenin gol kralıyım,' diyerek kupayı noktaladı. Pienaar önceki iki maça göre daha derli topluydu ama takımı yönlendirecek yıldız olmaktan yine çok uzaktaydı. Uruguay maçında uyduruk penaltıyı verip kaleci Khune'ye kırmızı kart gösteren hakemi de anmadan geçmeyelim. İşler hiç bu noktaya gelmemiş; ev sahibi Fransa galibiyetiyle birlikte 2.turu kutluyor olabilirdi.

Güney Afrika, ilk maçın başlama düdüğünden son maçın bitiş düdüğüne kadar gösterdiği müthiş mücadeleyle akıllarda yer edecektir. Elendiler, ama güzel elendiler.

Güney Afrika 2 – 1 Fransa

19' Khumalo
37' Mphela /
69' Malouda

Uruguay 1 – 0 Meksika

43' Suarez

Kupada Hesap Kitap Zamanı: Grupların Son Maçları

2010-06-21T14:53:00.014+03:00

Yarından itibaren grupların son maçları başlıyor. 14.30 maçları bugün itibariyle sona erdi ve önümüzdeki 4 gün boyunca günde 4 maç oynanacak. Her bir grup eş zamanlı oynanacak (17.00 ve 21.30) iki maçla sona erecek. Son maçlardan önce oluşan puan durumları ve olasılıklar şu şekilde:

A Grubu:

Son maçta Meksika-Uruguay maçı berabere biterse,diğer maç anlamsızlaşacak ve iki takım beraber 2.tura çıkacaklar. Ancak grup ikincisinin 2.turda Arjantin'le oynayacağı düşünülürse ben Meksika'nın kazanmak ve grup birincisi olmak için her şeyi yapacağını düşünüyorum. Bu durum da Fransa-Güney Afrika maçının galibi için (iki maçta averajı eritecek farklar oluşması durumunda) 2.tur umudu oluşmasına fırsat verebilir.

1.Uruguay       4 +3
2.Meksika       4 +2
3.Fransa        1 -2
4.Güney Afrika  1 -3

Tahminim: Meksika 1, Uruguay 2 bitirir.

B Grubu:

Yunanistan'ın Arjantin'i yenecek hali yok; bir beraberliği ve Güney Kore'nin yenilmesini bekleyecekler. Yunanistan beklenen sonucu alıp Arjantin'e yenilirse grup sadeleşir; G.Kore-Nijerya maçını kazanan çıkar, beraberlikte tur Güney Kore'nin olur.

1.Arjantin    6 +4
2.Güney Kore  3 -1
3.Yunanistan  3 -1
4.Nijerya     0 -2

Tahminim: Arjantin 1, Güney Kore 2 çıkar.

C Grubu:

Son maçlarda kazanan her türlü çıkıyor, her şey bu kadar basit. Kazanıp çıkamama olasılığı sadece Cezayir için var; o da A.B.D.'yi tek farkla yenip İngiltere'nin de Slovenya'yı tek farkla yenmesi durumunda. Bu durumda iş Cezayir-Slovenya arasındaki gol averajına kalır ve gol averajında son maçlara girerken Slovenya önde.

1.Slovenya   4 +1
2.A.B.D      2  0
3.İngiltere  2  0
4.Cezayir    1 -1

Tahminim: A.B.D 1, İngiltere 2 çıkar.

D Grubu:

Avustralya hariç son maçlarda kazanan her türlü çıkıyor. Gana yenilse bile çıkma şansı olan tek takım. Avustralya ise kazansa bile ya Gana-Almanya maçını Gana'nın kazanmasını ya da Almanya'nın farklı kazanmasını bekleyecek. İlk maçta dibe vuran averajlarını düzeltmeleri çok zor, Sırbistan'ı yenip -mümkünse farklı yenip- sonra mucizeyi beklemek tek umutları.

1.Gana        4 +1
2.Almanya     3 +3
3.Sırbistan   3  0
4.Avustralya  1 -3

Tahminim: Almanya 1, Sırbistan 2 çıkar.

E Grubu:

En net grup bu. Hollanda kesin çıktı; Kamerun'un çıkma şansı yok. Danimarka-Japonya maçı grubun finali, beraberlik halinde Japonya çıkıyor.

1.Hollanda   6 +3
2.Japonya    3  0
3.Danimarka  3 -1
4.Kamerun    0 -2

Tahminim: Hollanda 1, Danimarka 2 olur.

F Grubu:

Slovakya gruptan çıkmak için İtalya'yı yenmek zorunda. Yeni Zelanda büyük ihtimalle son maçı kaybedip unutulmaz anılarla Dünya Kupası'ndan ayrılır; böylece Slovakya-İtalya maçı da gruptan çıkan ikinci takımı belirler.

1.Paraguay         4 +2
2.-3.İtalya        2  0
2.-3.Yeni Zelanda  2  0
4.Slovakya         1 -2

Tahminim: Şu uyduruk ötesi grupta bile kıvranan İtalya çıkamasa, Slovakya çıksa keşke. Yine de 1 Paraguay, 2 İtalya olacak sanki.

G Grubu:

Fildişi Sahili için Brezilya'ya yenilmekten kötüsü Portekiz'in Kuzey Kore'yi çok farklı yenmesi oldu. Şimdi onlar da Kuzey Kore'yi farklı yenip, Brezilya'nın da Portekiz'i farklı yenmesini ve büyük averaj farkının erimesini bekleyecekler. İşleri çok çok zor.

1.Brezilya        6 +3
2.Portekiz        4 +7
3.Fildişi Sahili  1 -2
4.Kuzey Kore      0 -8

Tahminim: Zaten neredeyse kesin artık; Brezilya 1, Portekiz 2 olur.

H Grubu:

İsviçre son maçını kazanacaktır. Bu yüzden grubun kaderi Şili-İspanya maçında çizilecek. Şili'nin galibiyeti veya beraberlik halinde Şili ve İsviçre ikinci tura çıkar. İspanya kazanırsa İspanya kesin çıkıyor; gerisi Şili ve İsviçre'nin genel averajlarına kalıyor. Bu grupta kim elenirse çok yazık olacak; 6 puanla Dünya Kupasına veda eden bir takım görebiliriz.

1.Şili      6 +2
2.İspanya   3 +1
3.İsviçre   3  0
4.Honduras  0 -3

Tahminim: İspanya 1, İsviçre 2 olur. Güzelim Şili elenir.

Arjantin 2. Turda

2010-06-17T17:07:00.004+03:00

Kupanın şu ana kadarki izlemesi en keyifli maçında, Arjantin ilk maçların çok konuşulan takımı Güney Kore'yi duman etti. Son maçları Yunanistan'la, bu da grubu şimdiden birinci bitirdiler demek. Hoş, son maçları her kimle olsa bu değişmeyecekti.

Üç gol atan Higuain maçın şanslısı, organizatör Messi de maçın adamıydı. Şimdi bu maçın üstüne Yunanistan-Nijerya maçı eziyet gibi geleceğinden akşamı beklemeye koyulmak en mantıklısı olacak.

Arjantin 4-1 Güney Kore

17' Park Chu Young (k.k.)
33'-76'-80' Higuain /
45+1' Lee Chung Yong

Ev Sahibinin Vedası

2010-06-16T23:48:00.004+03:00

‘Güney Afrika hariç her takımın kazanabileceği bir turnuva’ydı bu, Güney Afrikalılara göre. Takımlarına karşı sonuna kadar inançsızlardı ve şimdi haklı çıkmaya çok yakınlar. Güney Afrika sadece üç puanı kaybetmedi, 3 gol yiyerek olası averaj hesaplarını da gereksiz kıldı. Güney Afrika Fransa’yı yenmeyi başarsa ve A Grubu 4 puanlı takımlar arasında bir averaja kalsa bile artık şansları çok az. Son maçlarda A.B.D.’nin Konfederasyonlar Kupası'ndaki mucizesine benzer bir mucizeyi umacaklar.

Yarın akşamki maçta benim favorim Meksika. Onlar da kaybederse A Grubu’nu en sinir bozucu grup ilan ediyorum. F Grubundan bile kötü diyorum, o derece.

Güney Afrika 0-3 Uruguay

24’ – 80’(p) Forlan

90+5 Alvaro Pereira

Şöyle Oldu Böyle Oldu; Şöyle Olsun Böyle Olsun

2010-06-16T19:46:00.004+03:00

Dünya Kupası'nda birinci grup maçları sona erdi, özetle şunlar oldu:

A Grubu:

Güney Afrika, Meksika’yla henüz ilk yarı bitmeden kaybetmiş olabileceği bir maç oynadı. Futbolun ilginçliği bu olacak ki; aynı maçta müthiş bir ikinci yarı oynadılar ve maç sonunda rakibini elinden kaçıran takım görünümündeydiler. Geçmişteki bütün ev sahipleri gibi onlar da bir şekilde gruptan çıkmayı başaracaklardır, diye düşünüyorum.

Meksika, seyretmesi en keyifli takımlardan birisi olacağını ilk maçta gösterdi. Eski -Elim titredi bunu yazarken:)- Galatasaraylı Gio Dos Santos ilk maçta muhteşemdi, ‘tamam’ ya da ‘devam’ demelerini sağlayacak olan yine Gio olacaktır.

Uruguay, turnuvanın en sıkıcı maçlarından birisini Fransa’yla oynadı. İyi bir savunmaları ve Forlan’ları var. 4 takımın neredeyse eşit şansa sahip olduğu bir gruptalar, bu anlamda turnuvanın en ilginç grubundalar. Herkes kadar onların da şansı var.

Fransa, bırakın turnuvanın favorilerinden olmayı A Grubunun bile favorisi değil. 1. de 4. de bitirebilirler. Uruguay karşısında kötüydüler.

B Grubu:

Güney Kore, en şaşırtıcı başlangıçlardan birisini yaptı. Yunanistan’ı yenmeleri değil ama yenerken oynadıkları oyun şaşırtıcıydı. İlk maçlarında 2002’den bir rüzgar estirdiler. Arjantin-Güney Kore maçı şahane olacak.

Arjantin, kazanarak başladı. Çok iyi oynamasalar da farka gitmelerini sağlayabilecek pozisyonları da buldular. Hücum oyuncuları tartışılamayacak kadar iyi, esas kaderlerini çizecek olansa alternatifsiz gözüken Mascherano-Veron orta ikilisi olacak.

Nijerya, Arjantin’e yenildi nihayetinde, kaybettikleri bir şey yok. Yunanistan’ı yenerlerse Güney Kore’yle ikincilik maçına çıkacaklar.

Yunanistan, sıkıcı bir takım. Çok sıkıcı.

C Grubu:

Slovenya, Cezayir’i yenerek başladı. İkinci maçta A.B.D.’ye yenilmezlerse ikinci tura kadar İngiltere’ye eşlik edebilirler.

İngiltere, bana göre bu grupta puan kaybetmeye en yakın olduğu maçta puan kaybetti. Gruptan elbette çıkacaklardır ama turnuvanın devamı için iyi gözükmediler.

A.B.D., ilginç bir takım. Herhangi bir maçta kesin yener ya da kesin yenilir demek zor. Bir de konfederasyonlar kupasından beri müthiş bir şans eşlik ediyor adamlara. Her şey beklenir.

Cezayir, İngiltere maçında havluyu atacak korkarım. Kazanabilecekleri bir maçı kaybettiler, yazık oldu.

D Grubu:

Almanya, Avustralya’ya karşı turnuvanın en dehşet başlangıcını yaptı. Cahill’in gördüğü kırmızı kart uyduruktu sanki, ama maç karttan önce bitmişti zaten. Belli ki Mesut Özil turnuvaya damgasını vuran adamlardan biri olacak.

Gana, hak ettiği maçı kazanarak başladı. İkinci turda İngiltere’nin karşısına dikilebilirler.

Sırbistan, beklenenden kötü başlayan takımlardan birisi oldu. Şimdi Almanya’ya kaybetmemek zorundalar. Zigiç el freni görevi mi görüyor takımda, yoksa bana mı öyle geldi?

Avustralya, perişan oldu Almanya karşısında. Kewell gelir gruptan çıkarır bu takımı, diyecek halim yok elbette. Cahill de cezalı olacak, işleri çok zor.

E Grubu:

Hollanda, Danimarka’nın direncini abuk bir golle kırdı; skora bakınca rahat kazanmış gözüktüler. İlginç olan, Hollanda, Brezilya gibi takımların öncelikle savunmalarının dikkat çekiyor olması.

Japonya, en sıkıcı maçlardan birisinde Kamerun’u 1-0 yendi. Japonya beklenildiği kadar oynadı; Kamerun beklenilenden daha kötüydü.

Kamerun, kötü başladı. Şimdi Danimarka’yı yenmek zorundalar ki ikinci tur için bu da yeterli olmayabilir.

Danimarka, Hollanda’ya sadece direndi. Hücumda hiçbir şey üretemediler. Kamerun’la var olma maçını oynayacaklar.

F Grubu:

Bu grup çok uyduruk yahu. Bir Slovakya’dan umutluydum o da Yeni Zelanda’ya çarpıldı, ki bu skor ilk maçların en şaşırtıcı sonuçlarından birisiydi. Slovakya çıksın yine de. Başka da kim çıkarsa çıksın.

G Grubu:

Brezilya birinci olur, Portekiz-Fildişi Sahili ikincilik için yarışır diyenleri çok şaşırtabilir bu grup. Brezilya’nın Fildişi Sahili’yle de Portekiz’le de oynayacağı maçlar üç ihtimalli. Her şey olur. Maicon’un tuhaf golü olmasa, Brezilya Kuzey Kore’yi zor yenecekti.

Fildişi Sahili, Portekiz’e karşı daha iyi olan taraftı. Keita sonlarda girdi nerdeyse maçı alacaktı, şahane olacaktı. Bu grubun her maçı çok keyifli olacak, 1-3 arası her sırayı alabilirler.

Portekiz, Ronaldo’ya fazlasıyla bağımlı gözüktü ilk maçta. Tek ciddi pozisyonlarını da onunla buldular. Kuzey Kore’yi yenip son maça iddialı çıkmaya bakacaklar.

Kuzey Kore, sanılanın aksine ölüm grubuna renk katacak gibi. Brezilya gibi bir takıma karşı son dakikaya puan umuduyla girmeyi başardılar. Herhangi bir maçtan puan almayı da başarırlarsa onlar için görev tamamlanmış demektir.

H Grubu:

Şili, Honduras’ı tek golle, oynanan futbol açısından ise çok rahat geçti. Kupaya ‘gizli favori’ olarak gelmişlerdi; ilk maçta bu tanıma layık olabileceklerini gösterdiler.

İsviçre, ilk maçların en çok konuşulacak sonucuna imza attı. İspanya karşısında zaman zaman ikinci golü bile kovaladılar. Tura artık çok yakınlar.

İspanya, ilk maçta İsviçre’ye mağlup oldu. Honduras’ı rahat yeneceklerdir ama son maçta çok sağlam bir takımla, Şili’yle karşılaşacaklar ve artık hata yapma şansları yok. Kupanın ilk büyük ‘şok’u için H Grubu ilk aday şu an.

Honduras, büyük ihtimalle sıfır çekecek. Şili’ye karşı sadece savunma yapmaya çalıştılar ki onu da layıkıyla yaptıklarını söylemek zor. Çok pozisyon verdiler ve fazlasıyla şanslıydılar.

Şimdi şöyle olsun:

Arjantin şampiyon olsun,

Güney Afrika aslanlar gibi çeyrek finale-yarı finale falan yürüsün, çok konuşulsun,

Gio Dos Santos Meksika turnuvada var olduğu sürece dehşet top oynasın, elendiği yerde canı sağolsun,

Kewell hiç değilse son iki maçta oynasın, bir tane de gol atsın,

Başka da ne olursa olsun.

Television Is A Drug

2010-06-14T13:11:00.002+03:00

Şurada denk geldi, güzelmiş.

2002'den Bir Rüzgar: Güney Kore

2010-06-12T19:20:00.005+03:00

Şimdi; şu Uruguay, Fransa, Yunanistan gibi takımlar ön liberolarını falan da alıp ilk uygun uçakla evlerine dönebilirler, hiç derdim değil. Güney Kore, kupanın 'esas adamlar'ına müthiş bir ikaz gönderdi bugünkü maçta. Kısa, süratli ve çoğunlukla yüksek yüzdeli paslarla 90 dakikayı Yunanistan'a zehir ettiler. 2-0'dan sonra bile sadece ve sadece savunma yapmaya çabalayan bir takıma da müstahaktır.

Güney Kore 2-0 Yunanistan

7' Jung Soo Lee
52' Ji Sun Park

Arjantin, galibiyetle başladı. Tam beklenildiği gibiydiler aslında; sahanın son çeyreğinde hemen her topta tehdit edici ancak ve ancak ortadan ikiye bölünmüş gibiydiler... Veron da çıkınca neredeyse orta sahasız bir takıma dönüştüler. Bu takımın ne yapabileceğini belirleyen Messi'den önce Veron-Mascherano olacak sanki. Messi demişken; bugün eksik olan tek şey şanstı, çok ama çok acayip işler yapacak bu adam.

Arjantin 1-0 Nijerya

6' Heinze

Bira-Vuvuzela Keyfi

2010-06-11T20:02:00.004+03:00

Orijinal mi orijinal vuvuzela'mı televizyona doğru üfleyerek başladım turnuvaya. (Yahu bu vuvuzelanın nefis, stat atmosferini fevkalade tamamlayan bir sesi olduğunu düşünen tek insan evladı ben miyim yeryüzünde?) 17.00 fena bir başlangıç saati olmasa da 14.30'la ilgili tereddütlerim var. Birasız futbol olamayacağına göre (Bu şekilde düşünen başka insan evlatları da kesinlikle vardır) önümüzdeki bir ayın tamamına yakınını alkollü geçireceğiz korkarım. Yine de 2002 Dünya Kupası'nı (UTC+9, dikkat çekerim), dolayısıyla kahvaltıdan önce birayı da tecrübe etmiş bir bünye için atlatılmayacak şey değil.

Kupa, ev sahibi Güney Afrika'nın turnuvanın ilgi çekici ekiplerinden Meksika'yla kapışmasıyla başladı. İlk yarıyı Meksika, ikincisini Güney Afrika oynadı, sonuçta da adalet yerini buldu. Maçın kilit adamı skor 1-0 Güney Afrika lehineyken akıllara zarar iki gol kaçıran Teko Modise'ydi demek yanlış olmaz. Herhangi birisi gol olsa, maç o anda bitebilirdi.

Bu maçla ilgili bir parantez daha açmak ve o parantezin adını Gio Dos Santos koymak gerekli. İkinci yarıda Meksika'nın oyun kontrolünü tamamen ev sahibine kaptırdığı dakikalarda oyundan düşse de, genel olarak takımının (belki de maçın) en iyisiydi. Şu kupa boyunca Galatasaray'mış Süper Lig'miş düşünmeyeyim diyorum ama bunları görünce olmuyor işte. Süper Lig'in en iyi iki sol açığına sahip takımın Stoch'un falan peşinde koşup sonra da elaleme eğlence olmasına şu Galatasaraylı gönül el vermiyor. Birkaç gün sonra Avustralya'nın sol açığının da benzer şeyleri söyleteceğinden o kadar eminim ki.

A Grubu'ndan ev sahibi Güney Afrika'nın bir şekilde kendisini ikinci tura atacağını düşünüyorum. Diğer takımların şansı bana göre neredeyse eşit; ikinci ekibin Meksika olmasını, açılışı yapan iki takımın el ele ikinci tura çıkmasını Fransa ve Uruguay'a tercih ederim. İlk günün ikinci maçından sonra A Grubunda kimin ne yapabileceği biraz daha belirginleşecektir.

Dünya Kupası, bir açılış maçına göre oldukça tempolu, keyifli bir mücadeleyle başladı. Bir adet de şahane gol izledik Tshabalala'dan, daha ne olsun?

Böyle devam etmesi dileğiyle...

Güney Afrika 1-1 Meksika

51'Tshabalala / 79' Marquez

Arjantin İdmanı

2010-06-11T14:29:00.005+03:00

Dünya Kupası Başlıyor...

2010-06-11T01:17:00.010+03:00

Diğer bütün kupalar büyük futbolcuları, Dünya Kupası ise efsaneleri yaratır.

Diğer bütün kupalar güzel anlatıldığında anımsanır, Dünya Kupası ise öyküleşir.

Yeryüzündeki en güzel oyunun zirvesi, yeryüzündeki en yalnız kıtada, bugün başlıyor.

Öykülere hazır olun, 'Dünya Kupası' başlıyor...

"Hiç Kırmızı Bir Spor Araba Hayali Kurmadım."

2010-06-11T00:23:00.005+03:00

TamSaha'nın İvan Ergiç röportajından:

"Evet, futbolcular büyük paralar kazanıyor ama o parayı nasıl harcadıkları konusuna kendileri karar veriyor. En iyilerini alabilecek duruma sahip olmama rağmen her zaman ikinci el araba kullandım. Marka meraklısı değilim, bunu kıyafetlerimden de anlayabilirsiniz. Hiç kırmızı bir spor araba hayali kurmadım. Oynadığım takımlardaki arkadaşlarım beni hiçbir zaman anlamadı. Futbol hayatım boyunca hiç kırmızı kart görmedim. Bu karakterimin sahaya yansımasıdır. Marksist teoriyi kendime uyarladım ve çok para kazanıp kendimi şımartacağıma, kişiliğime çok daha önem gösterdim, kendimi korudum. Sadece bununla kalmadım, her işimi kendim yaptım. Benim hiç menajerim olmadı mesela. Karl Marx'a olan hayranlığım babamdan geliyor. Bana felsefe okuma alışkanlığını da babam kazandırdı."

"Basel'de yeteri kadar para kazandım. Para için oynamayacaktım artık. Gelen teklifler arasında en ilginci Bursaspor'dandı. Önce şehre gelip, kültürünü görmek istedim. İnsanları, yaşayışlarını inceledim. Sonra imza attım. Çünkü farklı bir yer istiyordum. Basel'de her yıl UEFA ya da Şampiyonlar Ligi'nde mücadele ediyorduk. Artık sıkılmıştım ve yenilik istiyordum. Bir de taraftar faktörü var elbette. Basel'de Barcelona'ya karşı bir maç oynadık. Ama taraftar bunun farkında bile değildi. Sanki tiyatroda gibiydiler. Barcelona, Bursa'ya gelse heyecanı düşünemiyorum. İşte tam da böyle bir şey istiyordum ben. Kendi takımına sahip çıkan, onu ateşleyen, her deplasmanına gelen, hırslı ve teslim olmayan taraftarlar."

Röportajın tamamına şuradan ulaşılabiliyor.

Güney Afrika: Pienaar ve Yerel Oyuncular

2010-06-10T22:21:00.006+03:00

Parreira'nın, eşinin sağlık sorunları sebebiyle Güney Afrika'yı bir yıldan uzun bir süreliğine Joel Santana'ya terk etmesini Güney Afrika'lılar (anlayışla karşılamaya çalışsalar da) asla unutmadılar. Parreira'nın kariyerini ve Güney Afrika milli takımıyla yapmaya çalıştıklarını çoğu Bafana taraftarı takdir ediyor, ama onlardan herhangi birisine 'Parreira?' derseniz 'Dünya Kupası'nın ortasında tekrar bırakıp gitmeyeceğini nereden biliyoruz?' noktasına varacak cevaplar alabilirsiniz.

Sahadaki futbolla ilgili ortak görüş şu: 'Zor gol yiyen ama çok da zor gol atan bir takım'. Bu sıkıntıdan Benni McCarthy'nin ekstra performansıyla kurtulmayı umuyorlardı. McCarthy de sakatlığından dolayı kadroya alınmayınca ellerinde alternatifsiz denebilecek bir hücum ikilisi kaldı: Katlego Mphela ve Bernard Parker.

Güney Afrika Dünya Kupası'nda başarılı olacaksa bu ikilinin mutlaka verimli olması gerekiyor. Gerekiyor, ama yetmiyor. Ekibin olmazsa olmazı ise zaten belli: Pienaar, bildiğimiz Pienaar'ın yapabileceklerinden de fazlasını yapmalı...

Güney Afrika'da, milli takımı ortadan ikiye bölebilecek kadar keskin bir ayrım var: Yerel oyuncular ve deniz aşırı oyuncular... Bunu olumsuz anlamda söylemiyorum; ancak ülke basını ve Güney Afrikalılar milli takımdaki oyuncuları basitçe bu şekilde kategorize ediyorlar. Ve onlara göre takımın Dünya Kupası'nda neler yapabileceğini esas belirleyecek olan, yerel oyuncuların performansları. Pienaar şöyle diyor: "Takım halinde çok şey öğrendik ve öğrenmeye devam ediyoruz. Konfederasyonlar Kupasının özellikle yerel Bafana oyuncularına çok faydası oldu ve bu tecrübe onlara çok şey katacaktır. PSL oyuncuları (Premier Soccer League-Güney Afrika Ligi) Dünya starlarına karşı oynadıkları zaman korkabiliyorlar -ki bu çok normal-; ve şimdi, en iyilere karşı da mücadele edebileceklerini görmüş olmak onlara mental anlamda çok şey katacaktır."

En çok altı çizilen PSL oyuncularıysa Katlego Mphela ve Teko Modise. Mphela, PSL gol kralı. Plan, McCarthy'nin hücumdaki partneri olmasıydı, şimdi ise takımın en büyük gol silahı olacak. Teko Modise ise kanat oyuncusu ve Güney Afrika'lılar bu oyuncuyu anlata anlata bitiremiyorlar. Kimilerine göre Pienaar'dan bile daha iyi(!) ve Pienaar gibi o da Ajax Cape Town (Bildiğimiz Ajax'la bir nevi pilot takım ilişkileri var) çıkışlı olsaydı, Amsterdam üzerinden kendisini çoktan tüm Avrupa'ya tanıtmış olabilirdi. Çoğu Güney Afrikalı Teko Modise'nin Dünya Kupası'ndan sonra kesinlikle ülkesinde kalmayacağını düşünüyor...

Özetlemek gerekirse; Pienaar'ın etrafında şekillenen hücum hattı ev sahibinin Dünya Kupası'ndaki kaderini çizecek gibi gözüküyor. Güney Afrikalıların çok güvendiği sağlam savunmalarını anlamlı ya da anlamsız kılan da yine bu hücum hattının yapabilecekleri olacak.

Teko Modise - Bafana Bafana

Son Fire John Obi Mikel

2010-06-05T13:55:00.009+03:00

Pirlo, Drogba, Ferdinand. Şüphesiz Dünya Kupası'nın önemli renkleri olacaklardı. Essien ve Ballack malumumuzdu, son olarak John Obi Mikel de Dünya Kupası'nda yok.

Birisi hazırlık maçlarını ve idmanları yasaklasın. Ya da Dünya Kupası erken başlasın, daha fazla sakatlık haberi gelmeden, hemen şimdi başlasın.

Ekleme: 'Son fire' dedik ama, değil tabi. Lanetli turnuva diyesi geliyor insanın. Bugün içerisinde de Robben ve Skrtel'in sakatlık haberleri geldi hazırlık maçlarından. Her ikisinin durumu da şimdilik belirsizmiş.

"Azrail Bizi Almaya Geldi!"

2010-06-05T00:16:00.004+03:00

Hasan Şaş, 2002 Dünya Kupası'nda Güney Kore'den Japonya'ya giderken uçakta yaşadıkları korkuyu anlatıyor:

"Uçak aşağı doğru düşmeye başladığında düşündüğüm tek şey okyanustaki köpek balıklarıydı! Baktım Hakan Şükür eğmiş kafasını çeşit çeşit dua ediyor. Ben de ellerimi açtım ve içimden 'Allahım Hakan ağabeyin ettiği dualara tek tek katılıyorum' dedim. Toplam sekiz dakika sürdü ama gel bir de bana sor! Uçaktan indikten sonra otele gittik. Ben, Ümit Özat, Fatih Akyel birlikte uyumaya karar verdik. Ümit koridorun sonundaki odadan yatağını getirmeye gitti. Gitmesiyle çığlık çığlığa geri dönmesi bir oldu. 'Azrail bizi almaya geldi!' diyor, başka da bir şey demiyor. Bizi peşine taktı, karanlık koridorun sonuna korka korka gittik. Koridorun sonunda bembeyaz ışıklar içinde kocaman, korkunç bir şey var! Bakıyoruz bakıyoruz ne olduğunu anlayamıyoruz. Meğer beş metrelik bir Buda heykeliymiş!"

Kaynak: FourFourTwo Haziran Sayısı.

6+2+2 = Harry Kewell Kuralı

2010-06-03T10:31:00.006+03:00

Yani öyle olur, Harry Kewell'ın Galatasaray'da kalmasını sağlayan kural olur inşallah.

Sakat ve Yaşlı olduğundan sebep 6'da kendine yer bulamamış,+2'de kendine yer bulamamış Harry Kewell'a, ikinci +2'de bir yer bulunur inşallah.

Bugün Arda'yı Evropa'ya gönderip Kewell'ın koluna da pazubandı takıp sahaya sürsen Galatasaray tribünlerinin en az yarısının memnuniyetle karşılayacağı bir adam için söyleniyor ya bunlar,esas buna gülüyorum işte ben.

Yaşlı dediğin adam Hagi'nin bu ülkeye ilk geldiği yaşta yahu, üzerine beş yıl top oynayıp Galatasaray'ın ve Türkiye'nin futbol tarihini, hedeflerini, futbol anlayışını baştan aşağı değiştirdiği yaşta. Popescu'nun geldiği yaşta. Frank De Boer'un geldiği yaştan 3-4 yaş aşağıda. Hadi Popescu'yu anlatmaya gerek yok da, De Boer'u da dalgasına yazmadım mesela, Galatasaray'da beklenildiği kadar başarılı olamasa da bir Beşiktaş maçında şahsen gördüğüm en şahane tek kişilik savunma gösterilerinden birisine imza atmış adamdır mesela.

Sakat bi de tabi Harry Kewell, o da var. Leeds United'dan beri bu denli istikrarlı oynadığı ilk dönemin ardından idrak ettik sakat olduğunu. İki sene boyunca iyileşip orta sahayı toparlayacak diye beklediğimiz Linderoth değildi de, Harry Kewell acayip sakat mesela.

Bir an için iki yıl öncesine, Kewell'ın Galatasaray'a imza attığı ilk döneme dönelim. Şu iki senede yaptıklarının yarısını yapacağını, oynadığının yarısı kadar oynayacağını bilsek, 'yeter de artar,' demez miydik hepimiz?

Şimdi bunun 6'sı var, işler ters gittiğinde oyuna girip maçı değiştirecekler kontenjanından (Bu rol için Kewell'dan iyisi düşünülebilir mi?) +2'si var.

Bir de hepsini geçtik, artık iki tane de tribünde çekirdek çitleyecekler kontenjanı var.

Ve Harry Kewell'a yer yok, öyle mi?

Peh.

Tanrı ve Elçisi

2010-06-01T13:32:00.005+03:00

Maradona’yı gördükten sonra tanrının Arjantinli olduğuna dair minicik, ufacık, kayda değmez şüphelerini de çöpe atan Arjantinliler kupayı şahit olunacak yeni bir mücizenin heyecanıyla bekliyorlar.

Olumlu olasılık saha içinde yapabildikleri hiç tartışılmamış “kulübedeki soru işareti”ni efsaneler üstü bir noktaya taşırken, bir diğer Arjantinlinin “Dünyanın en iyi oyuncusu” statüsünden “efsane” statüsüne terfi etmesini sağlayacak.

Hepi topu 23 kişiden oluşacak bir milli takım için 100 oyuncu denemiş, ‘gerekirse 150 oyuncu da denerim,’ diyen Maradona; kendisinin hayat tarzını, ciddiyetsizliğini, “futbol hakkında motivasyon dışında hiçbir şey bilmemesini” ağızlarına sakız edip duran bir takım ciddi futbol adamlarıyla yine dalgasını geçmiş olacak.

Futbol topu denen uyduruk yuvarlakla aslında nelerin yapılabilir olduğunu, bu uyduruk oyunun bir sanata nasıl dönüştürülebileceğini bizzat top teperken tüm dünyaya öğretmiş adamdır Maradona. Hadi kendi adıma konuşayım; futbol hakkında bildiğim şeylerin yarısını “futboldan anlamayan” bu adam öğretmiştir bana. Bu ‘komik oyun’u çok ciddileştiren futbol adamlarıyla (saha içinde gösterisiyle, saha dışında da yaşayışıyla) kafa bulurken öğretmiştir. Bir futbol topuyla nereye kadar gidilebileceğini, bir futbol sanatçısının sınırının ne olabileceğini göstermiştir…

Olumlu olasılık üstteki resimde silik çıkan şu genç adamın da yeni bir öykünün giriş cümlesini yazmasına sebep olacak. Zamanla bu mütevazi efsane adayı resimlerde daha görünür olacak; kim bilir, bir gün Arjantinliler bu çocuğu tanrılarıyla kıyaslamaya başlayacak. Olumsuz olasılık halinde Messi, askıya alınmış bir öyküye yeni bir giriş yapmak için dört yıl sonrasını beklemeye koyulacak.

Maradona, Arjantin’le evvel zaman içinde yarattığı mucizeyi tekrarlayamazsa, “Maradona futboldan anlamıyor”cular, “Maradona kötü bir örnektir”ciler ahkam kesmeye başlayacak. Maradona ise büyük ihtimalle bir Küba purosu yakacak; Buenos Aires’teki çıplak koşusunu henüz bilinmeyen bir başka zamana bırakacak.

Ve sonuç ne olursa olsun; Maradona Arjantinlilerin tek tanrısı olarak kalacak.

Dünya Kupası'na Günler Kala...

2010-05-30T16:48:00.004+03:00

Yıl ve ay bitti, Dünya’nın en güzel oyununun en güzel turnuvası için günleri sayıyoruz artık.

Kendi adıma bir tarafta Dünya Kupası’yla ilgili bulabildiğim maksimum bilgi (internet ve dergiler), bir tarafta elimde fikstür-kağıt-kalem ve ‘şu şunu yenerse şurdan şu çıkar, o esnada bu bunu yenerse ikinci turda ötekiyle oynar, işte tam orda da çuvallar, böylece beriki de çeyrek finali rahatlıkla kapar’ şeklinde yorumlarla şenlenen fevkalade gereksiz beyin fırtınaları…

Gereksiz de olsa yapmış bulunmuşum madem, sonucu da yazayım buraya: Gönül açık ara Arjantin diyor, mantıksa ucu ucuna İngiltere…

Arjantin’i bir tarafa koyarsak (Şimdi aklıma geldi bak, bi ara bi bayrak bulup ekleyeyim blog’un bi köşesine de turnuva boyunca dalgalansın, rengimiz de belli olsun böylece:)) saha içindeki veya saha dışındaki bir yönüyle ilgimi çeken, Dünya Kupası'nda ne yapabileceğini merakla beklediğim diğer takımlar da şunlardır:

Meksika, umarım Güney Afrika’yla birlikte A Grubundan çıkmayı başarır, böylece Fransa da 2002’dekine benzer bir sonla evine dönmüş olur, şahane olur. ‘Parçalayıcı’ kontrataklarını ve bu atakları muhtemelen üzerlerine kuracakları Carlos Vela ve Gio Dos Santos’u izlemek zevkli olacak.

Ev sahibi Güney Afrika’nın hiç değilse ‘Ev sahipleri illa ki gruptan çıkar’ geleneğini sürdürmesini çok isterim. Güney Afrika’ya duyduğum sempatinin nedeni, Dünyanın en güzel, en yaşanılası şehirlerinden biri olan Cape Town'da son sekiz ayda geçirdiğim hatırı sayılır zaman elbette. Bafana Bafana’ya yeryüzünde en az şans veren insanlar bizzat Güney Afrika’lılar olsa da, Meksika-Uruguay ve Fransa’dan oluşan gruptan çıkmaları imkansız değil. Pienaar-McCarthy gibi yıldız isimlerinden çok adlarını yerel basında defalarca kez duyduğum Orlando Pirates’li kaleci Khune, muhtemelen Benni McCarthy’nin hucümdaki partneri olacak Güney Afrika Ligi gol kralı Katlego Mphela ve yerel liglerinde tanrıya yakın bir mertebede olan sağ açık Teko Modise’nin neler yapabileceklerini izlemek keyifli olacak.

Amerika Birleşik Devletleri… Dünyanın en çirkin, en mide bulandırıcı ülkesinin sempatik futbol takımı. Konfederasyon Kupası'nın son grup maçlarında şahit olduğum en inanılmaz futbol mucizesine imza atarak gruptan çıkıp yarı finalde de yenilmez İspanya’yı evine göndermişlerdi. Dünya Kupası elbette Konfederasyon Kupası'na benzemeyecek ama yine de iyi işler yapabilirler sanki.

Avustralya… Lafı uzatmaya gerek yok; neden sevdiğim belli bu takımı: Harry Kewell ve kaptan Lucas Neill… Sonrasını tahmin etmek zor ama çıkamayacakları bir grupta olmadıkları kesin.

Kuzey Kore… En zayıf halka, ne olduğu belli olmayan çağdışı bir futbol.. Hakkında bunlar söylenen bir ekibin ölüm grubunda Brezilya, Portekiz ve Fildişi Sahili’ne kök söktürmesini çok ama çok isterim.

Son olarak da ‘Güney Afrika olmasa da bir Afrika ülkesi en azından yarı final oynasın artık,’ diyerek şimdilik sözü bitiriyorum. Bayrağım da sağ köşede birazdan yerini alır.

Dönüş Yazısı (Afrika'nın Güneyinde 8 ay)

2010-05-30T14:30:00.005+03:00

Cape Town'ın uluslararası ticari gemilerin demir bölgesinden görünümü - Kasım 2009

Kıta Afrikasının insana adaletsizliğin, aşağılık temeller üzerine kurulu mal paylaşımının, açlığın ve insanlık dışı yaşam koşullarının böylesine somut, böylesine acımasız bir görüntüsünü sunabileceğini sanırım tahayyül bile edemezdim. Güney Afrika kıtanın vitrini; bir süre sonra, Mozambik’i gördükten sonra, Tanzanya’yı gördükten sonra, Somali’ye müthiş güvenlik önlemleri arasında teğet geçip, ancak resmi uyarılarla elimize ulaşan öykülerini dinleyebildikten sonra, “Güney Afrika’yı geçiniz, orası bizim oralar gibi, konuşmaya değecek bir adaletsizlik yok” diyebiliyorsunuz.

Cape Town’ın ışıltılı görüntüsünün birazcık, birkaç sokakçık dışına çıkıp tenekeden yapılmış ev(!)lerde yaşayan siyahları gördükten sonra bile, bunu hiç utanıp sıkılmadan söyleyebiliyorsunuz. “Orası bizim oralar gibi”… Bizim oralar sanki refah içerisindeymiş gibi, ‘bizim oralar’ın paylaşım adaletsizliği anlamsızlaşabiliyor gözünüzde.

Bu çok tehlikeli.
Bu çok öfkeli, nereye koyacağınızı bilemediğiniz bir duygu.

Beira-Ocak 2010

Mozambik hakkında ne söyleyebilirim ki? Ya da Tanzanya hakkında? Oralarda geçirdiğim sekiz aydan sonra; Beira’da, Maputo’da, Tanga’da, Dar Es Salaam’da adım atmadığım sokak kalmadıktan sonra bile oralar hakkında ne söyleyebilirim? Hiçbir şey olmayan bir yere gittiğinizde tam olarak nutkunuz tutuluyor, hiçbir şey hakkında hiçbir şey söyleyemiyorsunuz.

Yerel halkın ülkelerinin refah düzeyi hakkında söyledikleri kalıyor aklınızda sadece. ‘Bu bölgeler,’ diyorlar, ‘Bizim ülkemizin en gelişmiş yerleri. Buralar baş şehirler. Buralar liman şehirleri. Buralarda hiç değilse ticaret var. Dolayısıyla iş var.’

Bir liman işçisi ayda 30-50 dolar arası para kazanıyor. Buralarda hiç değilse iş var(!)
‘Buralar en iyisi,’ diyorlar. Siz daha kötüsünü,Orta Afrika’yı tahayyül etmeye çalışıyorsunuz. Beceremiyorsunuz.

Afrika’da 8 ay geçirdikten sonra, tanrının bu kıtaya ve insanlarına yardım etmesini dileyemiyorsunuz artık. Sanki tüm bunlar başka bir evrenden gelmiş faili meçhul günahlarmış gibi kader hakkında zırvalayamıyorsunuz. Bunu yapmaya utanıyorsunuz. Çünkü suçu ve suçun failini bu kadar somut bir şekilde görebileceğiniz başka bir yer yok.

Suçlu tam karşınızda. Açlıktan ölmeyecek kadar para karşılığında çalıştırılan şu Afrikalı’nın tam arkasında. Orada duran ama ona asla temas etmeyen, onunla asla konuşmayan şu koca göbekli İngiliz. Geminin devasa ambarına kapağının kenarından bakan ama aşağıya asla inmeyen; bir süredir yaşadığı şu kıtada kaybedecek hiçbir şeyi, sevdiği hiç kimsesi, burada bulunması için hiçbir insani sebebi olmayan, gereğinden fazla da asla bulunmayan, geceleri para harcayıp gündüzleri çok daha fazlasını toplayan, yerel halkla aynı yerde yaşayıp onlarla aynı havayı solumamayı bir şekilde başaran şu yük sahibi Alman. Ellerini ovuşturup yanından geçen vasıfsız siyahlardan vebalıymış gibi kendini sakınan şu İspanyol. Şurdaki Portekizli. Şurdaki Amerikalı.

Şurdaki şunlar işte. Buraya ait olmayan şu sömürgeciler.

Beira'da çimento tahliyesinde görevli liman işçileri-Ocak 2010

Sonra yerel halka dersiniz ki…
Yerel halka hiçbir şey diyemezsiniz.
Beyaz derililerin tenezzül etmediği, dolayısıyla bütün gözlerin üzerinizde olduğu; bir şekilde bir bira parası bulanların içeriye girdiği ve bütün gece tek bir bira içip maçını izlediği bir barda, yerel halka dersiniz ki…
Hiçbir şey diyemezsiniz.
Çünkü o sırada Manchester United gol atmıştır. Tanzanyalılar delice sevinmektedir. Tanzanyalılar içeriye girmeye tenezzül etmeyen İngilizlerden daha çok sevinmektedir.
Hiçbir şey diyemezsiniz.
Çünkü o sırada Porto gol atmıştır. Mozambikliler delice sevinmektedir. Mozambikliler içeriye girmeye tenezzül etmeyen Portekizlilerden daha çok sevinmektedir.

Tanrı hiç kimseye yardım etmesin dersiniz sadece, çünkü bunu tanrı yapmadı. Bir gün insanlar kendilerine yardım etmeye karar versin, başka hiçbir şey diyemezsiniz.

Maputo -Kasım 2009

'Rocky' Bir Yalandı ve Bir Zamanlar Weah Vardı

2010-04-30T22:14:00.008+03:00

‘Bu hareketleri yapabilecek tek bir profesyonel futbolcu bile tanımıyorum,’ diye özetlemiş Weah, Street Style 2010 finalinde olup bitenleri. Gecenin bizdeki gündemi Fatih Şaşmaz’ı finalde bulamamanın hayal kırıklığıyla tribünlerin müthiş desteğini alan ‘Rocky’nin hareketlerinin göz boyamaktan ibaret olup olmadığının tartışması arasında gitti geldi. Diğerlerinin aksine Rocky topu çok az sektirerek, genellikle ayak bileğinin üzerine sıkıştırarak gösterisini tamamladı. ‘Freestyler’ mıdır rapçi midir derken Weah da bize benzer düşünmüş olacak ki tribünlerin inanılmaz desteğine rağmen ilk turu zorla, 2’ye karşı 1 oyla geçti. Sonrasında da elendi.

Turnuvanın favorisi ‘Sean’ın havlu atmasını sağlayan isimse Avusturya’lı bir Türk, Faruk Onmaz’dı. Onmaz turnuvayı dördüncü sırada bitirdi, şampiyonluk ünvanı ise Norveç’li Anders Salum’a gitti.

7’si gitti, 1’i kaldı. Son Cape Town’a tahmini varış zamanımız 20-25 Mayıs gibi gözüküyor. Sonra ver elini İstanbul. 8 ay Cape Town’da vakit öldürdükten sonra Dünya Kupasını evimizde izleyeceğiz. Deli derler adama:)

Son olarak Cape Town/Street Style çıkartmamıza ilgisiz kalmayan Blog İdman Yurdu’na teşekkürler. On Kusurlu Hareket, muhtemelen son kez Afrika kıtasından bildirdi…

Fatih Şaşmaz ve Street Style

2010-04-27T06:50:00.004+03:00

“Bu sporu birkaç yıldır takip ediyorum. Seviyenin inanılmaz bir noktaya ulaştığını ve önümüzdeki birkaç günde harika hareketler izleyeceğimizi söyleyebilirim. Bu sporcular futbol topuyla yerçekimi kanununa meydan okuyan işler yapıyorlar.” demiş Edgar Davids, finali Cape Town’da gerçekleşen Street Style’dan bahsederken.

Aceto Blog sağolsun; konuyla ilgili post’u görmesem, 7 aydır her onbeş-yirmi günde bir yolum Cape Town’a düşmesine rağmen Street Style 2010 dünya finallerinden de Fatih Şaşmaz’dan da haberim olmayacaktı. Şimdi cebimizde final biletleri (Bu biletleri nasıl edindiğim ayrı bir post ve ayrı bir azap konusu; sadece Biletix’i öpüp başınıza koyun, bir gün “Computicket” diye bir şeyle karşılaşırsanız hemen olay mahalinden uzaklaşın diyeyim.) 28’i akşamını bekliyoruz. Tarihi Ümit Burnu kalesinin burnunun dibinde “Grande Parade”, elimizdeki adres tarifi bu. Çoğunlukla deniz seferinde olduğum için cep telefonu üzerinden ve çokça problemli bir şekilde gerçekleştirebildiğim internet bağlantısına güvenemediğimden sıcağı sıcağına olamasa da ilk fırsatta final izlenimleri ve fotoğrafların da (düzgün bir şeyler yakalamayı becerebiliriz umarım)blogda yerini alacağını belirteyim.

Özetle On Kusurlu Hareket de Cape Town’da, Fatih Şaşmaz’la omuz omuza:) Kadromuz bendeniz Draffut, değerli çevirmenimiz Rintintin ve bayrağı arşa doğru sallamakla görevli birkaç dost. Finalden sonra görüşmek üzere…

El Salla Frank Rijkaard...

2010-03-31T01:22:00.004+03:00

Galatasaray’ın sene başında tıkır tıkır işliyor gibi gözüken oyununu izlerken akla düşen ‘acaba’lar bugünkü durumun da cevapları aslında.

Acabaların ismi-cismi sezon başında apaçık belliydi.. Birincisi Gökhan Zan’dı mesela; onun bazen üst düzey maçlar çıkarabildiğini biliyorduk ama uzun vadede bu ritmi sürdürebilecek bir oyuncu olmadığını da biliyorduk. Nitekim sürdüremedi de.

İkincisi Leo Franco’ydu; 2000’deki Galatasaray-Mallorca eşleşmesinde İspanyol takımını Galatasaray’ın kupa yolundan çeken isimdi. Savruktu, dengesizdi; Terim’in ‘Kalesini bırakır, görünce aşırtın’ emriyle başlayan ve ilk ayakta biten çeyrek finalin karşı kahramanıydı. Bugünlerde Arjantin pasaportu taşıyan her üç kişiden birisinin çağırıldığı Arjantin milli takımındaki örneği görülmemiş arayışlara bile dahil olamamış bir kaleciydi. İspanya’da ‘şakayla karışık’ tanınan bir isimdi.

Rijkaard Galatasaray dergisi’ne verdiği röportajda Leo Franco’nun kafasındaki sistemde oynayabilecek bir kaleci olmadığını, ‘ama onun da farklı meziyetleri var,’ eklemesiyle yumuşatarak da olsa, açıkça söylemişti.

Üçüncüsü Mustafa Sarp’tı; gerçekten milli takım seviyesinde bir orta saha oyuncusu muydu, yoksa Galatasaray’ın kadro derinliğine +1 yazdıracak faydalı bir transferden ibaret miydi? Bildiğimiz ikincisiydi, ilk 8-10 maçta gördüğümüzse birincisiydi. Galatasaraylıların neredeyse tümü(ben dahil elbette) adı gibi bildiğine değil, 8-10 maçlık kısa bir dönemde ‘denk gelen’e inanmayı seçti.

Leo franco’nun yeni bir Taffarel olduğuna inanmak istedik.
Hiçkimseyle uyumluyu bırak ikili bile olamamış Gökhan Zan’ın Servet’le uyumlu bir ikili olduğuna inanmak istedik.
Mustafa Sarp’ın iki ceza yayı arasındaki dev alanın her noktasında etkili olan komple bir orta saha oyuncusu olduğuna inanmak istedik.

Ne yazık ki adımız gibi bildiğimize değil, gözümün önünde cereyan eden geçici bir düşe inandık.

Bu bir yeni dönem Galatasaraylı hastalığı aslında: Görmezden gelmek, mümkünse pek düşünmemek, aklımızı yitirmek pahasına 2000’i geri istemek…

Rijkaard’ın Skibbe/Bülent Korkmaz yönetiminde acilen unutulması gereken bir sezon geçiren takımı +Keita’yla göklerde uçurması beklenirken üç ‘acaba’nın hiçbirisinin onun isteğiyle yapılmış transferler olmadığı akla getirilmedi. Elano-Lincoln farkının ancak ezbere oynayacak kadar oturmuş bir takımda gerçek anlamda ortaya çıkacağı, Elano’nun bir bireysel yetenek harikası olmadığı gözden kaçırıldı..

Sezonun akışına geri dönelim..

Devre arasında üç ‘acaba’nın birisi kalıcı olarak yok edilirken (Neill’ın takıma katılışıyla), diğer ikisi sakat oyuncuların (Kewell-Baros) yol açtığı zorunlu transferlerden ve sezon ortası transfer döneminde seçeneklerin sınırlı olmasından dolayı sorun olmaya devam etti. Rijkaard bu noktada büyük ihtimalle bir kumar oynadı; ya orta sahaya tam olarak istediği kalitede olmasa da Sarp-Topal-Barış denemelerine son verebilecek bir ismi transfer edip müthiş hücum gücünü riske atmayı göze alacaktı, ya da zaten fazlasıyla güçlü ancak hasarlı olan bölgesindeki seçenekleri arttırıp her koşulda yediğinden fazlasını atabilecek bir takım oluşacağını umut edecekti.

Nonda’nın gönderilip Jo’nun alınması asli hedefin UEFA kupası olmadığını gösteriyordu zaten. Rijkaard öncelikle ligi ve şampiyonlar ligi biletini seçti. Kumarda ikinci şıkkın hedefe ulaşmak için daha kestirme bir yol olduğunu düşündü. Orta sahanın tahkimini sezon sonuna bıraktı; daha geniş bir seçenek havuzundan sisteminin yumuşak karnını daha keskin ve kalıcı bir şekilde ‘tedavi edebilecek’ oyuncuyu aramayı seçti.

Rijkaard kumarı kaybetti. (Sezon sonunda şampiyonlar ligi bileti hatta şampiyonluk gelse dahi bu fikrim sabittir; bundan sonra hala hiç de imkansız olmayan bu hedeflerden birine ulaşılsa bile, bu ancak ‘şans’ın da yardımıyla olacaktır) Belki yanlış düşünmüştü, değişkenleri doğru saptayamamıştı, ya da sadece şansı yaver gitmemişti.

Rijkaard sadece 1 (yazıyla bir) sezonu kaybetti. Aynen Skibbe’nin ve Bülent Korkmaz’ın yaptığı gibi… Elinde onlarınkinden öyle çok da daha iyi olmayan bir kadroyla.

Skibbe ve Korkmaz’dan farklı olarak Rijkaard, havluyu Mehmet Topal’a pas yapmayı öğretmeye çalışırken attı. Sabri’ye ne zaman savunmada kalması, ne zaman Keita’yı desteklemesi gerektiğini öğretmeye çalışırken…

Rijkaard hiç değilse 10 milyon euro değeri olduğunu sandığımız adamların futbolun temel kurallarını dahi bilmediğini gözümüzün içine sokarak yaptı bunu. Fevkalade bilip de bilmiyormuş gibi yaptığımız bir şeyi zorla öğreterek yaptı.

Rijkaard’ın sistemine uymayan, adapte olamayan ‘uzun vadeli’ forma yarışından düşecekti. Böyle bir ismi takımınızın başına getiriyorsanız bu eleminasyonun arkasında durmak zorundasınız…
İki maç-beş maç-onsekiz maç, hatta bir veya iki sezon kaybedildi diye ‘Bu adam futbolu bilmiyor’ çığlıkları atmaya başlamamalısınız…

Rijkaard ilk sezonunda hangi oyuncuların neyi yapabileceğini tam olarak göremese de, hangi oyuncuların neyi asla yapamayacağını tam olarak görmüş oldu. Bu noktadan sonra oyuncuları da eleştirse, elindeki kadronun planladığı futbolu oynamak için yetersiz olduğunu da dile getirse, benim gözümde haklıdır.

Şu ikisini karıştırmamak gerekiyor: Futbolseverlerin büyük çoğunluğu gibi ben de Galatasaray’ın kadrosunun Türkiye liginin en iyi kadrosu olduğunu düşünüyorum. En güzelini futbolculuğunda Rijkaard’ın da parçası olduğu kuşağın oynadığı futbol içinse kesinlikle yetersiz olduğuna inanıyorum. Hedef bu ligde şampiyon olmaksa takımın başına Lucescu ya da Terim getirilip şampiyonluğa kestirmeden ulaşılabilir. Ama hedef ‘başka türlü bir şey’se, Galatasaraylıların süre/maç/sezon sınırlaması koymaksızın Rijkaard’ın arkasında durması ve Mehmet Topal, Sabri, Servet gibi modern futbolun m’sine temas ettiklerinde defoları açığa çıkan isimlerin silinişini ya da bu sisteme ayak uydurarak yeniden var oluşunu izlemesi gerekiyor.

Aşı hiçbir zaman tutmazsa (ki bu da elbette bir olasılık) kaybedilen en fazla beş sene olur. Sonra yine ortalama üç senede bir lig şampiyonluğuna, yirmi yılda bir Prekazi ya da Hagi gibi mucizelerin elinden çıkan ‘sürdürülemeyen’ Avrupa başarılarına geri dönülür.

Aşı tutmazsa en fazla beş sene gider.
Aşı tutarsa..
On sene sonra başka bir teknik direktörle dahi olsa, projenin başlangıcındaki isimle, ‘Rijkaard’ın Galatasaray’ı’ olarak anılacak, isimlere,sezonlara,kuşaklara bağlı kalmaksızın var olduğu her kulvarda yolun sonuna kadar gitmeyi gerçekçi olarak hedefleyebilen bir futbol takımı, bir kazanma geleneği yaratılmış olur.

‘Denemeye değmez,’ diyen Galatasaraylı varsa parmak kaldırsın, sonra da kovalım gitsin Rijkaard’ı…

Ben gibi demeyenler içinse, ‘El salla Frank Rijkaard’ türküsü gelsin…

Sevgili Galatasaraylı,

2010-03-30T02:13:00.009+03:00

28 Mart 2010 - Beira yolundan maç notları

Sevgili okuyucu, blog takipçisi, futbol sevdalısı ya da her ne sebeple olduysa yolu On Kusurlu Hareket’e düşüp bu post’a maruz kalan insan evladı… Yaşadığı şu minik zaman dilimi içerisinde gram kendinde olmayan, son birkaç saattir anlamlı bir cümle oluşturmayan kelime gruplarını sayıklayıp duran bir Galatasaray'lı yazıyor bunları, fevkalade saçmalayabilir, mazur gör…

Sana hepsinden önce şunu söylemek istiyorum: Afrika’nın güney doğusu için en ideal frekans 5960.0 khz. Türkiyenin Sesi Radyosu ısrarla 6120.0’yi önerse de inanma, böylelikle frekanslar arasında dakikalarca gezinmekten ve bütün gece boyunca beyninde çınlayacak ‘zııııııızzzzzttt’ sesinden kurtulmuş olursun.

İkinci olarak da şu: Sanırım Galatasaray pek iyi futbol oynamadı. Yine sanırım Fenerbahçe de pek iyi futbol oynamadı.(Radyodan, hele ki yarım yamalak duyulabilen bir radyodan dinleyerek bu kadar yorum yapılabiliyor) Sanmadan emin olduğum tek şeyse sonuçta Fenerbahçe’nin abuk subuk bir golle kazanmış olması. Golü izlemedim, o esnada Türkiye’nin Sesi bir senfoni müziğiyle karışmakta olduğu için doğru düzgün dinleyemedim bile; tek duyduğum ‘Leo Franco’dan büyük bir hata’ gibi bir şey, ardından da ‘Selçuk’ gibi bir şeydi… Yine de bundan eminim. Maç boyunca ‘Abi arda girer bu iş biter’, ‘Fener son yarım saatte oyundan düşer’ türünden yorumlara, ısrarla ‘Biz bu maçı alamayız,’ cevabını verirken ne kadar eminsem bundan da o kadar eminim.

Hiçbir açıklaması yok. Akıl, mantık, izan, teori gs-fb maçlarının çok uzağında duruyorlar. İlk altı yılı düş, 21,5 yıllık tecrübe konuşuyor. Biliyorum ki hiç olmayacak bir anda Selçuk (Selçuk yahu!) olmayacak bir gol atabilir. Kısa Türkiye kariyerinde “o maç”ın dışında toplam 3 gol atmamış bir forvet (anımsayamadım adını, kimdi şu Saunders’ın gs’ye geldiği sene fb’ye gelen?) senin takımına elini kolunu sallaya sallaya üç gol atabilir. Kaleyi bulan şutların 28’e 1 falan Galatasaray lehine olduğu bir maçta Johnson’un abuk bir frikiği sağa sola çarpıp Taffarel’i ters köşeye yatırabilir. Söz konusu gs-fb maçıysa Fenerbahçenin kazanmasını sağlayacak her şey ama her şey olabilir.

Gs- Fb derbisini tanımlamamı isteseler, Lineker’e göz kırparak ‘Senede en az iki kez oynanan, 11’er kişilik iki takımla başlayıp çoğunlukla 11’e 7, 10’a 8 gibi tuhaf takımlarla biten, saha-hava-konjonktürel koşullar her ne olursa olsun, sakatlara-cezalılara-kadrolara-form durumlarına bakmaksızın sonunda hep Fenerbahçe’nin kazandığı derbidir’ derdim. Yaklaşık 50 maçlık tecrübe konuşuyor.

Sevgili Galatasaraylı, bir gün yolun teknolojiden yoksun, hele ki afrika kıyılarında seyir yapan bir yük gemisine düşerse, bir ton eziyete katlanıp da gs-fb maçını dinleme sakın. Deniz mantarlarını falan izle. Ufka bak. Kafayı çek. Bi şeyler yap. Ama her ne yaparsan yap gs-fb maçını dinleme. Hatta mümkünse herhangi bir yerde, herhangi bir koşulda oynanan hiçbir gs-fb maçını dinleme/izleme. Olay mahalline yakın yerlerde dolaşma. Kafayı çek. En güzeli sanırım bu.

Mevcut ruh haliyle ilintili olarak:

Bkz: Fenerbahçe kazandı ve biz yine kaybettik

Ekleme: O değil de, sefere çıktığımda gs ligde 6’da 6 yapmıştı, uefa’da tam yol gidiyordu; arada bjk ve panathinaikos’a da 3’er tane atmıştı. İşlerin o durumdan şu noktaya geleceğine mümkünü yok inanmazdım.

Hepimiz Masumuz Bi' Onlar Günahkar...

2010-03-18T04:45:00.006+02:00

Bir miktar ara vermiştim esasında fakat Diyarbakır-Bursa maçından itibaren su yüzüne çıkan, sonra sonra da utanmaz bi' hal alan aymazlığımıza darlanıp darlanıp oturacağıma iki kelam edip rahatlayayım dedim.
Orda burda, eli klavyeye uzanabilen ve iki kelimeyle bi' cümle kurabilme yetisine sahip olabilen bazı kıyıcılar; "Diyarbakır'ın bu ligde yeri yok" tarzı atılmış fıstık tepkisi veriyorlar ne zamandır. İlk yarıda ki Fenerbahçe maçından itibaren kendi şuursuzluklarına aldırmadan, bi' futbol takımı özelinde kendince farklı kıldığı bi' şehri öteliyorlar. Hemde bunu; ilk yarıdaki olaylı Bursa maçında olanları görmezden gelerek, bu maçın sonunda üç maymunu oynayan federasyonu, iki yanına iki başkan alıp sırıtmak suretiyle olumlayarak, olayın çıkacağını merdiven altında kızların etek altlarını röntleyen 9 yaşında bi' ocuğun bile tahmin ettiği fakat ne hikmetse ilin mülki amirleri ve kolluk kuvvetlerinin alt telden saz çaldığını umursamayarak yapıyorlar. Bi' de en büyük aymazlığı da, bu ülkenin futbol seyircisine olmayan bi' yüce gönüllülük yükleyerek gözüme sokuyorlar.
Lan hadi bu ırkçı hezeyanları anlamaya çalıştık, hadi yandık yakıldık da bu saldırganlığa bi' anlam yükleyebildik. Peki bu balık hafızasının elini öptürecek toplumsal hafızamızda hiç mi yer etmedi İsviçre-Türkiye maçı. Hiç mi hatırlamıyoruz, o efendi bildiğimiz Şifo'nun bile nasıl bi' çıldırmışlıktan pay aldığını, ülke futbolunda ilahlaştırılan mimik üstadlarının nasıl alnında kılıç dövmeli bi' profil çizdiğini. Hadi Bursa'da ötelenen aidiyeti unutacak kadar salağız da, hiç mi görmedik taraftarın sahaya inip hak arayacak kadar hıncının olduğunu...
İBB maçında olanlardan dolayı da hükmen mağlup ilan edilip küme düşürülsün Diyarbakır, düşürülsün de rahat etsin Diyarbakır maçlarında ayyuka çıkan milli hassasiyetleriniz. Steril, tertemiz futbolumuzda bokumuzda boncuk aramaya devam edelim. Onlar da Kuzey Irak Ligine gitsin (Bu kadar bile aşşağılıklaşıyor retorik yer yer) Hepimiz masumuz ya, attığı taş yüzünden onlarca yıl mahkumiyet alan o çocuklara atalım suçu, atalım da rahatlayalım. Girmesinler cam fanusumuzun içine, birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğunuz o hiç bitmez günlerde gidip yan komşumuzu boğazlayalım, mahalle bakkalını elektrik direğinde sallandıralım.
Futbolumuzun marka değeriymiş, yok İspanyol televizyonu maç yayınlarımızı vermeyecekmiş, ne marka değeriymiş arkadaş, hadi klişeye anlam kazandırıyori bas bas bağırıyor vahşi kapitalizm diye ama bu koduğumun oyunu da insanla oynanıyor. Ve ister kabul edin ister etmeyin, bu oyunu da en çok hakemin kafasına o kayayı fırlatan adamlar izliyor, çünkü ötelendikçe o tribünde kendini her seferinde baştan varedebiliyor, tıpkı Bursa tribünündeki türdeşi gibi, tıpkı bu hafta başka zannettiğini tribünden atan Galatasaraylı bi' benzeri gibi.
Sırça saraylarda oturup temiz futbol martavalı okumasın şimdi kimse bana, bu oyun böyle bi' oyun, hayatında dibine kadar içerisinde. Manisa'nın taraftarının öncelediği şeylere sahip değilse Diyarbakır şehri bundan bize ne?
Son olarak ülkeye futbol basını için epey bedenbüyük bi' adamdan alıntı yapıp bitirelim;
"...Kimse elinin kirini, 'Sonuçta bu bir oyun, bir eğlence' diyerek futbolun namusuna sahip çıkan hakemlerin ve futbolcuların üzerinden yıkamasın. Bu kafayla olayları önlemek, tribünleri huzur içinde maç izlenen yerler haline getirmek mümkün değil..." İbrahim Altınsay
Bana bunları söyleten yazı da aha şurada.
(Bir de Ankaraspor ve eğer küme düşürülürse Diyarbakırspor lig sonunda yayın gelirlerinden pay alacaklar mı? Bilen varsa ve aydınlatırsa sevinirim.)

Aha da Ara!

2010-03-13T03:48:00.007+02:00

İllüstrasyon: Faviana Rodriguez

Blog'a asıl omuz verenin uzak bi' denizde, benim de kıyısız bi' hissizlikte olmamdan mütevellit bu sayfa bi' miktar mutlak şekilde geçmiş zamanı anlatacak... Daha çok da ben denizin taraf olma hali Gökçekgiller tarafından aşındırıldığından olsa gerek, futbola dair ne varsa gözü yaşlı baktık burada meşin parabole...
Daha az hastalıklı bi' kafayla ve deniz aşırı geri dönüşle görüşmek üzere...

Yer6 Hafıza Projesi (pek mühim duyuru)

2010-03-04T15:42:00.002+02:00

"...Yer6 hafıza projesinin amacı, ulaşabildiğimiz tüm fanzinleri, yeni ve eski sayılarıyla, biraraya getirip arşivleyerek, önümüzdeki on yıl içinde bir Yer6 Kitaplığı oluşturmaktır.
Siz de bu Yer6 Hafıza Kitaplığına katkıda bulunmak isterseniz, yeryüzünün neresinde 'fotokopi eylem' yapıyor olursanız olun, bize elinizdeki fanzinleri kargoyla karşı ödemeli olarak gönderebilirsiniz. Gönderdiğiniz fanzinler sizin adınıza arşivlenip Yer6 Kitaplığına eklenecektir..."
Diyor teknolojik modernizme karşı mesafeli, mimari konusunda hassas ve rahatsız, toplumsal kaosa ve linç kültürüne karşı, kapitalizme karşı morali bozuk, deli veli arası maskistanbul insanları... Mutlak suretle kulak verilmeli. Ayrıca bildiğim kadarıyla ilk önce elektronik ortamda biraraya getirilip arşivlenecek fanzinler. Bu şahane çabaya ve 'şerefsizim aklıma gelmişti' projeye tez destek verile!
Aha da kuşbakışı kroki; Bahariye Caddesi, Ali Suavi Sokak No: 22/6 Kadıköy/İstanbul
Tel: (216)3478780
E-mail: mask@maskistanbul.org

Usta Nakite Sıkışmış

2010-03-02T20:15:00.004+02:00

"...Türkiye'de statlar var, bütçen var, taraftarın var. Bu olumlu şartlarda zevkle teknik direktörlük yapmak lazım..."
Hadi en az biz kadar "bizden" olmasa anlayacağım. Şu işi bi' Ziya Doğan'a soralım sıcağı sıcağına, acep ne diyecek? ya da düşme potası şampiyonu Güvenç Kurtar anlatsın, daha işin Samet Aybaba'sı var, bu sene ha gayret istikrarı yakalayacak ama Yılmaz Vural'ı var, olmadı Sakıp Özberk, Ümit Kayıhan ya da Erdoğan Arıca'sı, Mesut Bakkal'dan Levent Eriş'e uzanan yeni bi' patikası bile var...
Usta kesik kalmış sanırım, e bi' doğru; ortada nereye harcandığı bilinmeyen acayip para olduğu...
Ama usta arada böyle konuşsun bence; hani unutmak ne mümkün de, ondan haber almak bile güzel şey bu devirde.

Atletico Evinde Galip (!)

2010-02-25T23:49:00.006+02:00

Farklı bir maç gecesi oldu sanırım benim için, Galatasaray sanki Güney Kore'nin bi' dijital stadında top oynuyor da, arada az da olsa ıslık falan çalan Koreliler futbol kültüründen yoksun olduklarının altını çiziyor gibi...
Bi' de bu bulutsuz havada tüm şimşekleri üzerime çekeceğim ama; üzerine taşıyamayacağı bi' sorumluluk verilmiş, belki de ülke futbolunun yetiştirebileceği en büyük değer olabilecekken durmamacasına sıradanlaşan Arda, sanki 23 yaşında değilmiş de Kazak Liginde eli belinde top oyalayan Rivaldo'ymuş gibi garip bi' kimliğe bürünmüş...
Ayhan'ın nedenini anlayamadığım bi' hamle sonucu oyuna girmesiyle beraber sayısı üçe çıkan şu meşur önlibero hikayesinin de; ne kadar iyi niyetinden şüphe etmesem de, Mustafa Sarp'la ve gidip çoluk çocuğuyla mangal yakıp iki satır eğlenme derdi yüzünden okunan Ayhan'la olmayacağı kesin... Topal'ın bu acemiliğini zaten iki yıldır çözebilmiş değilim.
Neill Galatasaray'ın en mantıklı hareketi olduğunu ispat etmeye devam ediyorken, Servet'in de geçen senenin yorgunluğundan olsa gerek; inanılmaz savruk oyunu, sanırım ömrü hayatımda değerini hiç bilemeyeceğim Hakan Balta'nın kişiliksiz ve silik futbolu, son olarak da yıllardır kocaman bi' ümitle beklediğim fakat sürekli oyununu geriye doğru seyre yelken açtıran Uğur'un üretimsizliği savunmanın ne denli dengesiz olduğunu vurguluyor sanırım. Bi' de kurtarıcı(!) Sabri diye bekleyen yığına da selam ederim burdan...
Leo Franco hakkında da fazla söze gerek yok sanırım. Zaten adamın neler yapabileceğini az çok biliyorduk. Maradona'nın neredeyse Mozambik liginden bi' Arjantinliyi kaleye geçirecek olması ve bu arkadaşı gözünün hiç görmemiş olması sanırım süpersonik bi' anektot.
Keita çalışkan bi' adam profili çiziyor ve şu anda Galatasaray bünyesinde yıldız payesini hakkıyla taşıyacak tek adam pozisyonunda, fakat Afrika kupasından olsa gerek inanılmaz derecede güçsüz. Elano da bize geldi kimliği değişiyor sanırım, adam iyi niyetli, orta sahada basıyor falan ama çok geriye yaslanmış bi' biçimde, sanırım böyle giderse Dünya Kupasında talibinin çıkmasını beklemek akıllıca olacaktır.
Maçın suçunun yükleneceği adam gibi görünse de Caner için söylenecek bi' şey yok. Ağadır Paşadır dediğimiz -ki Allah var öyledir- Hagi'nin otuzlu yaşlarında yaptıklarını hatırlayınca 20 yaşında bi' adam için bu iki sarıyı çok görmemek gerekiyor. Yetenekleri ve yapabilecekleri belli bi' adam, ötesi de yok işte...
Son olarak söylemek gerekirse; maç Atletico'nun hakkıydı, sanırım bu korkak oyunla(forvetsizliği göz ardı etmiyorum tabi) anca bu kadarı olurdu. Ha şimdi efendim Nonda olsaydı bla bla bla işine girmiyorum fakat ilerde ayağında top tutacak forvet özellikli bi' adam olsaydı biraz da oyun farklılaşırdı diye de düşünmeden edemiyorum ve Arda'da artık sol tarafa çekilsin kardeşim, yeter ona da yazık oluyor, bize de...
Başlık için de kimse kızmasın, Tv'den görünen o, telefon açıp maçta olanlara da teyit ettirdim ya da biz Dinamo Mamak ile Atletico Çinçin maçını izledik farkında değiliz.
Burda Platini için de çok pis küfürler hazırladım da, dillendirmeyeyim kan davası olur... Hakem sayısını 20'ye falan çıkarmasını bekliyorum şiddetle, ne işe yarıyorsa artık!
Ha şuursuz hakem penaltıyı verseydi, turu Galatasaray geçseydi ben bunları yazar mıydım? Vallahi de yazardım fakat sabahın olmasını beklerdim sanırım.

Wayne Bridge Afrika Cangıllarını Görmeyecek

2010-02-25T17:25:00.002+02:00

Kimin eli kimin kıçında beni pek ilgilendirmiyor olsa da; 29 yaşındaki bi' adamın bi' dünya kupası daha görmesi bu kadar zorken, pek sevgili Capello enişte de Güney Afrika için otel rezervasyonunu halletme yolunda büyük adımlar atıyorken; Terry'yle aynı havayı solumak istemediği için milli takımdan affını istemiş olması epey ilgimi çekti. Gerçi bu durumda mazlumluğunu tescil ettirmiş olsa da; onurlu bi' hareket benim gözümde, hoş bunu yapması gereken sanırım Terry'di ya neyse...

Bu Nasıl Bir Kıyıcılık? ya da Nasıl Bir Çıldırmışlık?

2010-02-23T02:53:00.007+02:00

Nabza göre şerbet ustası, milli hezeyan kaşındırıcı, çakma fahri vatandaş Her Daum'un eli asalı tiranlar gibi Guiza'yı aslanların önüne atışını izledik bu akşam (gerçi dün akşam olmuş) Bu Türk futboluna zerre yararı dokunmamış, günü kurtarma güdümlü güdük Alman, İstiklal marşlarında ağzını kıpırdatmaktan fırsat bulduğunda tribünde konuşlanan, yelesinin dip boyası gelmiş aç aslanlara muz orta da kesebiliyormuş onu anladık.
Ulan koca adam oturdu ağladı lan! Bi' futbolcu formsuz olabilir, kendini maça adapte edemiyor olabilir, moralsiz olabilir, lan hatta beceriksiz de olabilir. İyi de onun bu durumundan o fırça bıyıklı Alman hiç mi sorumlu değil? Bi' teknik adam kısa vadede şampiyon olup parsayı toplamaktan başka bi' şey düşünmez mi? Bu adamı maça Daum başta olmak üzere teknik kadro hazırlamıyor mu? Aykut ne iş yapar o klüpte?
Hadi bunları geçtim, ya o tribün şuursuzları? Adam kıçını yırtıyor lan. Bi' şey yapabilmek için eşşek gibi çabalıyor, sırf onun sarfettiği çaba için, emeği için yapılmaz bu. Bu nasıl bi' kıyıcılıktır lan? Bu nasıl bi' çıldırmışlıktır?
Burda şimdi hepimiz Guiza'yız hepimiz formsuzuz diye slogan atmıyorum., yanlış anlaşılmasın, fakat üzüldüm kardeşim, çokça da sinirlendim... Yani bırakın takım çalıştırtmayı, ben Daum'u bakkala ekmek aldırmaya göndermem bundan sonra, o derece yani...
Not: Bu arada Alman kelimesini tekrarlamışım, Daum'un hangi aidiyetin içine doğduğu, en az benim içine doğduğum aidiyet kadar önemsiz gözümde, sadece fonetiği güzel oluyor sanırım o yüzden kullandım, bu da yanlış anlaşılmasın.

BANDİSTA "Şu Anda, Şimdi!"

2010-02-21T01:59:00.002+02:00

Direnişler; ütopik, beklenen, mitleştirilen bazen ve apansızın, bıçağın kemiğe dayandığı bir “artık yeter” patlayışıyla liberal tarihin çizgisel akışının içinde beliriveren, geçmişin mücadelelerini bugünün yüzüne, bugünün bilinci, unutuşları ya da kazanımlarını geleceğe taşıyan solucan delikleri. Tarihin praksisi, talihin pratik belirlenişleri, ele usturuyla çizilen kader çizgileri. Tekel, Seka, Petkim, Erdemir, Şeker adını bilmediğimiz/unuttuğumuz nicesi; derelerin, ormanların, toprakların bizzat hayatların dönüşümü … Kamunun tasfiyesi; eşitlik yok adalet yok, o zaman sokaklara; işçiler, işsizler, memurlar, öğrenciler, rençberler, gettolar ve tam yerinde … Bandista’dan bir “ara” atağı Şu Anda, Şimdi!… Neoliberalizme karşı mücadele, yalnız Ankara’da değil, Seattle’da, Porto Alegre’de, Melbourne’de, Cancún’da, Atina ve Kopenhag’da dolaşan bir hayalet, yeraltının karanlığı ile güneş ışığı, siyaset ile tarih, mazi ile âti arasında mekik dokuyan “o” hayalet.

“Nasıl ki su kenarında yetişen sazlar meşeden uzun yaşarsa, köstebek de lokomotife galip gelir. Yorgun bakışlı o eski dostumuz hâlâ kazıyor. Hadisenin gözden kaybolması, usulca, her şey uykudayken yeni patlamaları hazırlamakta olan o karanlık direniş faaliyetini ortadan kaldırmaz. … Günün minnacık fesatları ve gizli planları, yarının büyük öfkelerinin mayasıdır. Yepyeni fışkırmaların habercisidir. … Hiçbir yere götürmez gibi görünen fakat birden bire, kör edici bir ışığın şaşırtıcılığı içinde yeryüzüne çıkan tüneller boyunca uzlaşmaz direnişlerin, yönelim sahibi avareliklerin dik kafalı yürüyüşüdür bu. … İnatçı köstebek, çevik lokomotiften uzun yaşar. Yumuşak tüylü, yuvarlak hatları, makinenin metalik soğukluğuna, o çalışkan saflığı tekerleklerin ritmik takırtısına, mütebessim sabrı, o çelikten sırıtışa üstün gelir. … Deliğini kazar. Eşeler ve aşındırır. Gelmekte olan krizi hazırlar. … Kriz, apansız gün yüzüne açılan bir köstebek deliğidir.”

www.tayfabandista.org

Ediz Bosna Milli Takımını Seçmiş, Vah ki Ne Vah!

2010-02-18T12:53:00.005+02:00

Bu cümleden özneyi kaldırıp yerine herhangi bi' gurbetçi oyuncu ismini yazarsak hiç eğreti bi' anlatımla karşılaşmayacağız. Fakat Boşnak kökenli bi' oyuncunun Türk milli takımını seçmeyip Susiç'in de ısrarıyla Bosna adına oynamayı seçmesi nedense bizim için şok karar niteliği taşıyor. Stoper yokluğu ya da yoksunluğu bu kadar had safhadayken eldeki kalbur üstü sayılabilecek bi' adamı kaptırmak az da olsa can sıkıcı görünse de, 21 Ocak 2007'deki Vestel-Gökçekspor maçında yaptığı o meşhur hareket yüzünden vicdanen kendisinden pek hazzetmem. (Beyaz bere takıp idmana çıkan ya da tribünde çılgın atan vicdan özürlülerden hazzetmediğim kadar)
Nihayetinde şok karar diye niteleyip vahvah çeken arkadaşlara tavsiyem, Bank Asya, Süper Lig hatta daha alt katagorilerde istihtam ettiğimiz (alt yapı hırsızlığı yaptığımız da söylenebilir) gurbetçi topçulara saysınlar...

Stoiçkov ve Xulu: Son Dönemeçte Kol Kola...

2010-02-17T02:33:00.004+02:00

Huysuz, inatçı, çoklukla da sinir bozucu olmayı başaran müthiş bir sol ayak olarak bilirdik biz onu. Bu özellikleri futboluna belli bir karakter de katardı elbette; Romanya için Hagi neyse Bulgaristan için Stoiçkov oysa eğer, sinirlendirerek/sinirlenerek motive olan yapısının etkisi olmuştur bunda belki de.
Siyanda Xulu ise, Stoiçkov için hiç de böyle şeyler düşünmüyor: “Bu adamı tarif edecek kelime bulamıyorum,” diye başlıyor söze, Matthew Booth gibi bir ismi (Güney Afrika milli maçlarında top her ayağına geldiğinde müthiş bir gürültüyle bütün statta yankılanıp vuvuzela seslerini birkaç saniyeliğine susturan ‘Boooooooth!’ sesinin baş kahramanından bahsediyorum) kulübede oturtup henüz 18 yaşındayken kendisini sahaya sürmeye çekinmeyen hocasından bahsederken: “Mamelodi Sundowns gibi büyük bir takımı yönetmenin ağırlığını taşımasına rağmen, benim gibi genç bir ismi sahaya sürerek belki de işini riske atmaktan çekinmedi. Yeteneklerime inandığı için ona bütün kalbimle teşekkür ediyorum. İdmanlarda sürekli beni yanına çağırıp hatalarımı düzeltiyor ve onun rehberliğinde her gün yeni bir şeyler öğreniyorum.”

Bu senenin başında ve bu koşullarda başlayan hikaye, Xulu Güney Afrika’nın 2010 Dünya Kupası kadrosunu zorlayacak bir seviyeye gelene kadar devam etmiş. Ülkesinde onu şimdiden efsanevi Bafana Bafana kaptanı Lucas Radebe’yle kıyaslayanlar var ve önümüzdeki transfer döneminde Xulu’nun denizaşırı bir yolculuğa konu olması hiç de zor gözükmüyor.

Stoiçkov mu? Gazete manşetlerindeki takım elbiseli, fevkalade efendi, babacan Stoiçkov portresine alışmak zor elbette...Güney Afrika PSL(Premier Soccer League)’de takımı Mamelodi Sundowns (geçen senenin 9. su) son üç haftaya lider SuperSport United’ın (son iki sezonun şampiyonu) iki puan gerisinde giriyor. Sundowns iki maçı sahasında oynayacak ve fikstür avantajı var. Tekrar soralım, Stoiçkov mu? Huzuru Güney Afrika’nın harika ikliminde bulmuşa benziyor...

O Değil de Bi' Cem Sultan Vardı, Ne Oldu Ona?

2010-02-14T10:21:00.005+02:00

Servet'in bile forvette denenebileceğinin konuşulduğu şu günlerde, kupa maçlarında dahi ilk onsekize alınmayan bi' efsane genç yetenek var. Arda'dan yapabileceğinin çok üstünde işler bekleyip yaptığı işleri de olduğundan çok daha fazla abartmak, yetmedi eksikliği gözün içine sokulmak suretiyle Sabri'den bi' kahraman yaratmak varken, kim sallar Cem Sultan'ı. Şimdi bu çocuk 15 yaşında profesyonel sözleşme yapılan çocuk değil mi? U16'nın dillere desten golcüsü değil mi? Yanlış hatırlamıyorsam 33 maçta 70 küsür gollük bi' istatistiği yok mu? ve takımın başında gençlere çok şans veriyor klişesini yapıştırdığımız Rijkaard yok mu?

Şeş kaza farkedilen Arda Turan kadar şanslı olmasını umuyorum Cem Sultan'ın, yoksa Tanrı meşin yuvarlağı kutsasın, aklıma İddi Salifu falan geliyor daralıyorum.

Bu arada Atletico maçı için Tez Leo Franco forvet yapıla... Zira bu durum kalede duruyor olmasından daha güvenli.

Yedim Yarısını O Yazının!!!

2010-02-10T12:01:00.005+02:00

Her şeyden önce şu yazıya istinaden; bu bi' günah çıkarma ya da Trabzon'un son haftalardaki çıkışından nema kapma hamlesi değildir. Olsa olsa ülke dinamiklerini fazla hafife almış olmanın ve vizyon, misyon gibi kavramların bizim topraklarda ne kadar eğreti durduğunun kanıtıdır. Şenol hoca ağadır, paşadır ya da "bak iki günde nasıl toparladı takımı", "şehri nasıl da sarıp sarmaladı" gibi beylik cümleler dillendirmeyeceğim. Zaten son iki haftadır yeteri kadar okuyup dinledik bu tarz pay kapma çabalarını.
Ben, bundan yıllar öncesinden, ayazının dibimi düşürdüğü soğuk bi' Ankara gününün on-onbeş dakikalık bi' yaşanmışlığından bahsedeceğim. 97'nin bi' şubat ayıydı sanırım. Devre arası da olabilir çok net hatırlamıyorum. Selanik caddesinden yukarı koşar adım bi' yerlere yetişmeye çalışırken, yakası kürklü montunun ceplerine ellerini sıkıca yerleştirmiş Şenol hocayı ve sanırım o zaman Antalya'yı beraber çalıştırdıkları yardımcısını gördüm. Farkettiğim an aramızda yalnızca bi' adım kadar mesafe vardı. Niye yaptım, nasıl oldu bilmiyorum ama o an uzanıp koluna elinin birini ceplerden kurtarıp öpmüş bulundum. Huyum değil aslında ama sanırım o zamanlar futbol denen sahneyi arşınlayan herkese Michel Jackson muamelesi yapmaya müsait bi' yaştaydım, Şenol hocayı da burnumun dibinde bulunca epey heyecanlanmıştım. Durup yolun ortasında rahat bi' on-onbeş dakika sohbet ettik. Şimdi düşünüyorum da, onun yerinde ben olsam, o ayazın ortasında bacak kadar bi' çocukla o kadar süre ne konuşurdum bilmiyorum. Ayrılırken başımı okşayarak Antalya'ya yolum düşerse mutlaka antremana uğramamı tembih etti ve gitti. Ondan sonraki yıllarda Şenol Güneş'i daha bi' dikkatli takip ettim, sanki mahalleden bi' arkadaşımmış gibi iyi bi' şeyler yaptığında ben de sevindim, beceremediği şeylere ağız dolusu küfürler ettim. Misal dünya kupasından sonra orta sınıf bi' avrupa takımına gideceğinden emindim, o yüzden çok sonraki o Kore işini duyunca epey bi' sinirlendim. Dönüşünde de tekrar başa döner gibi Trabzon'a gidişini pek içime sindiremedim.
Ve tamam, ben de biliyorum Şenol Güneş hiç bi' zaman Mourinho olmadı ve bundan sonra da hiç olmayacak ve evet Şenol hoca dahi bi' teknik direktör de değil. Ama Şenol hocayı Adana adliyesinde kanlı bıçaklı bi' kavganın ortasına koy, eminimki iki tarafı da sakinleştirip ayıracak niteliktedir. İşte o yüzden Trabzon'un şu anki süt liman gidişini ondan başka kimse sağlayamazdı ve iyi ki de geldi de el attı. Ve şu şerhi de hala baki tutuyorum, keşke başka bi' yerlerde, daha rahat çalışacağı bi' ortamda olsaydı.
Son olarak, bu sene değil belki ama seneye Trabzon'un olası bi' şampiyonluğunda çıkıp sokağa deli gibi sevinmezsem adam değilim diyorum. Trabzon şehrinin anlamlandıramadığım o toplumsal tepkilerine, o durmamacasına şehrin üstünde dolanan garip sahiplenme güdüsüne ve - şehrin hakkını yemeyelim çünkü son yıllarda ülke geneline yayıldı ama - tahammülsüzlük hallerine rağmen hala Trabzonu seviyorsam, bu sadece Şenol Güneş gibi adamların hala varolabildiklerindendir.
Ve bu ülkede çocuklar illaha futbol içinden bi' figürü rol model olarak kabul edeceklerse kendilerine, çok şükür Şenol hoca var hala bizim bu çıldırmış futbol kültürümüzün içinde...
Art kaldı ki, değil o yazıyı ben şu önümdeki tahta masayı da yemeye razıyım, yeter ki Şenol hoca yedirsin.

Bul Karayı Al Parayı

2010-02-08T05:17:00.010+02:00

Jayce Okwunwanne

Nijerya asıllı Bahreyn vatandaşı olan nam-ı değer Jaycee John, otuz ve onaltışar gollü geçen iki Moustcron yılından sonra Es Es'i coşturmaya gelmiş. Hızlı ve fizik gücü yüksek bi' arkadaş sanırım, bekleyip göreceğiz Youla'nın açığını kapatabilecek mi diye... Fakat hiç izlememiş olmanın verdiği temkinli yaklaşımın yanında 2008-2009 sezonunda ligde attığı otuz gol beni heyecanlandırmıyor da değil.

Lucien Aubey

Sanırım Toulouse yıllarında bi' ara Fransa 21 yaş altında oynamıştı bu arkadaş, daha sonra Kongo milli takımını seçmesinde futbolundaki düşüş ne kadar etkiliydi bilemeyeceğim, zira takip ettiğim bi' savunmacı değil kendisi. Yalnız burada pek centilmen Muhsin hocanın engin kara kıta futbolu bilgisi sanırım Sivasspor için Aubey'i iyi transfer sınıfına sokuyor. Her Fransız gibi o da kısa bi' Premier League macerası yaşamış Portsmout'la. Bakalım Sivas'ın bu acemi savunmasına ilaç olacak mı?

Jurica Vranjes

On seneye yakın bi' süre Bundesdliga'da değim yerindeyse sırtında taş taşımış bi' orta saha oyuncusudur. Yaratıcı oyuncu denilen zırvalığın aksine, işini sessiz sedasız yapan bi' görev adamıdır. 2007-2008 sezonunda Bremen'de gösterdiği performansın yarısını Gençler'de gösterse, Harbuzi'yi de coşturacaktır. Ve sanırım bu 30 yaşındaki Hırvat benim gözümde devre arasının en yerinde transferidir.

Robert Vittek

Benim gözümde tıpkı Genç Sabri ya da Genç Semih gibi hep genç kalacak adamlardandır, kel mel orası ayrı ama bu Slovak dört aylık için de olsa tam Süper Lig usulü bi' forvettir. Gerçi ne Nurnberg ne de Lille kariyeri parlak değilse de, sanırım ordu milli takımından kalma disipliniyle Lemerre ondan faydalanabilir. Bu yeni moda satın alma opsiyonu var mı bilmiyorum ama, yaşının 27 olmasına aldırmadan hep genç kalacak olan Vittek bu ligde iş yapar gibi geliyor bana.

Mohamed Shawky

Kayseri'nin orta sahadaki sıkıntısı aşikar, Şevki de topa basan, koşan, hırs küpü fakat Ayman'ın beşte biri kadar oyun zekasına sahip bi' adam. Saidou'dan ne farkı var tam bilemiyorum. Boro taraftarıyla kavgalı olduğunu ve zaten Mısırlı topçularda garip bi' huysuzluk huyunun olduğunu biliyoruz. Aynı huzursuzluk illetinden muzdarip Süleyman Hurma'yla nasıl anlaşacakları da bir muamma olsa da, Kayseri için her halükarda orta saha için gerekli gibi görünüyor. Milli formayı da 60'dan fazla giydiği düşünülürse bi' mantığa da bürünüyor.

Elrio Van Herdeen

Uzaktan yakından tanımıyorum arkadaşı. Bürugge, Kopenhagen ve Blackburn forması giymiş. Tek referansımız yine Muhsin hoca. Orta saha oynuyormuş bu Surinam asıllı Hollandalı arkadaş. Devre arasının en merak uyandıran ödülünü verip şimdilik yazıya nokta koyuyorum. Yarın yazabilirsem Rajnoch ve bi' garip Makedon Stankovsky hakında yazarım.

Bitmedi Daha Sürüyor O Kavga

2010-02-07T06:20:00.002+02:00

Bu aralar nedense Fenerbahçe içinde konumlanan Galatasaraylıları ya da Florya'da pusuya yatmış Fenerbahçelileri, hele Mozambik milli takımında oynayan Somalili korsanları hiç önemsemiyorum.
O yüzden sabah sabah, bu durmamacasına kirlenen dünyadan ceketini alıp gitmiş güzel bi' adamdan Adnan Yücel'den şiir okuyalım. Bırakalım Süleyman Hurma anlatsın bi süre futbolla ilgili bütün şuursuzlukları...

"...Bir inancın yüceliğinde buldum seni 
bir kavganın güzelliğinde sevdim. 
bin kez budadılar körpe dallarımızı 
bin kez kırdılar. 
yine çiçekteyiz işte yine meyvedeyiz 
bin kez korkuya boğdular zamanı 
bin kez ölümlediler 
yine doğumdayız işte,  yine sevinçteyiz. 
bitmedi daha sürüyor o kavga 
ve sürecek 
yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!..."

Şiirin tümü için (bknz: google)

Havaalanı Şakşakçılığı (?)

2010-02-03T05:47:00.002+02:00

Sanıyoruz ki Marek Sapara da Ankaragücünde

2010-01-29T02:36:00.005+02:00

Rosenborg başkanı Sapara'yı Ankaragücü'ne satacaklarını ve transferin en geç iki gün içerisinde sonuçlanacağını açıklamış. Aslında biz arkadaşı geçtiğimiz senelerde adı Beşiktaş için geçtiğinde tanımıştık. Uzaktan iyi şutları olan, top tekniği yüksek v.s gibi klişe tanımlamalara sahip, 27 yaşındaki ofansif orta saha oynayan Slovak futbolcu, bence Ankaragücü'nün bolca eksikliğini hissettiği oyun kurma sorununa bi' nebze çare olacak gibi, fakat yine, yeni, yeniden tekrar edeceğimiz üzre ruh yok takımda ruh!. İniesta gelse ne yazar ki...
Bu arada Geremi ve Lorent sonrası Sapara da imzalarsa yabancı sayısı sekize çıkıyor. Ve sanıyorum, hatta umuyorum ki babadan showman arkadaş da bu kontenjan sınırı sayesinde biraz sakin sulara doğru yelkenliyi çevirecektir .

Kulübümüze yaptığı hizmetler için teşekkür eder... bik bik de bik bik...

2010-01-28T18:20:00.004+02:00

''Shabani Christophe Nonda'ya kulübümüze yaptığı hizmetler için teşekkür eder, bundan sonraki yaşamında başarılar dileriz'' şeklinde bi' resmi açıklama yapılmış. Futbol profesyonelce oynanan bi' oyun türküsünü alt telden çalıp vefasızlığın tarihini dolu dizgin yazmaya devam ediyor gibi Galatasaray. İşin garip tarafı, birileri haklı olarak Kewell gitmedi diye de sevinebiliyor.
Bi' gün kasıtlı faul yaptığını ya da sahada birinin üzerine yürüdüğünü, olmadı yedek kaldım diye mızmızlandığını, ulan adamın kaşlarını çattığını bile görmedim ben. Böyle acaip sevimli de bi' adamdı. Artı sanırım Galatasaray'a kimsenin umrunda olmasada ciddi ciddi kalbur üstü katkılar da yaptı.
Söylenecek söz de yok aslında, Leo Franco'nun Atletico maçında forvet oynamasını dilemekten başka... " Bu ne yaman çelişki anne "

Javier Mascherano mu? Yok Artık Sylvia Kristel...

2010-01-28T05:32:00.006+02:00

Bu Twitter denilen meret hayatımıza girdiğinden beri manyağa döndük ciddi ciddi. Herkese her an ulaşabiliyor olmanın saçmalığının ötesinde, herkesin de heran bize ulaşabilecek olmasının şuursuzluğuna gırtlağımıza kadar boğulmuş durumdayız.
Sahne 1/ Çekim 1
Biri İngiltere'den kuşundan haber alıp twitler. (Kuşum Aydın'a selamda kusur etmeyerek, olsa gerek)
Sahne 2/Çekim 1
Bu biri mide gazını ve gece gece yediği on kaşık Nutella'yı sindirmiş olmanın verdiği rahatlıkla zıbarıp yatar.
Sahne 3/Çekim 1
Ortalık tam bir keşmekeş halindedir. Her kafadan bi' ses çıkar. Pavlyuchenko gelir, Nonda gider. Mascherano gelir, Leo Franco gider. Abramovich gelir, Adnan Polat gider...

...ekran kararır ve son jenerik akar...

sonra gelen not: abicim benim kuşum muşum yok, ne bileyim Üstünel kimle anlaşmış ya da yabancı sayısı 10 a çıktı da biz mi bilmiyoruz? felan filan. Ersin Düzen'in eğlence anlayışına istinaden dönen bi' geyikten öteye gitmez Mascherano işi, o yüzden sakin olalım.

Satış Opsiyonlu Kiralama Modası: Rothen Ankaragücünde

2010-01-28T04:50:00.002+02:00

Satış opsiyonu Ankaragücünde olmak kaydıyla altı aylık kiralık sözleşme yapılmış Jerome Rothen'le. Ara dönem transfer söylentilerinin hepsinde dillere pelesenk olan bu alış-veriş tarzı, İngiltere merkezli kargo işlerine bulaşan Haldun Üstünel sayesinde midir bilinmez, baya bi' ufuk açtıracak gibi takımlarımıza. Ve ilk yarı istatistlilerinde gözümüze giren yabancı oyuncu rakamlarına göre de, olursa yeme de yanında yat tarzı bi' transfer açılımına yelken açmaktayız sanki...

Kısaca Rothen' e gelirsek; Monaco zamanının o müthiş adamını burda izlemek inanılmaz bi' keyif olacatır kuşkusuz. Hayatının hatasını PSG taraftarı olmakla yapan bu kalbur üstü sol açık kardeşimiz, topçu öğütme özelliği Napollion'un kısa boyundan daha meşhur olan PSG yerine başka bi' takıma gitme becerikliliğini gösterseydi, ben şu anda bu yandan yemiş karşılamayı yapıyor olur muydum bilemiyorum tabii. Ama saçma sapan geçen PSG macerası ve bi' o kadar garip İskoçya serüveni haricinde, özellikle de Ankaragücü için süper bi' transfer olduğu kesin.

Tabi, Hürriyet denen kasabın şefliğini yaptığı bu ruhsuzlar korosunda ne kadar fayda sağlar? Orasını da babasının aldığı oyuncaktan henüz(!) sıkılmamış olan arkadaşa sormak lazım...

They Shoot Horses, Don't They?

2010-01-26T18:54:00.003+02:00

Okuyanınız vardır elbet; hani o kapitalizm denen yaratığın en çaresiz kaldığı anda, garip bi' yarışma eşliğinde insanın etine tırnak geçirdiğini anlatır kitabında Horace Mccoy. Geberene kadar dans etmek zorundadır insanlar. Ayakta kaldıkları sürece varolacaklardır. Ve bu oldukça kıyıcı romanın en okunulası alt metninde de; tribün şiddetinin özetini sunar okuyana, sessiz sedasız izlemenin o Allahsız vuruculuğunu imler... Ayağı kırılan atın üretim sürecinden dışlandığı anda ölümü sistem açısından elbette yiyeceği ve bakımına gidecek para açısından yeğ tutulacaktır, bunu vahşetin kuramcılarından olan vahşi bi' adam, Adam Smith; zincirin dışına çıkıp, getireceği olası faydayı kaybedenin, üretim aracına sahip olan için zarardan başka bi' getirisi olmayacağı şeklinde ( tam olarak alıntılamadım, gerek de yok ) buyurmuş zamanında. Bizim de son bi' haftadır medyatik hafızamıza yansıttığımız fotoğrafın özeti, aslında tamamiyle bundan ibaret. Ve Susan Sontag'ın da dediği gibi; bu fotoğraf sadece bi' görüntü değil, gerçeğin bi' yorumudur. Sırf o yüzden, gerçelik duygusunu medya aracılığıyla sembollere indirgemiş ve kodlarını buna göre oluşturan, sembolik değer yaratan lanet hatırlama biçimimiz, atların da vurulabileceğine inanmakda zorluk çekiyor olabilir. Ama heyhat! bu berbat sesler korosunun sürekli zırvaladığı gibi bu bir endüstriyel oluşum ve bu endüstrinin içerisinde ayağı kırılan atlara yedirilecek samana ayrılan bi' pay yok.
O yüzden Sydney Pollack'ın uyarladığı filmde Jane Fonda'nın yaptığı gibi, farkındalığıyla yaşayamayacağı için Avustralyalı Hagi'nin de kendini vurdurmasını beklemeyin, çünkü o da çok zamandır bu farkındalıkla sürdürmekte yaşamını.

İşin yanisi, bu bağlamda Galatasaray yönetiminin yapacağı olası bi' sözleşme feshi sadece atların da vurulmasıyla ilintili olacaktır.
Çünkü bu izlediğimiz, gazozona oynanan tek kale maçtan epeydir farklılaşmış bi' ucubedir ve her ayağı kırılan atın başına kapitalizmle lehimlenen kurşununu acımadan sıkacaktır.

Ayrıca fırsat bulup okuyunuz: Horace Mccoy, Atları da Vururlar, Scala Yayıncılık, 1998
Kitabın yerini tutmaz ama izlenebilir; Sydney Pollack, They Shoot Horses, Don't They? (1968)

Livorno Turkcell Süper Lige Gelsin ya da Güvenç Kurtar Livorno'ya Gitsin

2010-01-26T03:10:00.010+02:00

Ben henüz duydum olayı. İki golle yenildikleri Napoli maçından sonra istifa etmiş Serse Cosmi. Spinelli'yle gırtlak gırtlağa gelmeden vedalaşmaları ilginç olmuş zaten. Cosmi henüz sezon başında Ruotolo'nun yerine gelmişti apar topar ve böylelikle Livorno bu sezon üçüncü teknik adamın peşine düşmüş oldu ivedilikle. Bence bu performans tam bizim ligimize göre olmaya doğru dolu dizgin yol alıyor, oralarda çok celallenmelerinin lüzumu yok. Hazır liman da burunlarının dibinde, atlasınlar bi' gemiye, gelsinler bizim memlekete. Adana ziyaretlerinden yeteri kadar memnun kalmıştık, hem İ.B.B gibi seyircisiz kalmayacakları da garanti. Ha yok, biz gelmeyiz; o ne öyle sivil vesayet, tek parti rejimi, çoğunluk diktası ya da sivil hayatta postal bağcığı felan derlerse de, alıp Güvenç Kurtar'ı götürsünler. Durum belli, bu tırı vırı İtalyan siyaseti sayesinde taban yapan liman gelirleri gibi gittikçe düşüyorlar ligin dibine (gerçi normal sanırım bu durum) 16 sıradalar. Güvenç baba ligde tutup, seneye geri döner, alışık da zaten.

Cosmi de milli takımın başına geçsin, yerli mi, yabancı mı sorunsalına bi' boyut daha eklenmiş olur, zira abi uzaylıyı daha çok andırıyor, değişiklik olur. Yaşı genç, 51'inde daha. Uzun süreli, sağlam bi' sözleşmeyle önümüzdeki pek çok şampiyonadan elenmeyi garantileyip rahata ereriz...

Aha Cosmi, Aha da milli takım!
Federasyon duy sesimizi!!!

Hanım Koş Jo Avrupa Kupasında Yok Diyorlar!

2010-01-21T21:32:00.011+02:00

Şimdi başlıktaki bu mızmızlığı bi' kenara atıp sakin sakin düşündüğümüzde ve elde ki verileri masa üzerine tek tek dizdiğimizde ortaya çıkan sonuç; iyi bi' transfer olduğu yönünde.(kendi payıma öyle)
Zira; Bir, bu adamın yaşı daha 22.
İki, eğer bu Elano kankasıyla hizipçilik yaptıkları ya da disiplinsizin şahı oldukları doğruysa-ki bana niyeyse pek olasılık dahilinde görünmüyör bu retorik- zaten 6 ay gibi kısa süreli kiralık bi' sözleşme yapıldığından, teşekkür edilip gönderilebilir. Elano'nun sözleşme süresini düşünmek daha akıllıca bu konuda.
Üç, eğer çok kalender, mülayim bi' kardeşimiz çıkarsa da, şu hala resmi olarak duymadığımız opsiyon hikayesi sayesinde seneye de Aslantepe semalarında kanat çırpmaya devam eder. Dünya Kupasına gider mi? bilemem, Dunga bu, topçuyken de hazetmezdim.
Dört, ... varsa başka bi' şey onu da siz söyleyin.
Bence yekünde iyi bi' transfer; tabii makul bi' fiyatla satın alma opsiyonu varsa. Ve Avrupa ligi için de Nonda şimdilik çok da kötü bi' ihtimal olarak görünmüyor bana. (Monaco'daki halinin dörtte biri bile tur için Baros kadar katkı yapar) Zaten olmadı, Galatasaraylıların kanatsız meleği Haldun Üstünel, yarın akşam havalanına başka bi' bombayla süikast düzenler. Olur mu? Olur...

"Hayatımda çok tenis maçı anlattım ama bu izlediğim gerçekten garip bir şey"

2010-01-21T13:56:00.006+02:00

Böyle demiş karşılaşmayı anlatan şaşkın(!)... Zaten turnuvanın 105 yıllık tarihi alabora edildiğinden ve tenisin o huşu içindeki elitist seyircisi korkudan titrediğinden, maçın yayını da eurospot tarafından yarıda kesilmiş. 35 kadar azılı seyirci de polis tarafından dışarı çıkartılmak zorunda kalmış. Ben karşılaşmayı izlemedim, zaten şahsen tenis karşılaşmalarından Ana İvanoviç ya da Sharapova haricinde fazla hazzetmem. Bi' de Boris Beker'le Mark Roset'i felan hatırlıyorum eskilerden o kadar. Ama sanırım dünya tenis piyasası, daha önce tanıştıkları bazı Doğu Avrupa ülkelerinden sonra bizim de hoyrat sevgimizle müşerref olabildi. Ülkesinden çok çok uzakta ki göçmen ya da Marsel İlhan'ın ülkesini oralarda tanıtması edebiyatını geçelim mümkünse. 70'li yıllardan beri kafamızın etini yedi bu ülke tanıtım sevdası zaten. Ve nihayete erip kabul edelim, bulunduğumuz coğrafya neresi olursa olsun, biz böyleyiz kardeşim, tüm Orta Doğu halklarının ve çoğu Doğu Avrupalının ki gibi kıyıcı bi' sevgimiz var ve biz onu ne yaparsak yapalım dizginleyemiyoruz. Zaten dizginlesek sönmüş bi' balon gibi vızıldayıp kaybolacağız, yani o kadar da mecburuz hoyratça sevmeye.
Ama ralkibin her hatalı vuruşunda çıldırmışçasına yırtınmak, meşaleler yakıp oley! çekmek, yetmedi meşaleyi karşı taraftarın üstüne fora etmek de tenis için olsa olsa paralel evren dayanışması olur, bunu da kabul edelim mümkünse.
Biz en temizi Marsel İlhan'ı bu Marslı niyetine izlediğimiz oyunda o noktaya kadar gelebildiği için tebrik edip şapkamızı önümüze koyalım ya da boş verin, ne zaman koyduk ki o şapkayı önümüze, en iyisi biz şimdiden ülke tanıtımı kılıfına sokulacak ya da yurdunu özlemiş gurbetçi formuna sokulup olumlanacak başka başka aşırılıklar için çılgın atalım. Tey tey tey...

"Bütün maç böyle devam edemezler, eğer maç beş sete giderse ses telleri ne olacak?" Diye de sormuş, karşılaşmanın sunucusu.... Vay anasını sayın seyirciler!

Epey Sonradan Gelen Not: Haber kaynağı abidik gubidik bi' iş yapmış olabilir. Medyaspor adlı site de cansiperane savunmaya geçmiş. Ben her halükarda silmeyeceğim bu yazıyı. Olmadı Santiago'nun öte mahallelerinden birinde mate çayı içip konuşan bi' İnka torununun ağzından okumuş sayın kendinizi. Zati esas itibariyle Şilili olmam da hiç gerçek dışı değil, hem değil mi ki; TÜM DÜNYA HALKLARI KARDEŞTİR!

ADALET için!!!

2010-01-18T03:25:00.002+02:00

Neill Gelmiş Neyime?

2010-01-14T02:07:00.004+02:00

Daha dakka bir gol bir bile diyemeden, başladı bizim mahalledeki bakkal Recep vızıldanmaya, yok efendim belki bu transfer sayesinde Türk futbolundaki Sabri gerçeğini bi' nebze olsa görmezden gelebilirmişiz de, yok sağ tarafta yıllardır papazın çayırına dönen kademe hataları az da olsa giderilirmiş de, felan filan. Sonra Tedaş emeklisi Fikri amca, yıllardır içtiği maltepe sigarasına gelen zamdan olacak ya da yengenin yaptığı salçalı yemeğin azdırdığı basurunun rahatsızlığından, ekşimiş suratıyla " Servet'i kolundan tutup sakinleştirir de, Servet'de geniş adımlarla kendi yarısahasından çıkıp asist yapma sevdasından vazgeçer belki" dedi. O saatte Fikri amcanın ne işi vardı dışarda anlayamadık biz tabi. Bi' şişe uludağ gazozoyla, Maltepesini alıp gitti. Bakkal Recep'le başbaşa kaldık biz. Tam aval aval birbirimize bakıp, tezgah altındaki rakıya uzanacakken ben, günün özeti Recep'in pala bıyıklarının arasından süzülüp gazete kağıdının üzerine dilimlediğimiz beyaz peynirin yanında kendine bi' yer edindi;
-Lan Kewell bu transfer sayesinde sözleşme uzatır mı uzatır.
Sonra bu özet peynir dilimlerinin yanındaki yerinden havalanıp, önce makarnaların dizili olduğu rafın yanından geçti, sonra son kullanma tarihi geçmiş salça kasalarının arasından sıvışıp köhne bakkal dükkanını terketti. Recep salak salak gözleriyle takipteydi o an. Utanmadan sessizliğimize hislendi.
Ben, beni ırgalamaz bunlar Recep dedim, ince belli çay bardaklarına rakılarımızı doldururken...

Torino Yaşlılar Karması - Milano Yaşlılar Karması 0-3

2010-01-11T14:51:00.009+02:00

Dün gece oynanan Juventus - Milan maçını anlatan en önemli başlık bu olsa gerek. Her iki takımının kadrosu "emektar" oyuncularla kurulu. Son yıllarda İnter'in domine ettiği serie a da iki köklü kulüp de zor günler geçiriyor. Yine de haksızlık etmeyelim, sezona oldukça kötü bir başlangıç yapan Milan ciddi bir yükseliş içinde, özellikle Ronaldinho- Pato ikilisi iyi işler çıkarıyor. ( pato dünkü maçta yoktu.) Yolunu hasretle gözledikleri Beckham'da takıma katıldı, onlar için şimdilik her şey yolunda. Serie A da en çok şampiyonluk yaşamış takım olan Juventus ise Milan'ın tam tersi bi görüntü sergiliyor, sezona iyi başlamışlardı, ancak ilerleyen haftalarda işler tersine döndü. Tabii bunda yıldız oyuncularının üst üste gelen sakatlıkları da önemli bir faktör ama yine de bu durum Juventus'un dün gece bu kadar "çaresiz" bir futbol sergilemesini haklı çıkarmaz. Milan, maçı neredeyse elini kolunu sallaya sallaya kazandı. An itibariyle şampiyonluk yarışı Milano şehrinin takımları arasında geçecek gibi gözüküyor. Juventus ise liderin 12 puan gerisinde ve ensesinde Napoli, Roma, Fiorentina'nın soluğunu hissediyor. Böyle devam ederlerse şampiyonlar ligi bile hayal olabilir. Bütün bunların ardından Juventus teknik direktörü Ciro Ferrara'nın koltuğu tehlikede gözüküyor.

İspanya 1982 Neydi Hacı Öyle?

2010-01-10T03:46:00.008+02:00

Hrubesche de kim lan?
cinlenmesine selam ederek
ve hislenerek savunma zaaflarına
Mersin İdman Yurdunun,
tuttum kolundan güvercinlerin.
Ama sen güvercinde kol ne gezer deme gene de.
Tuttukları gibi,
götürürler seni limansız/hatırasız maviliklere.

Ve ben cüret edip yazmışsam
bu sayıklamayı kirle kaplı defterime;
Hadi gel beraber taca atalım kendimizi,
ayağı takılınca yere kapaklanan bir sol bek nezaretinde.

Vallahi de Metafor Billahi de Metafor!

2010-01-09T01:59:00.005+02:00

"...Londra'nın soğuk havası, Türkiye'ye dönüşte Ankaragücü atkımı takmam gerektiğini hatırlatıyor. Ama boynuma doladığım atkı biraz sonra çok sıkı geliyor, acaba bu bir metafor mu yoksa ben mi çok hassasım?..."

( Söylemiştim değil mi? Dünya ahret kardeşimdir Darius Vassel, tez zamanda Sakarya Caddesinde beraber rakı içmek dileği ile bloğun yazmayan tembel bi' yazarına selam edecez birlikte...)

Ankara'nın Ayazında Bir Garip Darius

2010-01-08T00:29:00.004+02:00

Nasıl geldi, neden geldi, iyi topçu, bitik topçu gibi betimlemeler şu aralar benim için Vassel konusunda açıklayıcı ya da tatmin edici şeyler değil. O gıcık İngiliz asaleti ya da o gülünesi burnu havadalık bu adama uzağından yakınından sürtünmemişe benziyor. Garip bi' adem oğlu bu Vassel; ölmek üzere olan köpeğinin odasına webcam yerleştirip, son anlarında yanında hissetmek istiyor kendisini. Yurdun binlerce muhtelif köşesinde olagelen kazalardan biri otelinin önünde cereyan edince duygulanıp Marslı taklidi yapabiliyor. Daha şimdiden taraftara vefa borcu takmış, otelden çıkarılırken bile "bir yanlışlık oldu sanırım" diyebilecek kadar sıradışı. Nişanlısını öpüyor, seviniyor. Takımının içinde bulunduğu manyaklığı anlamasa da sabaha kadar düşünüp çıkış yolu arıyor. Annesini özlüyor. Ve bu paranormal hareketliliğin hiçbir anından utanmadan, blogunda tüm şaşırmışlığını afişe ediyor. İncelikli bi' adam lan bu. Bizim delikanlı topçu tipolojimizi yerle yeksan edebilecek bi' biçimde...
Yalnız bu incelikli adam şurda bi' hata yapmış; yönetimle yaptığı bi' konuşmanın metaforik anlatımını anlamamış ve durumu bi' filmin benzerliğiyle karıştırmış;

"...Konuşmada kendimi ’baba’ filminde gibi hissettim. Ceviz ağacından yapılmış İtalyan tarzı koltuk takımı, takım elbiseli adamlar..."

Tabii öyle bile olsa, içinde bulunduğu similasyonu özdeşleştirdiği film yanlış bence. Durum daha çok şımarık bi' çocuğun mızmızlanarak aldığı pahalı oyuncağı hor kullanması eksenli bi' Walt Disney prodiksiyonuna benziyor.
( Şaka maka ben bu adamı sevdim sanırım. Yalnız ve duygusal bi' kardeşimdir bundan böyle Darius)

Medeniyetler Çatışması ve Hava Toplarına Hakim Nijeryalı Forvet Sorunsalı

2010-01-07T02:56:00.009+02:00

Dün ajansların geçtiği bi' habere göre, bizde de Kayseri Erciyes ve Ankaragücü formaları giymiş iri kıyım siyahi adam Hollanda'da terör şüphesiyle gözaltında tutuluyormuş. Bırakılıp bırakılmadığını bilmiyorum. Hundington denen kafatasçı şuursuzun 90'ların ortalarında yumurtladığı meşhur "medeniyetler çatışması" tezinin ve batının 11 Eylül sonrası çıldırmışlığının ete kemiğe gelmiş hallerinden birinde özne durumunda Victor Agali. Olayı dayatmacı modenleşme süreçlerine bi' şekilde uymayan doğuya karşı giriştikleri amansız savaşın son halkası olarak adlandırıp işin içinden kolayca çıkabilecek olsak da, aslında bunun Avrupa burjuvazisinin korunaklı duvarlarını aşıp, orta sınıf ailenin oturma odasına kadar girebilecek cürete(!) sahip fakir dünyalının ve dahi Berlin duvarının yıkıntıları önünde dans ederken, kendine öteleyebileceği başka düşman arayan, temiz kaldırımlı şehirdeki gururlu zenginlerin yatak ıslatan bi' kabusda buluşma sorunu olduğunu söylemekten de vazgeçmeyelim. Sınıfsal çıkarımlardan arındırılmış, kültürel ve teolojik soslara bulandırılıp servise hazırlanmış bu deliliği, mağripli çocukların yakacak olduğu Paris'den sıvıştırıp, zengin dünyalının götüne pis burunu dayıyacak ötekilerin tozluklarının içine saklıyalım ve Agali'ye sol kanattan bi' muz orta açalım, çaksın kafayı o da güzelce ve top Kara Afrika'yla hüzünlü Ortadoğunun birleştiği yerden çatala çarpıp yoksul Latin Amerika'nın nezaretinde yine taca çıksın. Ama yine, yeni, yeniden dayasın pis burunu yoksul dünyalı yoksulluğun götüne ve bu hepimizin kafasını iyi eden afyonun doksanıncı dakkasında bizde bi' marş tutturalım başka bi' dünyanın varolabilmesine dair...
(Ve bunu İslamofobi gibi sığ bi' şekilde kodlayan, sırtı başka yana dönük dogmatiklere de burdan selam ederek Agali'nin haçlı savaşlarında kahramanlaşan bi' cengaver yiğit olmadığını, Batı'nın bal dök yala yollarına çamur bulaştıran Gettolu bi' İyon savaşçısı olduğunu söyleyip Homeros'a şapka çıkaralım. Olma mı?)

Alacağımız Oyuncu Ses Getirebilir ya da Getirmeyebilir Bilemiyorum...

2010-01-05T01:15:00.007+02:00

Şöyle demiş Trabzonspor başkanı Sadri Şener:
"...Gökhan'ın transferi geçen sezon ses getirmişti. Ancak bu sezon kendisi ses getiremedi. Şu anda bize tavsiye edilen oyunculara bakıyoruz. Yabancı bir forvet oyuncusu alacağız. Bu alacağımız oyuncu ses getirebilir..."

Bence Ganita'da bi' tepeden üç pare top atışı yaptırsın sayın başkan, bu şekilde ses getirebilme ihtimali daha yüksek olur. Ayrıca bu sesin desibeli kimin kulağını rahatsız etmeli? onu da anlamak güç. Taraftar için yapılan patinaj hareketleriyse bunlar Alanzinho örneğinde gördüğümüz üzre sonu pek hayırlı olmayabiliyor. Yok rakipleri tırsıtma amaçlı şahane bi' hamle olarak görülüyorsa da, bu iş Çömlekçi'de nara atıp, gelen geçene posta koyma gibi bi' kıpırdanmanın ötesine geçmez. Ayrıca korkarım ki bu ses sayesinde sayın başkanın kulaklarında geçici bi' duyma bozukluğu hasıl olabilir. Bi' de bu tavsiye sahibi zevatı çok merak ediyorum, mümkünse bana da sigarayı bırakma yolunda tavsiyeleriyle destek olsunlar.
Traftarı beklentiye sokup el bağırda bekletmenin trajik sonuçlarından hiç bahsetmiyorum dikkatinizi çekerse...

Recep Mamur ve Despotik Transfer Kıpırdanmaları

2010-01-03T16:26:00.006+02:00

Yine bir ilahi komedya ve yine futbolcuyu yok sayan, yok saymanın ötesinde belediyenin su işlerinde kullanılacak bi' komprasör şeklinde algılayan garabet zihniyet. Tolunay'ın sayesinde artan fakat Gökhan Ünal ve Mehmet Topuz olaylarında başlayıp bu muhteşem ikili sayesinde taban yapan Kayserispor sempatim Ali Turan aymazlığı ile sona yaklaşmış bulunmakta. Sayın başkan; Ali Turan için Ankaragücü'yle anlaştıklarını açıklayıp, Galatasaray'a da şu şekilde etik ve estetik bağlamda geçiriyor(!);

“Biz dün A.Gücü ile karşılıklı olarak anlaştık. Ali’yi Başkent ekibine verdik. Bundan sonrası A.Gücü ile futbolcu arasındaki görüşmedir. Başkent ekibi yöneticileri ‘Biz futbolcuyu razı ederiz’ dediler. Bu onların bileceği iş. Eğer Ali Turan bu transferi kabul etmezse biz kulüp olarak kararına saygı duyarız. Ancak sezon sonuna kadar kadro dışı kalır ve A2 takımında görev yapar”

Bu belden aşşağı yönetim şeklini, henüz sezon başında Mehmet Topuz olayında görmüştük ve bunun ötesinde Gökhan Ünal için şehre saçma sapan afişler astıran bayağı bir şark kurnazlığı anında da Melih Gökçek'in anlı şanlı "sırıtarak destotizm"ini hatırlayıp Bosman kurallarını bağrımıza basmıştık. Şimdi bu müstesna alış-verişten ne sonuç çıkar? Ali Turan'ı Gökçekgücü ne şartlar altında ikna edebilir? Ben bilmem... Ama günün özetinin; 'Süleyman Hurma ve Recep Mamur'a az biraz sağduyu ve vicdan gerektiği' olduğunu, topun yuvarlaklığındaki kıvrımları bildiğim kadar iyi ve net bi' biçimde biliyorum.
(Ayrıca Galatasaray taraftarı değilim. Ali Turan'ın hangi klübe gideceği konusunda taraf da değilim. Fakat bu etik dalgalanmalar neden hep Kayseri ovasında halkalanmaya başlamakta onu da hiç anlayabilmiş değilim...)

Gökhan Ünal'a Karşılık: Nonda artı Hakan Balta artı Haldun Üstünel artı Adnan Polat artı... ... ...

2009-12-31T01:14:00.007+02:00

Bende vakıf futbol algısına göre Gökhan Ünal; Anadolu takımları için kalbur üstü bi' oyuncunun ötesine geçmez. Hani biraz daha zorlasam, büyük takımlara vasat bi' alternatif anca, o da yani tüm iyi niyetimle zorlamama rağmen... Kendini geliştirememesinden başlayıp, son vuruş basiretsizliğine, ordanda seke seke yaratıcılık yoksunu statik bi' adam oluşuna uzanan koca bi' anlatıya yelken açılır aslında. Ama hiç gerek yok zannımca. Ben Trabzon yönetimine Gökhan Ünal'a karşılık Haldun Üstünel artı Adnan Polat artı Mehmet Helvacı artı Meral Mercan'ı felan tavsiye ediyorum, olmadı tekel bayii Apo dayıyı da alabilirler... ya da Cemal Nanga'yı alsınlar arada Maradona forması giydirilip oynatılabilir.
Bu arada, bu arkadaşın eksik kalan gelişimine yüce katkılarını esirgemeyen Süleyman Hurma ve Recep Mahmur'a teşekkürlerimizi sunalım. Ve Mevla Ali Turan'ı onların cin fikirli şerrinden korusun diyip bu yılı kapatalım.

Ekşi Sözlük; Harry Kewell Güzellemeleri

2009-12-29T13:03:00.008+02:00

"...canı gönülden "stay with us harry" diyenlere, yarın oynanacak trabzonspor maçından sonraki iki gün içerisinde başında noel baba şapkası, yüzünde takma sakal, kucağında 21 aylık kızı matilda, sağında 5.5 yaşındaki kızı ruby, solunda 7.5 yaşındaki oğlu taylor, masanın karşısında güzeller güzeli eşi sheree ile birlikte akşam yemeği yerken, bernard'dan gelen çağrıya, o sıcacık gülümseyişiyle "its okay, sign it" cevabını vererek telefonu masaya bırakacak, matilda'sına minik bir öpücük kondurup kokladıktan sonra "one moment please" diyerek bahçeye çıkıp gökyüzündeki yıldızlara bakacak, derin bir nefes alıp, gözlerini kısarak, "they said it's over.. they said he can't stand up, he can't play" diyenlere inat "yeah, i was reborn at galatasaray" diye iç geçirip biraz gurur, biraz da aile hasretinin sürecek olmasından sebep dökeceği birkaç damla gözyaşını silmek üzereyken, omzuna dokunan yumuşacık bir el o yaşları silip dudağına minik bir öpücük konduracak, "you deserved it harry, we are just fine. dont worry baby, please" sözleri karşısında bayan sheree'ye sarılarak, 2 yıl daha sarı-kırmızılı formayı giyeceğinin müjdesini gönderecektir..."

(tek ihtimali olan insanlarin hikayesi, 22.12.2009 00:34) yazıya git!

#17579931

"...muhtemeldir, turkiye'nin tarafli tarafsiz herkesi ortak bir paydada birlestiren en sempatik futbolcusu. harry, bu sezon oyle basarili ki attigi resmi gol sayisini 27'ye cikararak gol sayisi bakimindan galatasaray'in tum zamanlar siralamasinda 59. siraya yerlesti. sadece 1,5 sezonda gosterdigi bu performansla galatasaray'da efsane olmus ya da cok basarili bulunan bir cok oyuncuyu da geride birakti. avusturalyali sevimli forvet genclerbirligine attigi golle fatih terim, roman kosecki, saša ilic, kubilay turkyilmaz gibi oyuncularin uzerine cikarken; mirza sejdic, şevki şenlen, ergun acuner ve umit davala'ya bir adim daha yaklasti.

nedendir bilmem harry'nin attigi gol bana iki golmus gibi geliyor.

(bkz: o'na hep harry diyesim geliyor)..."

(b ilgesakal, 20.12.2009, 11:22 13:52) yazıya git!

"...koca bir nesli ibne yapacak bu adam..."

(chunksia, 20.12.2009, 04:02) yazıya git!

Koridor Kültür Sanat Edebiyat Dergisi 12. Sayı (KIŞ)

2009-12-27T00:57:00.003+02:00

Koridor Kültür Sanat Edebiyat Dergisi
Sayı 12, Kış, 2010
İçindekiler

Dergiden

Deniz HASIRCI-Küçük Kara Behrengi
Barış SAFRAN- SİİRİN DİRİLİŞİ
Murat KARA - Bir Kahramanlık Hikayesi
Osman NAMDAR - “SANKİ YALNIZDIM” DUYGUSU
İbrahim KARAOĞLU - "DÜŞLER VE BULUNTULAR"
Fadıl OKTAY – Yakınış
Galip Ferhat AKBAL – ZEBERCET
Roda UYANIK - SİİR-İ SİN
Murat DEMİRKOL - Bu şehir
Kazım Cihan CAN - Trance – Atlantik
Gamze DURU - DOĞURGANLIĞIMIN KISA ÖZGEÇMİŞİ
Bahar CETİNER – AYAKÜSTÜ
Murat DALGIN – dayanışma
Ursula K.Le Guin - Omelas’ı Terk Edip Gidenler - Bilkent-ELİT Çeviri Grubu
Özgür İPEK - Dışarısı Karanlık bir Sabah, İçerisi de Öyle…
Levent ÖZBEK - Ben ne yazsam kimsesiz kalır
Hikmet LÜLECİ - “Bozkırkurdu”
Kemal Şakir ÇINAR - 2-9119
Şafak YESİLYURT - Köpek Dövüşleri
Volkan SENKAL – Poligamiyi Kış Mevsiminde Önceleyen Bir Şiirsel Röportaj
Sidar Sinan ÖZMEN - s ı k ı n t ı l ı ş a p k a
U. Fafo TELATAR - ESKİ YUNAN VE ROMA EDEBİYATINDA DÜĞÜN TÜRKÜSÜ
Robert FROST - Çeviri: Gül KURTULUŞ
Batur UPCİN – Alfabe
Emrah GÖKTAŞ – Islaklık - çingeneler zamanı
Ali CETİNTAŞ - Bir Ağlaması Lale Mansur’un Bir de...
Seçmeler - Çeviri: Güliz MUTLU
Halil GÜLER – Yaprakben
Necati ALBAYRAK – yolculuk
Margaret ATWOOD - Çeviri: Gül KURTULUŞ
Frank YERBY - EVE DÖNÜŞ - Çeviri: Talip ESMER
Hatice Çamyar Y. – Ağırlama
Oytun TEZ – GİZ
Petek İRDAM - Dünya Annem: Kubileya
Elif ÇINAR - Ödüllü Törenin Kitabı
Susan SHINGLETON - Çeviri: Duygu ŞENOCAK

İletişim:
Dergi Editörü: Levent Özbek
e-mail : koridordergi@yahoo.com
www.koridordergisi.com

Manu CHAO - La Vida Tombola

2009-12-19T21:23:00.003+02:00

Eğer Maradona olsaydım/Onun gibi yaşardım/Eğer maradona olsaydım/Herhangi bir kalenin karşısında... Eğer maradona olsaydım/Asla hatalar yapmazdım/Eğer maradona olsaydım/Kaybolmuş herhangi bir yerde... Hayat bir tombaladır/Geceden gündüze/Hayat bir piyangodur/Yukarıdan aşşağıya... Eğer maradona olsaydım/Onunla beraber yaşardım/...bin füze ...bin arkadaş/Ve yüzlerce binlerce ne gelirse... Eğer maradona olsaydım/Eğer maradona olsaydım/Mondovision'a çıkardım/Manu Chao'nun şarkılarını FİFA'ya bağırmak için/ÇÜNKÜ BÜYÜK HIRSIZ ONLAR!!! Hayat bir piyangodur/Geceden gündüze/Hayat bir piyangodur/Yukarıya ve aşşağıya... Eğer maradona olsaydım/Onun gibi yaşardım/Çünkü dünya bir toptur/VE TENİMİZE ÇİÇEKLER DEĞER...!

Dinlemek için...!

Futbol Az da Olsa Umuttur, Bi' Düşünün Abiler...

2009-12-17T03:27:00.009+02:00

Tabiki ulan seviyoruz seni de, ve tabiki sen global köyümüze çelik çomak oldun da, bi' de gülmesi var tarihin açlıktan kokan nefesimize, şatafatlı göklerden, çorak topraklara kıç üstü çakılmamızın içgüdüsel temaşası var bi' de... Aldırmayıp elimizin uzun süreli titremesine, pencereden baharın gelişine bakar gibi seçilmiş bi' azınlığa yalanmamız var bi' de... Galeyana gelip, gitmişin-gelmişin çetelesini tutmamız, her hafta sonu bir diğeri için umutlanmamız, meşhur havalimanı serenatları, boyundan boyuna dolaşan atkılarımız, flamalarımız, Hagi'yi baba yarısı görenimiz hatta, hala Metin'e Feyyaz'a iştahlananımız, belki elini öperim diye adada Lefter'i sayıklayanımız, sonra pankartlarımız var çokça, evirip çevirip dillendirdiğimiz marşlarımız, tribünde varedebildiğimiz aşklarımız, salya sümük harcanmışlığımız... Bi' de sezon sonları topyekün ağlatılmışlığımız var tabi ara ara.
Umut fakirin ekmeği ya nasılsa; çekmişiz kafaları dalmışız hayallere, 2010'da Madrid'e koymasak da, üzülsek de yeni bi' yenilmişliğe, var mı ki bizden güzeli dünyada -ki bakmaya kimse suskunluğumuza, heryerdeyiz biz, bi' öğlen vakti Samsun 19 Mayıs'ta, daha güneş açısını eğmeden belki Livorno'da kalabalık bi' limanda. Akşama rakı balık yapalım diye Beşiktaş Çarşı'da, olmadı kentsel dönüşüm adına yıkılıp yakılan Çinçin'de Yenidoğan'da, her pazar La Bombonera'da, olmadı, Labanovski Dinamo'da, ama illahaki yeşilin yakınında, umudun kıyısında... Bu aralarda-en azından kendi adıma- Kenya'dan Eritre'ye eksik yolcuyla dönen bi' uçakta...
Biliyorduk elbette, yoksul ve yoksun Afrika ülkelerinin uluslararası organizasyonlarda potansiyel mülteci yaftasıyla koklanıp, sevildiğini. Ve illahaki biliyorduk nice atletin koşu sonrası aynı hızla umuda kadar beyaz bayrağa bakmadan kaçtığını. Biliyorduk da, Ronaldo'nun bınservisine takılmıştık aslında... Bu basit bi' fakir edebiyatı değil dostlar; bi' fubol takımı ortadan kayboldu diyor gazeteler, dünya milyon kere taca atmış onları, buharlaşıp aldığımız nefese karışsalar ne ki?
Ama var ya gün gelecek, bu kara kuru çocuklar, tek bi' kibrit çakımıyla yakacaklar dünyayı, Santiago Barnebau'nun ortasında sergilenen bi' tragedyada, tüm tok karınlılara dayıyacaklar pis burunlarını!!!

not: başlık için ustanın elini öpelim, "aşk örgütlenmektir, bir düşünün abiler"

Çim Mütemadiyen Suni ya da Ben Aklımı Kaçırmak Üzereyim

2009-12-16T04:52:00.007+02:00

Geçen sezon, bassak kişnişi, boyalı pul biberi ve dahi kimyonu, ağırsa kıçımızda bi' yavru ağzı gibi boy vermiş basurumuz; "çim suni abicim!" diyorduk. Gecenin en müstesna saati, şarap tam damarda salınıma başlamışken, hele biz güzelken, "o" güzelken; "ıı ııh" sesi ofsayta çalan düdük gibi beynimizin içinde zonklayınca; "çim suni abicim!" diyorduk, maaş geç yatıyordu, danışman tezin içine sıçıyordu, belediye otobüsünde son basamağa tırmanmışken biletsizliğimiz kafaya dank ediyordu; "çim suni abicim!" diyorduk. İskenderden kıl çıksa, son kadeh masadan düşüp kırılsa, Behiye Aksoy kafamız güzel diye şarkısını sustursa; "çim suni abicim!" diyorduk. Diyorduk demesine de, asıl suniliğe hiç hazırlanmadan ömrümüzü yiyormuşuz.
Yazmıyacam, konuşmayacam, adını dahi uzun süre ağzıma almayacağım diyorum. Kendimi gizli gizli maç özetlerini kollarken yakalıyorum. Geçen gidip saatli de maçı izliyim dedim, yine yapamadım, ülser de azmış bu ara Sakarya'da rakıya da dadanamadım, sigara zaten kaçamağa düşmüş, iki deni gizliden ciğere sığdırsak kardayız... Doğrayıp aklımı dilim dilim yedim ben de mecburen.
Birilerinin doğum günü kutlamalarında; "büyük başkan(!)" şeklinde arşa çıkarttıkları şahıs açıklama yapıyor, diyor ki;
"Olağan genel kurulda oluşturacağımız listede şu an içinde uyum içinde çalıştığımız yöneticiler yerlerini koruyacaklar. MKE ile birlikte de uyum içinde çalışıyoruz. Buradan yeni yönetimde sayıyı artıracağız."
Elimde tırnak, başımda saç kalmıyor benim. Zaten bi' gıdım kalmış aklımı ceketimin cebine koyup deli danalar gibi koşmak istiyorum. İşin komiği herkes suskun ANKARA'DA, kimsenin çıtı çıkmıyor, orda, burda karşılaştığım adamlarsa, herşey normal, sanki bi' ben deniz anormal gibi, bana bağırıp çağırıyorlar.
Yine söylüyorum; Bank Asya Liginde bir haftasonu müsabakası için, formamı giyip, atkımı boynuma dolayıp, gururla stada gideceğim güne kadar. Gökçeksiz, Cemal Aydınsız, kimselersiz ama başı dik bi' Ankaragücü'ne kadar, değilim abicim taraftar. Ama Ankaragüçlüyüm, Bonhof Nazmi'yi, Hurubesh Mehmet'i, Kaptan Sadık'ı sığdırırım hayallerime, Gururlu olurum, güçlü olurum, ANKARAGÜÇLÜ olurum. Zaten değil mi ki; hep çile hep dert hayatımız sarı lacivert.

(Gökçekler yeni mevzuu, sen niye iki yıldır maça gitmiyorsun? diye sorup sonra çemkiren arkadaşa: İNSANIM YARUM HALA, sustuk kaldık, zaman zaman gizliden ağladık ama "madem ki Ermenisin"le başlayan o ağzı salyalı ırkçılıkla da kendimi kandırma sınırımı aştım. Zamanında bi' Diyarbakır maçında olduğu gibi dibimde hoplayıp zıplayan adamdan utandım. Ki bilen bilir, oturur maratonda çekirdeğimle maç seyrederdim. Şunu da altını çizerek belirteyim, hiçbir taraftar grubuyla, hiçbir taraftar derneğiyle ya da vakıfıyla alakam yok. mümkün oldukça ve olmadığı zamanlar zorla maça tek giderim. Çünkü sevmek tek kişilik bi' eylemdir benim için!)
Not: Kullanılan Karikatür Hakan Boyav'ındır.

Ha unutmadan Sivas maçında ceza bitiyor, ilk defa fiilen içim kıyılacak.

Şair Rövaşata Atar mı Lan?

2009-12-15T03:49:00.004+02:00

Bir süredir kılıçlı, tabutlu enteresan bi' mevzu gazetelerin spora ayrılmış kısımlarında hallenip duruyor. Mevzunun özünde; gol sevinçleriyle tahribatı celallenen bi' şairden alıntılanan prostat göndermeli serzeniş, buna ek olarak meslek ahlakına, enişte, eski damat ya da herhangi bi' takım taklavat kontenjanından limon sıkmış bi' holigan ve toplamda osmanlı tokatları, evlat okşamaları ve o pek şahane 'kaba etinden kan alırlar kamil kan' lı eski kulağı kesik sahiplenmeleri yatıyor.
Şimdi; spor sayfalarını kimler zaptedebilir, kimler edemez? Ben bunu bilemem. Çol çocuğa röportaj yaptırılıp, altına imza atmak ne menem bi' hadise hayal bile edemem... Hele hele paraşütçülük ve paraşütlülük hakkında hiçbir şey bilmem.
Ama kardeşim; "...kaç çatıyı bir sevişmeyle onardık seninle..." diyebilen, incelikli bi' şairin, bi' spor karşılaşmasını sokup, çıkarma şeklinde algılayan zat-ı şahanenin elinde nasıl zıvanadan çıkabileceğine dair az-biraz fikrim olabilir. Alaylı-okullu ya da usta-çırak ilişkileri hakkında yorum yapcak yetiye sahip olmasam da; Ercan Saatçi'nin spor hakkında ahkam kestiği bi' dünyada ETİK hakkında doktora tezi hazırlayabilecek kadar atıp tutabilirim. Ve kendimde dibine kadar gördüğüm bi' hakla da; Ercan Saatçi'nin şarkıcılığı da dahil, eli tetikte bekler haldeki hiçbir vasfı hakkında saygı ya da sevgi duymayabilirim. Ama "ağzı bozuk bir ozan şivesi bile bilmeyen bi' dili" ağzı salyalı bi' holigan lugatına yelken açtırınca heyheylenirim arkadaş... Hürriyet gazetesi de lokomotif mokomotif değil abicim benim gözümde, eski kayınpederin yalan transfer haberlerinden hoşlandığı ölçüde boştur o gazete benim için. Kısa vadede beni ilgilendiren, ahlakı bozulmadan Kaan Koç'un tehlikeli sulardan kıyıya doğru yelken açmasıdır.
Bırak şiir yaz abicim sen, egonu okşatacak başka kaz tüyü mü bulamadın? Ha sorun paraysa, bu ülkede şairler yaşamak için en çok takım elbise giyip, kravat takan adamlardır, sen de olmadı kondüktörlük felan yaparsın, üst cebine bi' camel soft sıkıştırıp, kimseye çaktırmadan votka kolayla hamlanırsın.
Hiç iki dize arasına rövaşata sığar mı abicim?

Linderoth Ne Yapsın?

2009-12-11T03:05:00.007+02:00

a)-M.Sarp'ı boğazlasın, niye bu paraya oynuyon loo! diye dayılansın.
b)-Alacaklarından vazgeçip, tüm mal varlığını Galatasaray'a bağışlasın.
c)-İki buçuk yıllık kazancıyla, İsveç'in bi' dağ köyüne kendi adını taşıyan 30 derslikli bi' okul yaptırsın.
Bunların üstüne gidip bi' çay koysun demeyeceğim, kimse meraka gark olmaya... Yalnız adamı şamaroğlanına çevirdiler ya; sırf o yüzden içim parça pincik oluyor. Niyeyse bu adama karşı b' sempatim var abicim. Böyle sessiz, sakin, etliye sütlüye karışmaz mülayim bi' kardeşimiz. Bu ara kalemleri ishal olmuş überşahane spor gazeteleri ve Mekteb-i Sultani'nin elitist, fosil mezunları adamı diline dolamış durumda. Yok efendim üşenmedim hesapladım adam dakika bazında dünyanın en pahalı topçusu da, yok Mustafa Sarp'a bak kardiiişiiim adam beleşe geldi, 400 bin yyüürrooya üstünü başını parçalıyor da, bikbiklenip duruyorlar...
Benim anlamadığım; bu adam bi' american psycho sekansından mı azad edilmiş, du ben bi' götümün kemiğini büyütüyim de hacı, bi' sekiz-dokuz ay oynamadan yyüürroolara tebelleş oliyim mi dedi adam? Sözleşmesini M.Ali Ağca'mı yapmış bunun, almasın mı sözleşme gereğince parasını? Sakatlanan topçunun kafasına bi' kurşun sıkıp çöp konteynırına mı atalım leşini? Mucizeci Sinan Fenerbahçeye gelip Volkan efendinin yedeği mi olsun? Arda'ya kimse 55 melyon yyüürroo vermezse biz kahvede aramızda mı toplayıp verelim Ednan Polat'a? (Cümle düşük olmuş, parayı lan, parayı!)
Yediniz gül gibi Carruca'yı, sıra Tobias'a mı geldi?
Ne yapsın adam? Klüpler birliğinden istifa edip, iki gün geçmeden çark mı etsin? (o başka biriydi karıştı)
Millet SENDİKALAR kurup sakatlanan adamın hakkını savunuyor, biz ne konuşuyoruz. Al ulan Tobias paranı, çatır çatır, hatta vermezlerse git UEFA'da ara hakkını alışık onlar da bizim olaylara nasılsa.....

Rijkaard Badmintondan da Anlamıyor...

2009-12-09T03:39:00.006+02:00

Gece gece aklıma geldi. Garantici milletiz arkadaş biz. Yeni bi' şey görünce tıslıyoruz mütemadiyen. Ha şimdi Rijkaard'ın yenilik baabında yaptığı ne ki? gibi bi soru sorulabilir tabi; onu bilemiyoruz şimdi, ve bu cellat nişancılar salya akıtıp ağız dolusu çemkirmeye başladıklarından kelli bi' ihtimal bilemeyedebiliriz gibime geliyor.
Misal Bilgin Gökberk'ten zerre hazzetmem. Ayhan Sicimoğlu'ndan hallice bi' algısı var zihnimde. Fekat geçenlerde doğru bi' tespit dillendirmiş; (lan semiolojik olarak da çözümledim içinde hiç İtalya lafı geçmiyor, ima bile yok) özetle biz bu adamın herşeyine karışıp, hep yanlış yaptığından dem vuruyorsak, niye getirdik kardeşim adamı o zaman? gibi bir serzeniş cümlesiydi. Senyor Gökberk haklı arkadaşım. Lan bi' bırak adam bildiği gibi yapsın, başarısız olunca ilahaki gidecek, olmazsa sana methiye düzmen için yer ve zaman verecek. Hem arada sırtını sıvazlayan, alttan alta seni gazlayan her Daum nene yetmiyor ki? Bütün genel-geçer futbol klişelerine ve senin dar kalıplarına cuk diye oturuyor, oturmadıklarına da bi' ayar çekip sığışabiliyor.
Sakin olun hacılar; Ersun Yenal mızmızlanmalarına, Hıncal sosyopatlığına gerek yok; adam en nihayetinde Rijkaard lan, hani o şahane tripotta Gullit'le Van Basten'in üçüncü ayağı. Lan hani o kadife ayaklı... ... ...

Haftaya Güdük Bir Bakış

2009-12-07T02:57:00.014+02:00

Genel olarak futbol adına epey bir kısır geçse de hafta, aslında bu abidik gubidik spor kamuoyuna şehane çıkarımlar hediye edip gitti benim gözümde. Ara ara başını bi' yerlerden çıkarıp bize nanik yapan sağduyu, dinginlik ve istikrar gibi Mozambik halk şarkıları bu hafta toplu halde bizi terkedip başka naniklere doğru yelken açtı.

Misal; öğrendik ki, bir-iki yıldır yer yer suskun, yer yer saman altı çalışan dikta rejimi yeniden su yüzüne çıkacakmış. Hemde öyle böyle değil, eğitici, öğretici didaktik bir tavra bürünerek... Haftanın en vızıldayan çıkarımı bu oldu sanırım. Zira hobi bahçesinde üç puan kaybetmek şu sıralar affedilebilir bir konumda, tabi Allah kaza bela vermediği sürece. Yani nihayetinde ne anlamış oluyoruz? Becerememe durumu hasıl olduğunda, kendi yetilerini sorgulama, sağa sola saldır! Es-es içinde şapkalar elde selama durduk bu da biline.

Sonra; güle oynaya üç gol eşliğinde sevinen şirin bir ilimiz ve bu ilin gurbette ömür törpüleyen güzide haldaşları. İlk aşkını hatırlayan andropoz bir ihtiyar tadında kısmi bir nostalji yaşadı. Anlaşılmayan konu ise bu sevincin içinde Song'a ne zaman belediye başkanı olduğunun söyleneceği oldu. Olmadı kusura bakma denilip Kotanjant mahallesi ihtiyar heyetine dahil edilebilirdi. Gökçekgücü için söylenecek söz yok. Ben Cebeci İnönü Stadında kombinemi alacağım gün konuşmayı planlıyorum.

Yakın bir tarihte iki şişmiş egonun çarpışmasıyla havada bulutlanan kıvılcımların eşliği ve çok sesli bir koronun söylediği saz semaileriyle futbol zevkimizi pratiğe geçiyorduk. Şükür Çizme giymeye meyilli olanından turkuaz renkli forma eşliğinde kurtulduk da, geleceği tütsüleyen şaman rahibi kılığındakiyle hala yüz göz durumundayız. Fekat tabii: 7 puan ne ki hacı? 30 hafta şekerlemesi daha ne diş ağrılarına gebe. Nihat'la da hukukumuz olsa idi; gelme mirim bu diyarlara, oralarda bir alafranga ikinci lig takımı dahi olsa bas imzayı, kal orda derdim ama hiç görüşmüşlüğüm yok. O yüzden mülayim olması lazım şu sıra.
edit: Bak unutmuşuz Beşiktaş seyircisini niye çok sevdiğimi de hatırladım bu hafta. On adımda hızlandırılmış tribün duruşuadıyla müfredata girsinler istiyorum.

Şehirde hangi doğa şartlarına istinaden kullanılır hiç bilmediğim şu öküzden hallice 4 tekerleklilere zaten gıcığım abicim. Şehir trafiğindeki varlık nedenlerini başlı başına bir hödüklük olarak adlediyorum. Çevre değerlerine felan girmeyeceğim, sakin. Amma velakin şu 6 rakam ve iki harfli şark kurnazlığına gelince gıcıklık oranımda ani bir yükseliş eğilimi görülüyor. Tribünü kudurtup, orta parmağı teşir eden bir sarı saçlı fanatizmden hiçbir fark göremiyorum ben bu nüktedanlıkta niyeyse ve bu konuyu burada kapatıyor Abdullah Avcı'nın Milli takım için en iyi seçenek olduğunu afişe edip, top oynuyor olması gereken yaş grubunu ondan daha iyi tanıyan varsa beri gelsin şeklindeki bir cümleyi, onun iniş çıkışlı zannedilen grafiği eşliğinde dillendiriyorum.
Haftanın en şahane maçında da; ikram edilen çayların sıcaklığı Cangele neden yok gibi bir mızmızlığın önüne geçip az da olsa oramıza buramıza umut tepiştirmemizi sağladı. Tribünleri o kadar dolu görmek kadar, bu maçların daha fazla tekrar etme olasılığı da içimizi kanatlandırdı. Kel kafasından öpüyoruz Tolunay'ı. Ertuğrul'a da aynı tarifeyi yanaktan uygulayıp Anadolu'yu ne kadar da çok sevdiğimizi fütursuzca vurguluyoruz.

Eskimiş rock yıldızlarını andırsa da mesleği açısından gayet genç olan bu arkadaşın iyi şeyler yapacağını az çok tahmin edebiliyorduk. Cavcav gibi bir despotik ihtiyarla nasıl anlaşacağı soru işaretiydi. Ama çok muhattap olmadan işi yürüttüklerine kanaat getirdik. Şimdi kendisinden kısa vadede tek beklentim; şu Mustafa Pekdemek'e bir el atmasıdır. Işık görüyorum hacıda ben.

Her şeyden önce abi çok janti, çok anglo-sakson. Onları da geçtim ağzından bal damlıyor şerefsizim. Her ortamın adamı Bülent kıvamına gelmiş Sivas'a beslediğim antipatiği yıktı yıkacak gibi. Ama devre arasında kara kıtadan arkadaşlara bir haber salması lazım, omuz versinler abiye. Lige tutunsun Sivas. Zira Muhsin abi ligimize lazım.
Antep - Antalya maçı hakkında yorum yapacak kudretim yok ama şifo şirin adam lan harbiden...

JABULANI ve Tv Koltuğu

2009-12-05T04:48:00.009+02:00

Kuralar çekildi, heyecan artık iyice ele avuca gelmeye başladı felan ama büyük gün geldiğinde bizimle birlikte evinden kupaya iştirak edip, bi' ihtimal soğuk da bi' bira açacak adamlar da var bu hayatta;
Misal Adebayor büyük ihtimalle alkol oranı fazla bi' ingiliz birası içecek- ki zaten bu sene başından beri fazlasıyla içmiş olması lazım. Zhirkov adına da ben bi' bira açıcam kuvvetle muhtemel. Berbatov ve Carew alışıktır bu duruma ama Dzeko için sindirmek biraz zor olacak gibi. İbrahimoviç seneye yaz tatilini Güney Afrika'da geçirebilir de Eduardo acaba Sao Paulo'da ben bi' Hırvatım diye kafasını taştan taşa vurur mu? (gerçi Dunga hiç hoşlaşmayabilirdi kendinden bence) bu gibi cümleler kurmak oldukça olası ama en temizi kendi biramızı açıp, kendi Katarsizmimize tavan yaptırmak olucak gibi.

Bu arada top da belli olmuş; JABULANI, 11 farklı renk kullanılmış. Bu 11 farklı renk; 11 futbolcuyu, Güney Afrikanın 11 farklı dilini, 11 kabilesini velhasılı totalde Afrika'nın renklerini temsil ediyormuş. Yıllardır forma tasarımlarında saç baş yolduran adidas, bu topa bakıp hislenen, kafası iyi 11 İrlandalıyı da bu tasarıma dahil etmiş mi? O bi' muamma işte...

What İs The Matrix ?

2009-12-02T04:45:00.008+02:00

Hoca rahat uyusun da; haykırmak istiyorum kardeşim doyunca: HERŞEY MONTAJ LAN! diye. Hep aynı sabaha uyanan sersem bi' balığa döndüm... Tamam futbol basit bi' oyun, bu kadarına amenna. İyi de abicim bir arpa boyu bile yol gidemeyecek mi bu basit oyun ülkemde? Vizyon, misyon ve daha bin türlü ajitasyonla durmadan heyheylenip, menzilleri uzak asyayı aşamayanlar, fırtınada sığınılacak limanları ezberine almış futbol dogmatikleri ve Fotomaç kalibreli spor basını! Lan bi' gidin... Bi' gidin de ülke futbolu ciğerine bi' temiz hava alsın, broşlarını açsın kanat kanat... ! Kendi yanılgılarından kahraman yaratan sözümona spor yöneticileri, kendini kahraman sanan hayal emekçileri, başınızı pencereden çıkarıp gerçeğe bakın lan!
Şenol Güneş üç buçuk yıllık imzayı atmış, ilk antremanına da çıkmış... Adama bir de Şenol Ferguson diyorlar. Madem herşey başa dönüyor kovsunlar lan Rijkaard'ı da Coşkun Özarı geçsin takımın başına, Ali Şen'i çağırın bu hafta maça: purosundan dumanlansın, bi' tane de Yugoslav topçu getirsin yanında. Bak unutuyordum bi' Muhammet vardı Galatasaray'da beyin kanaması mı ne geçirmişti, tez elden geçmiş olsun denilsin ona da... İşte o çok yüce vizyon ve misyon bu bizde madem, Şenol Güneş'le birlikte duran topların başına da Hami geçsin, bi' de Hamdi vardı, kel, onu da bulsunlar eğer saç ektirmediyse savunmaya canlılık getirir... Şenol Güneş aşısı tutmazsa da sırada Özkan Sümer var nasıl olsa, o da olmadı daha da başa dönülebilir. Tüm çıldırmışlıklar olasılık dahilinde yurdumda.
Bu arada bi' Ali Osman Renklibay vardı, n'oldu ki ona? Lan harbi ciddiyim, haber alan varsa ses etsin.
(Yanlış anlaşılmasın, Şenol Güneş'i severim. Fatih Terim'in koca egosu, Mustafa Denizli'nin üçüncü kattan aşşağıya seslenen baba(!) tavrının yanında eli öpülecek bi' adamdır. Artı bildiğim kadarıyla harbi harbi ADAMDIR. Ve/fakat olmuyor kardeşim. Kendini harcadığı gibi istemeden Trabzonu da bu kısır döngü içerisinde törpülüyor. Yapmayın n'olur, turp sıkmayın futbol zevkimizin içine, bak darlandım sabahın köründe ayaklandım yine.)

Biri Gitti, Kaldı Beş!

2009-12-01T17:04:00.004+02:00

Ads için altıda altı dilemişti sarı sıcak kardeşlerimiz. İki golle alınan Elazığ maçından sonra geriye Mardinspor, Kahramanmaraş, Tarsus İ. Y, İskenderun D. Ç ve Malatya maçları kaldı. Ondört yıllık hasretin hatrına artık klasmandan çıkıp ona yakışan yerlere yelken açma vakti.
Bu beş hafta boyunca biz de buralardan; kalbimizi 5 Ocak'a koyup, Muharrem Gülergin tribününde kardeşimize omuz vermiş gibi, Maraş'da, İskenderun'da da içimizin laciverdine maviyi katık edip, marşlarla deplasmana gitmiş gibi gün sayacağız...

Hadi bakalım, biri gitti, kaldı beş!

"Arızanın Nerede Olduğunu Biliyoruz"

2009-12-01T04:45:00.003+02:00

Böyle diyor başkan... Ve ekliyor; ligin ikinci yarısında bir mucizeyi gerçekleştireceğiz. Umuyor ve şiddetle diliyorum ki Ali İpek'in bu muallak çıkarımı Hakan Kutlu üzerine değildir. Zira henüz çok erken... Ankaragücü deneyimi -ki biraz emrivaki epey de erkendi- yeterli ölçüde kaptanın pişmesine elvermedi ve Denizli'nin bu en kötü dönemine geç dahil oluşu da onun kariyerine bi' eksi olarak geçmemeli.
Nasıl bir teknik drektör olacağı hala meçhulken ve hala bu işi becerip beceremeyeceği koca bi' olasılık dahilindeyken, ciddi ciddi bu ilk yarı sonu onun için çok erken. Aman diyim başkan, aman ha!

Camel Meriem

2009-11-30T02:49:00.007+02:00

Her genç Arjantinli kadar Maradona'nın veliahtı olmasa da, her Cezayir asıllı Fransız kadar yeni Zidanedı bir zamanlar. Sochaux'dan Bordeaux'ya transfer olduğu zaman Zidane'dansa; daha çok Deschamps'ı andırdığını anlamıştık gerçi. Kiralık olarak gezindiği Marseille ve Manaco sokaklarında beklentilerin epey bi' aşşağısına düştüğü belli olunca sesi sedası pek ulaşmadı Meriem'in buralara. (arada ismi her Fransız'ın Galatasaray'la anılması ihtimali kadar basına düşmüş olabilir tabii) Fekat şimdi bu asimetrik suratlı Cezayirli boşta. Hem de henüz 30 yaşında. Tabata sonrası orta alan yaratıcılığını kaybeden Antep için şifa, hatta orta sahası oldum olası sıkıntıdan muzdarip Kayseri'ye deva, lan hatta Elano'ya bel bağlayıp, Arda'ya yapabileceğinden çok fazlasını reva gören Galatasaray için de süper bi' alternatif olabilir bu arkadaş.
Gerçi Fransa'dan hiç çıkmamış olması bi' dezavantaj gibi ve bi' miktar da sorunlu bildiğim kadarıyla ama, nası olsa ülke futbolu her daim alışık bu gibi arızalara...

Nourdin BOUKHARI Nereye Kayboldu?

2009-11-27T04:46:00.004+02:00

Her ne kadar resimde Unkapanı piyasasına düşen köyden yarın gelmiş sığırcık yavrusu tiplemesi çizse de; bu sene Süper Ligde en çok merak ettiğim üç adamdan biriydi bu arkadaş, hatta Kasımpaşa hayatının transferini yaptı diyordum. İnişli çıkışlı garip bi' kariyer ve İbrahim Akın'dan hallice bir ruh hali. Alkmaar, Nantes maceraları, bi' ara Ajax güzellemesi, Nac Breda'da hafif kıpırdanmalar ve arada da bi' arap yarım adası ziyaretiyle pek güven vermese de ligimiz için ve dahi Kasımpaşa için Kaka ayarında bi' seçimdi.
Fakat gece gece aklıma geldiği ve uykumu kaçırdığı üzere n'oldu Boukhari kardeşime. En fazla üç maçını hatırlıyorum ya da hiç ses çıkarmadı da ben mi kaybolduğu sanrısına kapıldım?

" The Answer " Artık Emekli

2009-11-26T03:09:00.007+02:00

"... Bacağımdaki sakatlık geçti, fakat uzun süre oturmaktan kıçım sakatlandı..." dediği anda anlamak lazımdı aslında. Memphis'ten ayrıldığı açıklandığında da yok canım'la başlayan cümleyi kurmuştum kendi payıma. Fakat Allen emekliliğini açıkladı. Hem de daha birkaç sene daha onu izleme şansımız varken.
Lan zaten ne diye gidersin ki Memphis'e, Avrupa'ya ne olmuştu hacı? Hem son senelerde ki uyumsuz yıldız yapıştırmasını unuturdun hem de tam bi' yıldız gibi emekliliğe yelken açardın.
Üzüldüm şimdi gece gece...
Takım oyunu, takım ruhu, asker oyuncular ve bunun gibi tüm safsataların yanında herşeye siktir çekip şovunu yapan ve oynadığı oyunu izlenebilir kılan bir adamdı. Zaten sanırım huzursuzluğunun asıl sebebi; ilk beş oynamayacaksam bırakır giderimdi.

İşte ben de sırf bu yüzden hep sevmişimdir Sergen'i...

Yüce Başkan Sorunu Çözdü...

2009-11-23T01:33:00.003+02:00

Broos istifa etmiş, (bunu kendi ağzından duymadık ama kabul edelim) Egemen, Song, Sylla, Gökhan ve Engin Baytar kadro dışı.
Sadri Şener'i bu da kesmiyor;
"...Takımda malzemeciden idari kadroya kadar, yönetmelik gereği verilebilecek en yüksek ceza ne ise onu vereceğim..." Diyor.
Faroz da votka-kola içip kolbastı oynayanlara da ceza ver ama anlamadığım;
sana kim ceza verecek sayın başkan?

Trabzon'u Dikizleyen Kim? ya da Trabzon Kimi Dikizliyor?

2009-11-22T19:59:00.005+02:00

Sadri Şener'in maç sonu haleti ruhiyesinden çıkardığım kadarıyla yarın öğle saatlerinde Broos Trabzon'u hatıralarına bir sayfa olarak ekleyecek. Ve takımının şampiyonluk şansını yitirmesiyle Kore'yi hatıralarına bi' sayfa olarak ekleyecek olan bir başka teknik adam da Seul'den aktarmalı uçakla İstanbul semalarını şenlendirecek.
Hayat hep kendini tekrar ediyor anasını satiyim, lan sanki hep aynı sabaha uyanıyormuşuz gibi. Tez zamanda Mehmet Ali Yılmaz da adaylığını açıklasın, Larsson futbola geri dönsün, Ali Şen de eksik olmasın tabii, Maradona beni veliahtı ilan etsin, Sakıp Özberk de bu sezon en az altı takım çalıştırsın... Felan filan...

Hugo'nun da ... Tolga Abinin de

2009-11-22T17:42:00.004+02:00

Kasımpaşa maçı sonrası Trabzon yerel basınından beklediğim bir tepki aslında bu başlık. Şu ana kadar nasıl bu kadar mülayim kaldılar onu da acaip merak etmekteyim ayrıca. Şenol Güneş'in Kore misyonunu bitirmesi (o misyon ona nasıl yüklendi, niye yüklendi o ayrı bir gariplik), Mehmet Ali Yılmaz seslerinin hafiften yol alması Trabzon'un ilk yarı bitimine kadar kendine bir yol çizeceğini müjdeliyor. Zaten bu Hugo amcanın dengesi epey bozulmuş, acaip açıklamalar, basına küsüp konuşmamalar... Eğlenceli de sayılabilir aslında.
(Yılmaz Babaya da selamlar)

- Yaaa, basıom basıom gitmiyo!

Üzülmez'in İçinden Çıkan Jesus Almeyda

2009-11-22T02:01:00.005+02:00

Maç hakkında söylenecek şey yok taktir edersiniz ki. Ama İbo'nun bugünkü hali üzerine sabaha kadar konuşulur. Artık darısı Serdar Özkan'ın başına, ondan da bi' Ribery felan çıksın artık. O da 35'i bekliyorsa işimiz iş.

218 Gün 12 Saat 25 Dakika 26 Saniye

2009-11-18T18:50:00.006+02:00

Güney Afrika’nın üç başkentinden birisi olan Cape Town’da, ‘o gün’ yaklaştıkça Dünya Kupası’nı işaret eden tabelaların sayısı da artıyor. Yenilenen stadyumun çevresinde, şimdilik duraksız çalışmalara eşlik eden en büyük canlılık McDonald’s: Dünya Kupası’nın resmi restoranı.

Yeterli mesafeden bakıldığında bir zanaatkarın elinden çıkmış gibi gözüken, dümdüz ve pürüzsüz zirvesiyle ‘Table Mountain’, yine İngilizler ve yine onların ‘pub’ları, Apartheid’in sona ermesinden sonra tümü değilse de zengin olanları özgürleşen siyahlar/melezler ve her köşede canlı yayımlanan Premier Lig maçlarıyla Dünya Kupası öncesi ısınma turları atan bir şehir: Büyük festivale 218 gün 12 saat 25 dakika 26 saniye kala Cape Town’ın üstünkörü resmi...

1-5 Kasım 2009 / Cape Town

Hakuna Matata!

2009-11-18T18:30:00.002+02:00

Büyük öykünün başlangıcında herkes çıplak ayaklıydı. Afrika’daysanız, her şeyin başlamakla hiç başlamadan sona ermek arasında gidip geldiği o tuhaf sıfır noktasına hoş geldiniz demektir…

Tanzanya’nın baş şehrinde sırtlarında kalburüstü İngiliz takımlarının formalarıyla büyük efendiye biat eden insanların dillerinden hiç düşmeyen iki kelime var: “Hakuna Matata!”. Biz ‘beyaz adam’a büyük öykünün resmi dilinde çeviriyorlar: “No Problem!”. Soldan akan trafikte yerel pazar alanına ulaşmak için çabalarken gözünüzün sürekli on katının onu da demir parmaklıklarla çevrili binalara takılması kaçınılmaz. Yeterince aç bırakılmış insanların tırmanamayacağı hiçbir yükseklik, işleyemeyeceği hiçbir suç olmadığını biliyoruz, biliyorlar.

Karanlık çöktükten sonra ‘Safari’ biralarımızı yudumladığımız bir barda, gözümüz CSKA Moskova- Manchester United (Ekim 2009) maçının ikinci devresine takılıyor. Manu’nun son dakikalarda attığı golle birlikte ortalık festival alanına dönüyor. Bizim sömürgecilik dediğimiz zıkkımın faillerini Tanzanya’lılar kurtarıcı addediyor. Tanzanya’nın aç insanlarını bu gecelik Luis Valencia kurtarıyor. Yarın ne olacağıysa güneşin nereden doğacağına bağlı; gündoğusu sürdükçe, Afrika Afrika kalmaya devam edecek.

Hoş geldin büyük efendi, hoş geldin beyaz adam, hoş geldiniz küçük tanrılarımız. ‘Somalia Matata, Tanzania Hakuna Matata!’. Biz beyaz adam’a öykünün resmi dilinde çeviriyorlar: ‘Somalia problem, Tanzania no problem!’. Çünkü biz onlar gibi hır çıkarmıyoruz, gemilerinizi ve değerli mallarınızı yağmalamıyoruz, sadece bulabildiğimiz kadar çok Marihuana içiyoruz ve yalnızca size biat etmeye devam ediyoruz.

Forza Manu! Hakuna Matata!

Dar Es Salaam – 24.10.2009

O Kafa Daha Çoook Kaşınacak Sayın Sollied

2009-11-17T04:53:00.008+02:00

İki yıllık anlaşma sağlanmış, Norveçli Trond Sollied ile. Gerçi Olympiacos'dan antremanlıdır başkan konusunda ama başkan velisiyle de burada tanışır amca. Kendisine sabır dilemekten başka yapacak şey yok.

Hayat Ne Garip! Gökyüzü, Aztek Maskeleri Felan...

2009-11-16T19:03:00.004+02:00

Tanımadığın bi' adama üzülmek sanırım insanın doğasında varolan bi' hadise. Hele o üzülünen adam dışarıda yaşanan hayatın bi' köşesinden geçerken senin yaşam alanına da sürtünmüşse o da insan doğasının bi' refleksi olmalı herhalde.
Rahmetlinin arkasından "iyi bilirdik." demek bi' ritüel elbette ama, bu klişeyi yıkıp "harbi iyi topçuydu!" demek istiyorum. İyinin de biraz ötesinde, bu sessiz sedasız oradan oraya sürüklenen futbol emekçileri benim için, sahada bi' de şişmiş egosunu atağa kaldıran milyon dolarlık soytarılardan yeğdir nedense.
Şimdi bu doğduğu toprağın sahibine selam çakmadan yapamayan, İtalyan pasaportlu beyaz Meksikalı, yukarda bi' yerde kalbini avuçlamış ağlıyor ve hayat debisine hüzün karışmış bi' nehir misali akıp gidiyor Aztek maskelerinin hiç olmadığı yerlere...
Ne garip şey lan!

Toprağın Bol Olsun Veli Amca...

2009-11-16T01:16:00.002+02:00

Ankaragücü şu günlerde gram gram tarumar edilirken; Yaşayan en Büyük değerini kaybetti. 100 yıllık tarihi de yanına almıştır umarım Veli amca, zira burda kaldıkça unutulup sararacak sanki.
Bu arada sayın onursal(!) başkan cenazeye gelmemiş... Ne sebepten ola ki acaba?

Hikmet Karaman'ı KınıyorlarMIŞ!

2009-11-13T03:15:00.004+02:00

Hazret haklı; adamlar ailecek ülke futbolunu dinamitliyorlar, biz bırak kınamayı elimiz cebimizde izliyoruz. Yok Elano hizipçiymiş, Saha geliyormuş, Arda çok cevval bir kaptan olup çıkmış... boş boş konuşup duruyoruz.

Bu eski ve komik oyunun bize düşen kısmında artık Gökçek hanedanlığı gerçekliği var ve bu şimdilik sadece Ankaragücü özelinde çirkinleşiyor yarın eminim ki; her istediğini yaptıran mızıklı çocuk edasıyla bu çirkinlik tüm kademelere yayılacak.

Biz devam edelim izlemeye, Real-Barça maçını da gidip sinemada izleyelim... Olmadı bu kayıtsızlıkla Kuala Lumpur Futbolu hakkında endişe beyan edelim...

Bu nasıl bir işgencedir Tanrım!

(BU arada içimden kopup geldi; Allah İlhan Cavcav'a uzun ömürler versin.)

Darius, Kaç Git Hacı Bu Çıldırmışlıktan...

2009-11-13T02:10:00.007+02:00

"...susup koca hafta sonunu 300 araçlık bir konvoyla karşıladıkları Vassel’i kaç araçlık bir manyaklıkla şehirden kovacaklarını tahmin etmeye çalışarak, 100. Yılını Cebeci İsmet Paşa Stadında kutlamasını can-ı gönülden istediğim takımın (ki belki cuntacı desteğiyle lige çıkışın yüz kızarıklığı bi’ nebze hafiflerdi) Zeus’u kıskanmaktan kendi varoluşunu unutmuş Poseidon’ların ağzı salyalı, çıkarcı partnerliği eşliğinde berbat edilmesini izleyerek geçiriyorum..." şeklinde bir cümle kurmuşum 5 Ağustos tarihinde. (Şu Yazı)

Bir de eklemek lazım ki; Ankara il sınırlarında hiçbir otel, Melih Gökçek'le aynı cümlede ismi geçen takımın oyuncusuna bunu yapamaz. Ya da gecenin o saatinde bu kararı uygulayacak bir işletme anlayışı yoktur sanırım. Burada Hikmen Karaman'ın çağırdığı noterin bile tırsıp gelmek istememesi sanırım otel olayının da kısmi bir açıklaması olabilir.

O da şöyle diyor hala:

"Kalbim burada kalmamı söylüyor. Taraftarlar burada oynamam konusunda oldukça büyük ilgi gösterdi. Onları şimdi böyle yüzüstü bırakamam,"

Hacı kaç git, seni kapı dışarı eden otel gibi o taraftarda dış etkilere açık, iki maç sonra ıslık seslerini duymak ağır depresyona sebep olabilir...

Lan adamı soktukları hale bak; elinde gitar bir de Atatürk portresi... Kompela'lığa da müsaitmiş garibim.

N’olur Ankaragücü’ne Gelme Gica!

2009-11-12T20:25:00.007+02:00

Bir kere bu ülkenin futbol kamuoyu kör, hatta kifayetsiz ve tiranlığını halka halka genişleten bir yerel yöneticinin Ali Cengiz oyunlarıyla koca bir klübün altını üstüne getirdiğini umursamayacak kadar da duyarsız.
Tribündeki şakşakçılara hiç değinmeyeceğim, zira hortalatıp Pinochet’yi bile başkan yapsalar bunlar avuç içleri patlayana kadar alkışlayacak.
Ülke futboluna yön vermesi gereken şuursuz yapılanmayı zaten ilk başta yazıdan defedelim; kudretlerini Ankaragücüne dokunmadan Ankarasporu küme düşürmekle ziyadesiyle sergilediler.
Hikmet Karaman’ın sezon başından beri çektiklerini anlatsın birileri sana. Ankara’nın bi’ kere elini verip daha da kolunu nasıl kurtaramadığını ve bu adamın Ankara’ya dair ne varsa açımasızca yozlaştırıp tahrip ettiğini anlatsınlar… yetmezse anlı şanlı Ankaragüçlüleri anlatsınlar sana; Gökçekler gidici, Ankaragücü baki diye bir türkü tutturup bacak aralarını kaşıyan şuursuzları. Hürriyet denen tetikçiyi...
Toplumun öte(ki)lediği, en alt tabaka diye imlediği taraftar yığınının esen her rüzgara şapka çıkartıp Allah kitap sövdüğü kendi evlatlarını, yoksunluğunun hıncını kendince ötelediği başka yoksunlardan çıkarışını…
N’olur Ankaragücü’ne gelme Giga!
Bize, bir beden büyük gelen bi’ oyunu hayal etmeyi öğreten, yetinmeyip hayalimizi canlı kanlı önümüze seren sen. Bu Auschwitz ’den hallice ortamda kendini heba etme. Lan n’olur içimdeki o futbol ilahını öldürme…

(Bunları yazan bi' Ankaragüçlüydü!)

Robert Enke

2009-11-10T23:14:00.007+02:00

Neustadt adlı bir kasabada arabasıyla trenin altında kalarak hayatını kaybetmiş futbolcu, alman polisi intihar üzerinde duruyor. Psikolojik sorunları varmış. Böyle bir olayı Sebastian Deisler'den beklerdim ama Enke'den beklemezdim. Eğer ölmemiş olsa idi büyük olasılıkla 2010 dünya kupasında Alman milli takımın kadrosunda olacaktı.

Olympique Hareketler Bunlar

2009-11-09T19:39:00.006+02:00

Fransa liginde dün gece oynanan lyon- marsilya maçı uzun süre akıllardan çıkmayacak bir sonuca sahne oldu. 5-5. Adamlar şokta. Futbolda hele hele Fransa liginde pek alışık olmadığımız bir durum. Futbolseverler olarak şikayetçi miyiz? Kesinlikle hayır. Kısır sonuçların alındığı fransadan böyle bir skorun çıkması kendi ligimiz için umutlarımızı korumamıza vesile oluyor.

Jorge Andrade

2009-11-05T22:56:00.003+02:00

9 Nisan 1978 yılında doğan Portekizli futbolcu. Asıl adı Jorge Manuel Almeida Gomes de Andrade. Futbol yasamı Portekizin Estrela Amadora takımında başlar daha sonra Porto'ya transfer olur. Onu aynı zamanda da Portekiz milli takımına çağırmaya başlarlar. Ve nihayetinde Portoda sergilediği iyi performans ile 12 milyon Euro karşılığında Deportivo la Coruna'nın yolunu tutar... Euro 2004 de Portekizin savunmasında Ricardo Carvalho ile birlikte iyi bir ikili olurlar. 2007 yılında ise 10 milyon Euro karşılığında İtalyan devi Juventusa transfer olur.

Şüphesiz ki Juventus Andrade'yi büyük umutlarla transfer etmişti. Şike sonrası kendini toparlamaya çalışan Juve'nin o dönemki en büyük transferlerinden biriydi. Roma ile oynanan bir lig maçında sol diz kapağı kırıldı ve Jorge Andrade için kabus gibi bir dönem başladı. Dizinden 3 kez ameliyat olmak zorunda kaldı 2 sezon futbol oynayamadı. Juventus ile sadece 4 maça çıktı, 8 Nisan 2009 günü Juventus sözleşmesini fesh etti.

Şimdi Andrade boşta, bir süredir Malaga ile antrenmanlara çıkıyor. Ara transfer döneminde Galatasaraya transfer olursa hiç kimse şaşırmasın. Gökhan Zan'a iyi bir alternatif olur…
Söylemedi demeyin....

Fenerbahçe Kazandı ve Biz Yine Kaybettik

2009-11-02T17:42:00.003+02:00

Bu haberi dünyanın pek çok yerinde, pek çok mevsimde, pek çok farklı iletişim yöntemiyle ve bütün bu değişkenlerin yanında haber metninin beynimdeki yankısı hiç değişmeksizin aldım:

"Fenerbahçe kazandı ve biz yine kaybettik."

Kadıköy’deki son Galatasaray galibiyetinin tarafımdan yeterince kutlanamamış olması, şu malum hezimetler dizisine eklenen her halkayla birlikte, gün be gün, an be an geçmişimdeki bir trajediye dönüşüyor. Çünkü son galibiyeti aldığımız zamanlarda bendeniz için futbol fena halde halkların afyonu olduğundan ya da "sonsuz döngü" gibi çok daha mühim meselelerle haşır neşir olmayı tercih ettiğimden, karın boşluğumdan boğazıma kadar engelsizce ulaşan galibiyet çığlığına dişlerimle set çekerek özgürleşmesine izin vermemem anlaşılırdı elbette. Ciddi adamdım vesselam, ya da öyleymiş gibi yapıyordum? Muhtemelen ikinci şık doğru, zira Nietzsche’den aklımda kalan birkaç aforizma elbette var, Marcio’nun bir gol bir asistiyle kazandığımız ve umursamadığım(!) son Kadıköy zaferini ise size bütün ayrıntılarıyla anlatabilirim.

Dediğim gibi, gitgide daha az üzdüğü için gitgide daha tehlikeli bir hale bürünen bu haber değeri taşımayan haberi, biraz da mesleğimden sebep dünyanın pek çok köşesinde ve pek çok farklı yöntemle aldım. Son haberi aldığımda Dar Es Salaam’dan yola çıkmış Mozambik kıyıları boyunca Cape Town’a doğru ilerlemekteydik. Bendeniz 25 Ekim 2009 akşamı gemilere güvenlik amaçlı yerleştirilen bir yüksek frekanslı radyoyu (h/f radio) arama kurtarma ekiplerinden ziyade ‘Türkiye’nin Sesi’ radyosuna ulaşıp o malum haberi alabilmek için suistimal etmekteydim. Birkaç saat kuvvetli baş ağrısı garantili onlarca frekansın cızırtısına maruz kaldıktan sonra habere ulaşmayı başardım. Fenerbahçe 3-1 kazandı. Fenerbahçe kazandı. Fenerbahçe kazandı ve biz yine kaybettik.

Ben bu haberi Avustralya ve Antartika hariç bütün kıtalarda, Norveç’in buz dağlarından Kızıl Deniz’in yakıcı sıcağına kadar bütün mevsim koşullarında, şanssızsam canlı izlemekten tutun da daha az şanssızsam internet, cep telefonu, uydu telefon ya da şu bahsettiğim yüksek frekanslı radyolara kadar pek çok farklı yöntemle aldım. Haberin kendisi hariç her şey değişti: Fenerbahçe kazandı ve biz yine kaybettik.

Fenerbahçelilerin ancak kendi aralarında konuşup ‘dışarıya’ hissettirmemek için türlü taklalar attıkları ve FB bir Avrupa kupası kazanana kadar devam edeceğinden emin olduğum o can sıkıcı ‘bir adım geride olma hissi’ içimi zerre rahatlatmıyor. Çünkü bu büyük sırrın varlığından Galatasaraylıların ancak kendi aralarında konuşup ‘dışarıya’ hissettirmemek için türlü taklalar attıkları bir başka sırdan dolayı eminim. Bu sırrın adı Kadıköy. Bu haberin tam ve yeter metni lanet olsun ki yine Fenerbahçe’nin kazanması ve lanet olsun ki bizim yine kaybetmemiz. Galatasaray dört sene üst üste şampiyon olurken ve eş zamanda Fenerbahçe tarihinin en kötü dönemlerini yaşarken de, Türkiye’nin gördüğü en büyük ‘winner’ (Gica) sarı kırmızı formayı giyerken de, Rijkaard’ın heyecan verici 4-3-3’ü vizyondayken de değişmeyen tek şey o tüyler ürpertici haberin kendisi. Koskoca bir sarı kırmızı sır: Fenerbahçe kazandı ve biz yine kaybettik.

Ben de bütün Galatasaraylılar gibi geçen asırdan beri Fenerbahçe’yi Kadıköy’de yenelim, bununla yetinmeyip Fenerbahçe’yi Kadıköy’de evire çevire yenelim, bununla da yetinmeyip Fenerbahçe’yi Kadıköy’de birkaç kez art arda yenelim diye bekliyorum. O muhteşem günü ve geceyi beklerken, bulunacağım olası lokasyona göre değişen eylem planları yapıyorum. İçimden (ve müthiş yüksek sesle) Nevizade Gecelerini söyleyerek elimde şarap şişesiyle Taksim’den Beşiktaş’a yürüyeceğim, yol üzerinde Dolmabahçe’deki askerlere zafer işareti yapıp hızla uzaklaşacağım ve boğaz kıyısında cebine birkaç şişe köpek öldüren parası sıkıştırıp kimseye anlatmayacağına dair söz aldığım berduşa, her seferinde yeni bir yenilgi haberiyle geçen o yıllar boyunca neler çektiğimi anlatırken sızıp, güneşin ilk ışıklarıyla Galatasaray’ın Fenerbahçe’yi Kadıköy’de yendiği o yeni ve kusursuz Dünya’ya uyanacağım gündoğumunu bekliyorum. Muhteşem yüksek frekanslı radyomun verici ünitesiyle Dünya’nın bütün sahil istasyonlarına bu devirde mors alfabesi kullanarak göndereceğim ‘Bu sefer biz kazandık’ mesajının hayalini kuruyorum. Bütün bunları yaparken ‘dışarıya’ on yıldır her seferinde yaptığım gibi ‘Bu sıradan bir üç puan maçıydı, hadi en fazla bir Beşiktaş maçı kadar önemli olsun; Fenerbahçelilerin bizi önemsediği kadar biz onları önemsemiyoruz.’ demek istiyorum.

Ser verip sır vermemek istiyorum; Fenerbahçe’yi Kadıköy’de öyle bir yenelim öyle bir yenelim ki, uzunca bir süre benden haber alamayın istiyorum.

29.10.2009 / Ümit Burnu

Sivas'a Paşa Geldi...

2009-10-11T23:42:00.003+03:00

Afrika kökenli futbolcu transferlerinde ismini hep referans olarak duyduğumuz ve şimdi düşününce cismiyle de hiç müşerref ol(a)madığımızı hatırladığımız Muhsin Ertuğral kronik menisküse yelken açmış Sivasla bir yılı opsiyonlu iki buçuk yıllık anlaşma sağlamış. Ne yapar, ne eder bilemem şimdi fakat bu Lübnanlı Şair ismiyle daha çokta garip şekilde ki anglo-sakson tipiyle Sivas'ın ayazına bi' değişiklik getireceği kesin.

Hem belki iki üç tane genç Afrikalıyı Atatürk hava alanına sessiz sedasız getirir de Elano'nun top oynamasını bekleyen ligimizi hafiften hafiften şenlendirir ya da ne bileyim sezon sonunu beklemeden Tanzanya milli takımından aldığı daveti değerlendirir. Şu hüsn-ü halimi de belirtmeden edemeyeceğim; nihayetinde bu Türk futbol seyyahı bende başarılı olacakmış hissi uyandırdı, gerçi olmazsa da canı sağolsun, hiç olmazsa bi' süre Güvenç Kurtar, Samet Aybaba döngüsünden uzak kalmış olacağız sayesinde.

Ha bu arada bi' Ali Osman Renklibay vardı sahi, ne oldu ki acep ona?